Psychisch und Körperlich bin ich mittlerweile komplett am Limit.
seen from United States
seen from China
seen from Netherlands
seen from United States
seen from United States
seen from Pakistan

seen from France
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from Germany
seen from United States
seen from Pakistan

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
Psychisch und Körperlich bin ich mittlerweile komplett am Limit.
BRENG TANJA GROEN THUIS, DOOR TE DONEREN.
Stichting De Gouden Tip beoogt om via crowdfunding gelden te verwerven die gebruikt zullen worden als beloning in zogenoemde cold cases en om slachtoffers van misdrijven bij te staan.
In eerste instantie gaat het om de opsporing/vondst van Tanja Groen, die sinds 31 augustus 1993 is vermist.
De ouders van Tanja Groen zijn bijna in de 80. Al 27 jaar lang weten ze niet waar of wat er met hun dochter is gebeurd, hun grootste angst is dat als ze er straks niet meer zijn, ze nog steeds niet weten wat er gebeurd is met hun dochter.
In de nacht van 31 augustus op 1 september 1993 verdween de toen 18-jarige Tanja Groen. Tanja was eerste jaars studente R.L. (gezondheidswetenschappen) aan de Universiteit in Maastricht. Ze woonde sinds 1 augustus 1993 op kamers in Gronsveld. Vanaf 24 tot en met 28 augustus was een ontgroeningsweek met als afsluiting een feestavond van de Studentenvereniging Circumflex. Dit feest vond plaats in de Soos van de studentenvereniging, gelegen aan de Herbenusstraat in Maastricht. Op 31 augustus 1993 omstreeks 19.30 of 19.50 uur had ze nog telefonisch contact met haar moeder in Schagen (Noord Holland).
Vanaf het feest is ze rond middernacht op haar fiets vertrokken naar haar kamer in Gronsveld. Hier is ze echter nooit aangekomen. Op 1 september 1993 begonnen de lessen en ook hier was ze niet verschenen. Ze was ook niet meer door klasgenoten of medebewoners gezien.
Signalement van Tanja Groen:
Tanja was ongeveer 1.70 m en had lang donker haar tot op haar schouders. Ten tijde van haar verdwijning droeg ze in ieder geval een blauwe spijkerbroek.
(English)
BRING TANJA GROEN HOME, BY MAKING A DONATION.
The Golden Tip Foundation aims to raise funds through crowdfunding that will be used as a reward in so-called cold cases and to assist victims of crime.
In the first instance, it concerns the search/find of Tanja Groen, who has been missing since August 31, 1993.
The parents of Tanja Groen are almost in their 80s. For 27 years they still do not know where or what happened to their daughter, their greatest fear is that if they are no longer here, they still won't know what happened to their daughter.
In the night of August 31 to September 1, 1993, the then 18-year-old Tanja Groen disappeared. Tanja was a first year student R.L. (health sciences) at Maastricht University. She has lived in rooms in Gronsveld since 1 August 1993. From 24 to 28 August, there was an initiation week, which was concluded with a party evening by the Circumflex Student Association. This party took place in the Soos of the student association, located on the Herbenusstraat in Maastricht. On August 31, 1993 around 7.30 or 7.50 pm she still had telephone contact with her mother in Schagen (North Holland).
From the party, she left around midnight on her bike to her room in Gronsveld. However, she never arrived here. Classes began on September 1, 1993, and she had not appeared here either. Nor had she been seen by classmates or fellow residents.
Description from Tanja Groen:
Tanja was about five feet tall and had long dark hair down to her shoulders. At the time of her disappearance, she was wearing blue jeans.
Please donate. Every donation helps no matter how small. Alsjeblieft doneer. Elke donatie helpt maakt niet uit hoe klein.
https://www.stichtingdegoudentip.nl/nl/
Reblog this post
Mening
Hallo iedereen! ik zal jullie nu vertellen wat ik eigenlijk van het boek vind.
Zoals verwacht, vond ik het boek super. Maar, zoals jullie al weten, had ik 20 verschillende verhalen in 1 boek, dus alle verhalen waren natuurlijk niet even leuk! sommige waren wat saaier, maar geen enkele was echt saai. Ik vond het ook leuk hoe de verhalen nooit echt hetzelfde einde hebben. Vaak eindigen ze vaak met een ‘happy’ ending’ wat natuurlijk wel leuk is, maar niet realistisch. Bijvoorbeeld in hoofdstuk 6; krokodillenman, 10; het korfkindje, en hoofdstuk 7; ufo waren er geen happy endings. Ze hadden allemaal iets met elkaar gemeen; hun vragen waren nooit beantwoord. De familie van cobus kwamen er nooit achter wat er met hem was gebeurd, zelfde geld voor Annes familie en Vincent kwam er nooit achter waarom zijn moeder hem achterliet bij het klooster. Maar er waren gelukkig wel een paar happy endings! Zoals hoofdstuk 5; oorlogszusje, hoofstuk 4; ongeloog en hoofdstuk 9; loverboy. Al hun vragen waren beantwoord. Ookal heb ik niet alle hoofdstukken van het boek hier gepost, is hoofdstuk 4 mijn lieveling! Als jullie hebben vergeten over wat het gaat, het gaat over een baby Bastiaan die wordt doodverklaard in een ziekenhuis maar dan vind zijn familie hem na 20 jaar terug!
Ik hoop dat jullie het boek leuk vonden, want dit is niet mijn laatste post erover...
Erst jetzt habe ich bemerkt was ich getan habe. Ich habe meinen besten Freund verloren und das ist allein meine Schuld. Er hat mir bei allem geholfen. Wir konnten über alles reden, doch jetzt nicht mehr weil er meinentwegen nicht mehr da ist.
Warum können Menschen so gemein und kalt sein. Ich fühle mich so verloren in dieser Welt.
Ich würde Dich jetzt lieber nicht missen, ich würde Dich viel lieber jetzt küssen.
-TaraLaVivo.2019-
Ich mach mir keine Gedanken mehr über Freunde, auch wenn beste Freunde fort gehen... denn ich weiß Gott hat sie mir geliehen. Die Zeit ist reif geworden und andere; verletzliche, gebrochene, brauchen diese Freunde... mir geht es inzwischen wieder besser, meine stützen wurden mir abgenommen... natürlich vermisst man sie, aber egoistisch war ich nie ... und egal was passiert Erinnerungen bleiben für immer...