#verward

[mompelen]

Ik heb een storm aan gevoelens en mijn gedachten gutsen rond als een orkaan. Ik voel mezelf bezwijken aan de dilemma’s van het leven en toch probeer ik verder te gaan. Wegdromen in fictieve verhalen om toch de realiteit te trotseren. Wetende dat ik me tegen tijd niet kan verweren.

[niets-is-nog-mogelijk]

Ik verdrink in een stroom van verwachtingen waar ik nooit aan kan voldoen. Ik word verpletterd door een druk van bovenaf om iemand te zijn die ik niet ben. Ik stik bijna omdat het vakje waar ze me proberen in te duwen niet past. Ik wil weg uit deze verstikkende posities, maar ik ben verlamd door mijn eigen onzekerheden....

[zwartewolk]

Zes jaren wij

Zes jaren vol geluk, vol ups, vol downs. Dat liefde niet genoeg is om een relatie voort te zetten. Dat problemen uit de weg gaan, of hopen dat ze wel voorbijgaan, geen uitweg biedt. Dat alles zo eenvoudig was toen we thuis woonden, en de toekomst enkel nog bestond uit dromen. Dat alles zoveel moeilijker wordt eens je grote stappen wil maken richting de toekomst.

Stiekem hoop ik snel iemand nieuw te ontmoeten. Iemand die in mijn ogen alle eigenschappen heeft, die bij jou ontbraken. Iemand die me aanvult, en me toekomstperspectief geeft, zonder de gebreken van óns.

Dat ik uiteindelijk mag ontdekken, dat die nieuwe jij minder knap is dan jou. Dat die nieuwe jij minder sportief is dan jou. Minder geduld met mij heeft. Minder over heeft voor mij. Minder opkijkt naar mij. Minder kan omgaan met de mate waarin ik gebroken ben. En vooral, mij minder graag ziet. Want de grootte van jouw liefde, onze liefde, lijkt niet te evenaren.

En dat ik je dan terug in de armen kan nemen, en mijn hoofd eindelijk kan inzien dat mijn hart het al jaren juist had. Wij, wij horen samen.

26 juli 2020

[elkedageenwoord]

woel·geest

1. iemand die onrust brengt; oproermaker, onruststoker

[geagiteerd]

Twijfelachtig

Alles is zo twijfelachtig De tijd slechts een verachting Jij en ik enkel verwachting Noem het mentale verkrachting Het leven raast rustig langs je heen Zoals jij is, er geen een Hoe kille kou uit het niets verdween Hoe de zon de sneeuw bescheen Hoe het weer om sloeg De regen maakte mij bedroefd Maar na regen was er zon genoeg Toen jij me rustig vroeg Of de tijd daar was Jaren later zag ik haar pas Regen over vuur als warm as Hoe ik jouw woorden als alarm las

[wee-moedig]

Grijze dagen

Waarom blijf ik het proberen als je er toch niets van zal leren. Want je doet het keer op keer En ik zeg het je nu: ik trek het niet meer.

Het is tijd om je te laten gaan En ieder ons eigen pad in te slaan. Ik verdien dit niet en ben niet de enige die het ziet.

Dat jij en ik het niet meer zijn en het meer regen is dan zonneschijn Het is niet meer zoals toen we kunnen er niets meer aan doen.

[zacht-moedig]

de bui hing er al, maar ik voelde ze nog niet

- en dan heb ik het niet over het weer

[ophetpuntjevanmijntong]

Wanneer ik in het donker om me heen kijk en alles vreemd lijkt, het licht aan klik en alles hetzelfde is. Niks is anders, maar de echtheid komt gevaarlijk dichtbij. Ik wil mijn ogen openen en wakker worden in een nieuw leven, want ik ben van dit leven vervreemd. Heeft dit jaar me vastgeroest, of zijn mijn ogen opengegaan en zie ik nu wie ik echt ben? Ik heb moed nodig om mezelf te vinden, om niet de regels te volgen die mij zijn opgelegd, om niet de toekomst te verkiezen die anderen voor mij voor ogen hebben. Om eindelijk door mijn eigen ogen te kijken, want momenteel zit ik gevangen en niemand die echt weet wie ik ben. Het vergt moed, veel moed!