Ik wees je af. Je vertelde mij dat je in geen tijden meer dit soort gevoelens hebt gevoeld, ik bloosde. Je vertelde mij dat je mijn hand wilde vasthouden. Ik wees je af. Je vertelde dat je alles op alles zou zetten om mij ook maar even te kunnen zien. Ik wees je niet af. Ik wilde je zien, ik wilde je vasthouden, ik wilde je aanraken, maar iets voelde niet goed. Wij verschillen zo. "Hoe zie je dat voor je?", vroeg ik. Ik woon 3000+ kilometer van je vandaan, nog wilde jij mij niet opgeven. Ik wilde niet afhankelijk zijn en gehecht zijn aan iemand, ik wilde niet meer de pijnlijke gevoelens voelen die ik voorheen heb gevoeld.
Nu praten we al een aantal dagen niet en voel ik me tóch leeg. Ik heb constant aan je gedacht, je verwijnt niet uit mijn gedachten. Ik voelde ook wel iets voor jou, iets wat ik al heel lang niet meer had gevoeld en dat voelde goed. Toch heb ik de keuze gemaakt om jou los te laten en toch vertelde je mij dat je ooit mijn hand zou vasthouden. Dat je mij niet zou vergeten. Dat je op mij zal wachten. Ik ben zo in de war met wat ik wil. Wat moet ik doen?