Ezodiyebiri

Bir kendine dönüş hikayesi

[ezodiye1i]

 sana kendimden bile çok güveniyorum. ama etrafında kadın ya da erkek, kimsenin olmasına dayanamıyorum ben. adın başka dudağa değince bile aklım gidiyor. bunun adına ister kıskançlık de, ister takıntı, ister çocukluk, ister hastalık… ben çok sevmek diyorum. kaldı ki asla sana karşı olgun bi kadın profili çizmeye kalkışmadım. hep çocuksu bi yanım vardı. ben hep buydum. beni tanıdığında ve sevdiğini söylediğinde de farksızdım. olmadığım biri gibi davranmadım. seni sevdim, benim ol istemedim; sadece benim ol istedim. bana ait. tek benim. bu belki boğmak seni, belki hata, umurumda değil. ama ben sadece seninsem ve senin için var olan her şeyden vazgeçip sana “her şeyimsin” diyebiliyorsam, bundan gocunmuyorsam, bana yetiyorsan, sana yetebilmeliyim. en yakın dostun, sevgilin, eşin, annen, ablan, kardeşin ve hatta kızın olabilmeliyim. çocukluk ettiğimde başımı şefkatle okşayıp alnımdan öpebilmelisin. çünkü çok sevmek bazen bunu gerektirir. senin karnın açken tek lokma yiyemeyen, sen üşürken titreyen, hastayken başında asırlarca sabahlayabilecek bir kadınım . bir şeye üzüldüğünde hele seni ben üzmüşsem kerpetenle sökülüyor kaburgalarım. sana kolum, kanadım, sana solum, sana kadınım sana aşığım. ama ben asla güçlü bi kadın değilim. zayıf ve hayata karşı hep tektim. şimdi sen geldin. sırtımı sana yaslayıp biraz soluklandım. soluklanırken kokun değdi burnuma, hayatı yaşamaya değer kıldın. kalktın bi sarıldın, göğsüne gömüldüm, güvende hissettim ilk defa. arkadaşıyla kavga ederken “benim babam senin babanı döver” diyen küçük bi kız çocuğu gibi, hayata karşı işaret parmağımı sallayıp “sevdiğim adam seni çok pis döver, bana hiçbir şey yapamazsın artık” dedim. seni evlat bildim, sana evlat oldum geldim. işin aslı ben hiçbir zaman olgun bi kadın gibi görünmek istemedim. bana kendimi dayanılmaz gibi hissettirmeni de beklemedim. sadece olduğum gibi sev istedim. bir çocuk büyütmek işine gelmiyorsa, çok sevilmek rahatsız ediyorsa, yeterince sevemiyorsan, benim uğruma fedakarlİk edemiyorsan, vazgeçebilirsinde hayat beni kızgın demirlerle karışlar evet ama senin beni yeterince sevmeyişin kadar hiçbir şey acıtmaz ben bir çocuğum bazen,çizgifilm seyrederim,oyun oynarım,istediğim bir şey olmadığında ağlarım kırılsam kırıldım değil küstüm derim oyuncakları severim masallara inanırım kabus görünce yorganı kafama kadar çeker abur cuburla mutlu olurum bazen mantıksız konuşurum ama en temiz ve en koyu ben severim bana katlanamıyorsan sen bilirsin gidersen en fazla ağlarım yani...

[ezodiye1i]

Ben senin en büyük ayıplarına yorgan oldum. Bunu unut.Herkesin sana sırt döndüğü günlerde bile yüzüne cennetin haritasına bakar gibi baktım kendi kendine inanmadığın zamanlarında bile bir peygambere inanır gibi inandımUnut.Ben emdim senin zehrini. Adım bastığın her yol yarılıyorken,yanında yürümeyi göze aldım,kabul ettim Unut.Ben senin için kendimle savaştım kendimi değiştim sana,kendimi yenilgiye uğrattım. Unut Ben etrafındaki herkes karanlığına mum yakmaya erinirken, sana gün,güneş oldum. Biliyorsun çarpmadım suratına hiçbir eksikliğini,tamamlamaya çalıştım başardım ya da başaramadım,bilemiyorum ama denedim. Ben seni tamamlayabilmek uğruna eksildim. Biliyorsun çiğnedim gururumu. Tüm gidişlerini temize çektim,seni haklı çıkaracak sebepler uydurdum kendime. Bekledim ne zaman çağırsan,gözyaşlarımı silip geldim. Belli etmedim sana hiçbir kırgınlığımı biliyorsun. Sen beni çamura da batırıp çıkartsan ben toz kondurmadım senin üzerine. Unut.Sevilmeyeceksin demiyorum ama;Bir daha kimse benim gibi,Bir daha kimse benim kadar asla!Sen sana ömrünü verebilecek olan birini kaybettin,Sen seni kurtaramasa bile seninle yanacak birini kaybettin,Sen seni kaldıramasa bile seninle düşecek birini kaybettin.Ben üzüldüm. O geçer. Sen kaybettin! Bunu istesen de unutamazsın...

[ezodiye1i]

Ben bir adam sevdim. Öyle güzel sevdim ki anlatmaya yetmiyordu kelimelerim. Gülüşünü ayrı,kendini ayrı sevdim. Onu sevmeyi değil bizzat onu sevdim. Elleri ellerimdeydi bir süre, hissetmiştim kalbini en ücra zerrelerimde. Dokundu simsiyah olan bana,öyle güzeldi ki kalbi, masumdu sevmeye utandım, kendime yakıştıramadım. Ben griydim, o maviydi. Umutluydu o her zaman benden daha iyiydi. Ben onun maviliğine tutuldum kendi griliğimi hiçe sayarak. Elleri sardı önce yaralarımı parmak uçları ulaştı geçmişimin tozlu izlerine bir ilaç misali. İyi geliyordu, öpüldükçe iyileşiyordum onun sayesinde. Sonra çekti ellerini daha çok kanadı yaralarım doktorumdu. Önce nasıl sevilir onu öğretti bana sonra nasıl hayal kırıklığı olunur onu öğretti. Öğretmenimdi. Hayallerimizi çizerdi gecenin en güzel yerinde köprücük kemiklerime. Ressamımdı. Onarırdı kırılan tüm kalbimi,bedenimi tekrar tekrar çizmişti avuç içlerime aşkını. Mimarımdı. Sonra tanrımdı onun için yaşıyormuşum gibi ibadet ederdim sanki ona. 5 vakit değil tüm vakitlerde varırdım huzuruna. Huzuru huzurumdu. Bir gün gitti benden gidemeyeceğini bile bile sildi attı her yanımı. Gözlerim ıslattı her adımını, ıslaktı gidişi. Seven bir kadını kaybetmekten korkmuyordu ama tanıdığım en korkak erkekti hep içinde bir korku vardı. Korkusuydum. Sevinciyken korkusu oldum. Ben bir adam sevdim azizim öyle böyle değil. 17 yaşım gibi sevdim. Gözlerine baktığım her dakika kıyametimdi. Tanrımdı işte o var etmemişti ama o yok ediyordu. Var etmek ona göre değildi o daha çok yok edip gitmeyi tercih etti. Bende mecburdum. Ona düşmemek için düşünmemeyi seçtim. Kısacası içimi parçalaya parçalaya umudumu kestim. Zor olmalıydı bir devri kapatmak. Ben mecburdum azizim sevmediğimden değil yorulduğumdan vazgeçtim. Yoksa güzel severim vesselam.

[ezodiye1i]

Bugün senden vazgeçmek zorunda kaldım. Hala yutkunamadığım içimde yarım kalan onlarca şey bir anda hepsini silip attım telefonumda son iki fotoğrafın kalmıştı onları bile sildim biliyor musun? O fotoğrafları her ne olursa olsun senden vazgeçmediğim sürece silmeyeceğim demiştim kendime, sildim. Ulan ne yapayım unutmak zorundayım seni,anıları,komikliklerini,’işsizlik’lerini,adını,cümlelerini...Unutmak zorundayım artık. Çevremdekilerde sıkıldı benden üstelik,yeter diyorlar artık,yeter bırak biz sıkıldık diyorlar. Oysa ben senden hiç sıkılmamıştım. Ama yoruldum be,çok yoruldum. Peşinden koşmaktan,bir umut diye beklemekten,her seferinde paramparça olup, soranlara ‘sorun yok alıştım’ demekten,gülüşünü gördükten sonra bir gün boyunca kimselere belli etmeden gülüşünü aklıma getirip mutlu olmaktan “Yo-rul-dum”. Sen artık eskiden vazgeçtiğim kim varsa en az onlar kadar özgürsün adam. Başkasını sev,başkasına gül. Emin ol kaldırabilirim. Ama tek bir isteğim var ki beni unutma. Nasıl hatırlamak istiyorsan öyle hatırla, iyi veya kötü ama hatırla. Hani ayna grubunun bir şarkısı var ya içinde ‘bari sen unutma beni diyor’ hıh işte öyle. “Bari sen unutma beni”. Hoşçakal adam kendine iyi bak,dikkat et,ince giyinme çabuk hasta oluyorsun. Hayallerinin peşinden git, bak mutlaka git. Mutlu ol ve kimse üzemesin seni buna sakın izin verme. Her hikayenin bir sonu vardır bizimkide burasıymış demek. Zor oluyor bunları yazarken bile yutkunamamak. Yine o parça yankılanıyor beynimde.. “seninle unuttum herşeyi,bari sen unutma beni”.