May you have the courage to stay soft in a world that gives us every reason to harden.

roma★

oozey mess

Product Placement
No title available
Peter Solarz
art blog(derogatory)

Discoholic 🪩
todays bird
Xuebing Du

No title available
styofa doing anything
we're not kids anymore.

ellievsbear

if i look back, i am lost
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
taylor price
No title available
macklin celebrini has autism

Kiana Khansmith
he wasn't even looking at me and he found me

seen from France

seen from United States
seen from Japan
seen from Netherlands
seen from T1

seen from Saudi Arabia

seen from T1

seen from Germany
seen from United States
seen from United States

seen from New Zealand
seen from Indonesia

seen from France
seen from United States
seen from United States

seen from Canada
seen from United States
seen from United States

seen from Brazil

seen from United States
@zwartewolk
May you have the courage to stay soft in a world that gives us every reason to harden.
May you have the courage to stay soft in a world that gives us every reason to harden.
Forever traumatized by realizing that no amount of love can change someone who finds losing you easier than facing their own behavior.
Sylvia Plath, The Unabridged Journals
You have to let people love you. You have to let people get to know you. You have to let people help you. Being so completely selfless that you try to erase yourself off the face of the planet and never ask for anything and reject everybody's offers of support makes you very hard to love! Unfortunately. Emptying yourself out of everything that makes you, you is not actually what your loved ones want from you, generally. They want to make you happy! They will be so so sad if you don't give them the chance. It's not all selfish. I promise.
Let me know all of you
ik vroeg toekomst van iemand die nog in het verleden stond.
26 december 2025
Het is tweede kerstdag. Kerstvakantie is tijd met elkaar en de kinderen. Familiefeesten en voelen hoe het is om écht als nieuw samengesteld gezin te functioneren. Geconfronteerd worden met warme, klassieke gezinnen brengt me heimwee. Heimwee naar de illusie van iets wat wij ook hadden kunnen hebben. Maar anderzijds, ik begin het toe te laten. Ik begin het te voelen. De liefde die ik in de kinderen steek wordt ook langzaamaan naar mij teruggegeven. Ik voel de warmte en het vertrouwen die ze me geven. Plusmama. Mama L. Ik moet er mijn plaats nog een beetje in vinden. Ik wil hun liefde toelaten, mij hieraan overgeven, maar er knaagt ook iets. Hoeveel liefde ik ook kan krijgen van pluskinderen, ze zullen altijd hun échte mama hebben. Ik strijd inwendig met mijn gevoelens hierbij. Je mama voelen voor pluskinderen, komt dat op dezelfde hoogte als biologische mama zijn? Ik twijfel. Mijn hoofd zegt dat het altijd zal blijven knagen om geconfronteerd te worden met kinderen die altijd zullen terugvallen op hun échte mama. Ik ben onzeker. Ik ben bang. Ik ga het niet kunnen, gewoon wij 4. Het besef dringt langzaam tot mij door. Ik strijd ertegen. Ik zie hem graag. Ik zie hen graag. Ik zet mij er wel over.
7 januari
Na een moeilijke en onzekere kerstvakantie, althans voor mij en mijn gedachten, gaan we wandelen in de haan. De winterzon brandt op onze bleke gezichten. Mijn lichaam voelt zwaar aan. Zelfs de korte wandeling voelt vandaag als een strijd. Alsof even, héél even, alle stress van mijn lichaam wegvalt. Ik laat mij opgaan in het moment. Wij twee samen. Ik geniet. Voor even. Heel even. Het is woelig geweest in mijn hoofd, en ik begin te verlangen naar duidelijkheid. Duidelijkheid over ons en de toekomst. Maar vandaag even niet, vandaag is alles op.
De weken nadien spenderen we veel tijd samen. Ik geniet van de fysieke verbinding, maar mentaal voel ik ons steeds verder van elkaar wegdrijven. Angst voor mislukking, van beide kanten. Ik kan niet verder investeren zonder zekerheid. Hij kan geen zekerheid geven zonder eerst te zien waar de investering heen gaat. Ik twijfel aan zijn bedoelingen. Ik twijfel aan zijn oprechtheid. Mijn vertrouwen î hem en onze toekomst zakt dieper en dieper weg.
Ik voel de onrust toenemen. Ik ben emotioneel zonder reden. Ik voel spanning op mijn borst. Ik begin mezelf te verliezen. Het vastklampen gaat stillaan beginnen..
Februari 2026
Ons weekend. Luxemburg. In het heetst van de storm vertrokken. Gedacht te brokken te kunnen lijmen gaandeweg, maar eigenlijk was de relatie dan al op zijn einde aan het lopen. We beseften het alleen zelf nog niet. Eens een gevoel zodanig diep zit, dan komt het naar boven bij elk mogelijk punt van discussie. Genoten, maar mijn lichaam was dàn al leeg.
De weken nadien verliepen met enkele pieken maar vooral met vele dalen. We raakten de verbinding en elkaar langzaamaan kwijt. Jij sprak over teveel druk voor de toekomst, maar hoe kun je aan liefde beginnen als je zelf niet wil vechten en strijden voor een toekomst? De discussies gingen ondertussen over meer dan alleen een kinderwens, en langzaamaan voelde ik mij dieper en dieper wegzinken op zijn prioriteitenlijst. Nog te vaak vroeg ik me af of ik wel genoeg was, maar nooit eens of ik wel genoeg kreeg. De waarheid ligt altijd wel ergens tussenin.
24 maart
Jouw verjaardag. Ik stuitte voor de zoveelste keer afgelopen weken op ondankbaarheid en egoisme. Ik stond daar met een zak vol liefde en cadeaus voor je. Het voelde niet genoeg, nooit genoeg. Opgekropte gevoelens zijn zoals een tikkende tijdsbom, eens het zijn limieten bereikt heeft is er geen controle meer over. Ik riep op je. Ik kon geen sorry over mijn lippen krijgen voor iets waar ik geen sorry voor voel. Er knapte iets in je. Het deed je denken aan je kapotte huwelijk. Aan haar. Aan hoe zij je verlaten heeft. Het is kapot.
De spanning in mijn borst blijft maar toenemen. Ik slaap ondertussen enkel nog op mijn rug. Op mijn zijde liggen is ondraaglijk van de pijn. Ik hap naar lucht. Fysiek. Mentaal. Ik kan geen weg met mijn gevoel. De onmacht. De onrust. De angst. De angst om alles te verliezen waar ik op had ingezet. Onze toekomst. De angst grijpt me bij de keel en ontneemt me ondertussen van de laatste restjes adem. Paniek. Help.
De weken nadien dienen voor reflectie. Zelfinzicht. Verdriet. Ik mis hem. Ik zie hem graag. Maar hij kan het niet, tegemoetkomen aan mijn noden. Hij heeft nood aan tijd voor zichzelf na zo een zware scheiding, en moet hier de rust nog in terugvinden.
Tranen zonder einde. Paniek. Ademnood. Onmacht. Vragen. Twijfel. Is dit alles door de druk die ik mezelf, hem en de relatie heb opgelegd? Of is het terecht dat ik hier duidelijkheid over wil? Vroeg ik een onmogelijke hoeveelheid liefde en tijd? Of was het écht een kwestie van prioriteiten stellen? Was wat wij hadden liefde, of was het angst voor eenzaamheid? Ik blijf achter met 1000 vragen. Ik weet het niet goed. Laat ons beginnen met het terugkeren naar mezelf.
-28/04/2026 23:50
Na jaren leven op het ritme van snelheid en prestatie, botste ik afgelopen maanden op mijn eigen grens. Dat was niet de eerste keer, maar deze keer was het anders. Gevaarlijk anders.
Misschien klinkt het als een klassiek verhaal, een burn-out in wording,maar wat eronder ligt voelt complexer, dieper, moeilijker te benoemen.
Ik heb alles wat op papier klopt.
Een mooie functie, verantwoordelijkheid, groeikansen. Ik draag bij aan iets groters, iets betekenisvol. Grote budgetten, wijdse projecten. Impact. En toch maakt het me niet gelukkig. Het geeft voldoening, ja. Maar het kost me meer dan het mij ooit zou kunnen teruggeven.
Ook op vlak van sport, waar mijn lichaam met vele blessures grenzen aftastte en verlegde, volgde ik hetzelfde patroon. Van sprint naar kwart, van kwart naar half. Van sporten voor het plezier tot sporten om mijn mentale gezondheid op peil te houden, tot sporten alsof ik ooit nog naar een WK zou gaan. Altijd verder. Altijd meer. Maar elke finishlijn vervaagt zodra ik ze bereik. Elke overwinning wordt meteen herleid tot “de norm”. De lat verschuift, onzichtbaar maar meedogenloos. Nooit hoog genoeg. Nooit stil genoeg om te voelen: dit is genoeg. Ik ben genoeg.
Ik functioneer. Ik presteer. Ik voldoe aan verwachtingen, van anderen, maar vooral van mezelf.
En toch blijft het stil vanbinnen.
Met bijna dertig in zicht, een lichaam dat schreeuwt dat het anders moet, en met de echo van gebeurtenissen die iets in mij hebben verschoven, weet ik: zo kan het niet verder. Als ik terugkijk op de afgelopen 10jaar, dan baart het me zorgen hoe hard en hoeveel ik gestruggled heb. De positieve noot hierbij is wel dat ik mezelf ondertussen wel zeer goed ken. Sterkten, zwakten, werkpunten. Mijn huisarts zei laatst dat ik heel veel zelfinzicht heb en intelligent ben. Dat ik heel goed weet wat ik wil en kan benoemen wat ik nodig heb. Ik wuifde het compliment maar vriendelijk weg, maar de peoplepleaser binnenin mij maakte een vreugdesprongetje. "IK ben een voorbeeldpatient, IK ben de ideale patient". Maar dat zijn misschien nog de moeilijkste..
Ik zoek mijn plaats. In de wereld. In de maatschappij. In mezelf.
Ik bots op onzekerheid, op angst,op een verlangen naar iets wat moeilijk te vatten is: liefde. Niet een beetje. Maar veel. Oneindig. Onvoorwaardelijk, ruw en puur. Liefde in al zijn vormen. Relationeel. Maar ook steun, en support op een dieper level. En ik vraag me af: hoe doen anderen dat?
Hoe slagen zij erin te leven zonder constant te moeten bewijzen?
Om gelukkig te zijn zonder grootse doelen, zonder uitputting?
Hoe vinden zij rust zonder zich verloren te voelen in stilte?
Hoe bouwen zij verbindingen die diep gaan, zonder zichzelf te verliezen?
Hoe weet je wat je voelt, als je gevoel geen woorden heeft?
Hoe hou je je hart open zonder dat anderen blijven nemen?
Waar ligt de grens tussen geven en verdwijnen, tussen liefde en verlies van jezelf?
Wat is gezond, en wanneer wordt iets stilaan giftig?
Wat zijn grenzen, echt?
En hoe trek je ze zonder schuld, zonder angst voor dat lege gat binnenin?
Misschien is dat waar ik nu sta. Niet aan de start van een nieuwe race, maar aan de rand van een ander soort zoektocht. Eentje zonder tijdsregistratie. Zonder podium. Zonder applaus.
Maar hopelijk met de kans om eindelijk thuis te komen.
-28/04/2026 22:34
You can always recognize someone who has suffered, they listen more than they speak.
-Sh𝚒
Praat iemand weleens over het feit, dat je bang bent om mensen nog te vertrouwen. Je gaat steeds meer dingen "alleen" voor jezelf zien en ondanks dat je zo graag mensen hebt om je thuis bij te voelen. De verbinding met jezelf is de enige die veilig voelt.
Het is 23u, de vooravond van mijn nieuw reisje. Ik sta gepakt en gezakt aan de voordeur en trek de deur achter mij dicht. Voor het eerst sinds lang overvalt mij een gevoel van gemis, en ook aarzeling om op reis te vertrekken.
Tijdens de fietsrit denk ik terug aan mijn vorige soloreis, exact een jaar geleden. Als ik maar weg kon zijn, maakt niet uit naar waar en hoe en voor hoelang. Vluchten. Vluchten van het verleden, mezelf, het heden en de toekomst. Niks te verliezen. Het contrast met vandaag is groot en neemt mijn gevoel over.
Ik begin me te realiseren dat ik in een jaar tijd blijkbaar een omgeving heb gecreëerd die me het moeilijk maakt om te vertrekken. Doel en zingeving gevonden. Veerkracht ontwikkeld om te blijven doorgaan in moeilijke momenten. Dichter gekomen tot familie en vrienden, en een leven ingevuld tot iets die de moeite waard is.
Ik ga met een gemengd gevoel slapen.
Iets hebben om te missen en naar terug te kunnen keren, is dat niet het enige wat telt?
-25022025 23:58
i'm so attracted to emotional intelligence like damn the way you actually listen and communicate turns me on
Over liefde, wanhoop en eenzaamheid
Januari 2025. Ons hoofdstuk van 6maanden kalverliefde was intussen ver achter ons. 6maanden elke dag bijeen, elkaar overspoelen met liefde, waardering, respect en kussen. Zo van die kussen waar je maar geen genoeg van krijgt. Wat begonnen was als lust en spanning, is uitgedraaid op zoveel meer. Ik dacht het nooit meer te kunnen voelen, die verliefdheid. Had iedereen die maar in de buurt van mijn ziel wou komen, ondertussen al weggeduwd. Maar toen kwam jij.
Ik ben eenzaam geworden. Nooit gedacht dat ik dat zou kunnen toegeven. Wat ik een jaar geleden als zelfstandigheid en onafhankelijkheid bestempelde, valt nu allemaal onder de noemer eenzaamheid. Dagen gaan voorbij zonder een woord gezegd te hebben, iemand bekends gezien te hebben of ook maar iets zinvols gedaan te hebben. Overdag houd ik mezelf wel bezig, maar wanneer het donker wordt, overvalt de wanhoop me. De wanhoop om nog iemand tegen te komen die vrijwillig de rest van zijn/haar dagen aan mijn zijde wil slijten. De tristesse van mijn anekdotes en filosofische overdenkingen niet te kunnen delen. Het verdriet van overal alleen voor te staan, en alle moeilijke momenten zelf moet doorkomen. Zo van dat verdriet waar je in kunt verdrinken, dat opkomt zonder enige aanleiding. Alsof de wolken breken en aan de regen geen einde lijkt te komen.
Maar als ik bij jou ben, dan voel ik warmte binnenin. Ik voel me begrepen, gewaardeerd en de leegte in mij wordt weer een beetje gevuld. Tijdelijk althans. Waar jouw nabijheid mij een piek aan dopamine geeft, brengt jouw vertrek naar haar mij in een soort depressie waartegen geen pil meer kan helpen.
Ik zie je graag, om wie je bent, en om wie ik ben bij jou. Gewoon mezelf, mijn ongefilterde zelf. Mijn hart breekt bij het besef dat ik altijd tweede keus ga blijven, maar mijn gebroken ziel maakt een vreugdesprongetje. Jij raakt hier nooit helemaal binnen.
Ik krul mij op in veiligheid. Misschien moet ik toch maar eens gaan slapen.
-05012025 23:48
It’s weird to grow up in a family where you know you’re loved but you don’t feel loved. And then later in adulthood you understand how almost impossible it seems to cross that distance and let yourself experience closeness, how otherworldly love feels now and how love feels unbearable at times. You flinch when someone tries to wholeheartedly love you. And over and over you see so clearly how you cannot be loved unless it's from afar and love is mixed with that familiar sensation of distance and coldness.
when Florence Welsh said "What a thing to admit that when someone looks at me with real love I don't like it very much / Kinda makes me feel like I'm being crushed"
Sense8