#wagnies

[wagnies]

Kolejny dzień pobytu w Zakopanym to planowana wyprawa w prawdziwe góry i chrzest bojowy dla Oli – Kasprowy Wierch. Plan był prosty: rano wyjeżdżamy kolejką, a potem schodzimy w dół, do Kuźnic. Trasa… jak zwykle improwizacja – zależna od pogody, kondycji “mojej wycieczki” czy od różnych innych zbiegów okoliczności.

Po doświadczeniach lat ubiegłych – tym razem postanowiłam kupić bilety internetowo, mimo ich ceny. Wygrałam tym posunięciem ponieważ kolejka oczekujących na wjazd na Kasprowy Wierch była ogromna. Widząc te tłumy wiedziałam również, że tam na szczycie będziemy się czuły jak na Krupówkach. Na dole towarzyszyło nam piękne słońce ale plecaki miałyśmy jednak załadowane ciepłymi ubraniami. Większość pewnie zapyta dlaczego kolejka a nie wejście. Dla swojego usprawiedliwienia dodam tyle: rozpiętość wieku “mojej wycieczki” była od niespełna 7 lat do 73 lat!

Tam na górze, okazała się jednak, że większość tych wszystkich turystów z Krupówek zajmowała miejsca w restauracji i hallu górnej stacji kolejki. Temperatura na zewnątrz wynosiła jakieś 9 stopni i wiał dość silny wiatr. Na szczęście dla nas – szlak okazał się niezbyt przeludniony. A nasze plecaki szybko zmniejszyły swoją wagę i objętość bo ich zawartość wylądowała na naszych grzbietach 🙂

Pierwotny plan zakładał dojście czerwonym szlakiem do Świnickiej Przełęczy (mnie marzyło się jeszcze szybkie wejście na Świnicę) i zejście czarnym szlakiem do schroniska Murowaniec. Potem dalej przez Dolinkę Jaworzynki do Kuźnic. Ale pogoda i kondycja grupki zdecydowała o szybszym schodzeniu w dół, i od Przełęczy Liliowe do Murowańca zeszłyśmy zielonym, a potem żółtym szlakiem.

I tak jak podczas wycieczki z dnia poprzedniego, tak i tym razem tempo naszego schodzenia nie było miarodajne z czasami pokazywanymi w przewodniach i na drogowskazach.

Krótka regeneracja sił w Murowańcu sprawiła, że dość żwawym krokiem ruszyłyśmy dalej niebieskim szlakiem do Przełęczy Między Kopami, gdzie szłyśmy “alejkami” porośniętymi dookoła kosodrzewiną. Z Przełęczy poprowadził nas żółty szlak Doliną Jaworzynki do Kuźnic.

Całość trasy po górach wyniosła ok. 9 km, a wszystkie byłyśmy tak zmęczone, że zaplanowany tego dnia wyjazd do Term – odpuściłyśmy!

Przy okazji polecam noclegi, z których korzystaliśmy podczas tego pobytu Apartamenty pod Słońcem. Bardzo dobra lokalizacja – w centrum Kościeliska, koło kościoła, przesympatyczni gospodarze, cudne widoki, super pokoje! Parking przy domu, miejsce na ognisko i grill, huśtawka dla dzieci, leżaki – wszystko co potrzeba aby dobrze wypoczywać!

  Informacje praktyczne:

aby uniknąć kilkugodzinnego stania w kolejce po bilety do wjazdu na Kasprowy Wierch można je kupić przez internet lub w biletomatach zlokalizowanych w Zakopanem na Krupówkach i w Kuźnicach). UWAGA: Bilety są wtedy droższe od tych kupowanych w kasie!

ceny biletów: wjazd i zjazd – bilet normalny w kasie 69 zł, bilet ulgowy w kasie 59 zł, bilet online normalny 99 zł, bilet ulgowy online 89 zł; bilety ulgowe przysługują: dzieciom od 4 do 7 lat (dzieci do 4 rż. nie potrzebują biletu), dzieciom i młodzieży szkolnej na podstawie ważnej legitymacji szkolnej, studentom do ukończenia 26 roku życia, na podstawie ważnej legitymacji, takiej jak: ISTC, ISIC, EURO26, itp., opiekunom grup szkolnych (1 opiekun na 10 podopiecznych jest uprawniony do skorzystania z biletu ulgowego), osobom powyżej 65 r.ż. na podstawie dokumentu stwierdzającego wiek

dojazd do Kuźnic busem z Ronda Jana Pawła II – 3 zł/osoby. Trasę tą można pokonać również dorożką – ok 150 zł, lub pieszo – czas dojścia ok 30 minut

parking płatny – 20 zł (opłata jednorazowa)

Deptak na dachu Tatr

[wagnies]

Długi weekend majowy stał się okazją do wypadów – choć pogoda była kapryśna tego roku. I – sądząc po ilości ludzi w kolejkach – nie był to tylko nasz pomysł! Pierwotny plan na 1 maja zakładał wizytę na Wawelu, a to z dwóch powodów: po pierwsze: Wawel w poniedziałek ma darmowe wejściówki; po drugie: dzień wolny, Ola w domu… więc dlaczego nie?

A pogoda nie zachęcała do dłuższych wypadów.

Jak zaplanowałam, tak zrobiłam. Dotarłyśmy na Wawel po godzinie 10 i jakież było moje zdziwienie kiedy zobaczyłam wijące się kolejki do obu kas. Z rozmowy z przypadkowo zagadniętymi kolejkowiczami wynikało, że żeby dostać bezpłatną wejściówkę musimy spędzić tam około dwóch godzin!!! Więc zaistniała sytuacja szybko wymusiła zmianę planów. Wybór padł na Pieskową Skałę – skoro Wawel dziś bezpłatny i tak oblężony to tam zapewne będzie luz.

Szybkie przemieszczenie się do Ojcowskiego Parku Narodowego, rzędy wszędzie zaparkowanych aut i tłumy turystów! Już wiedziałam, że to nie był dobry wybór. Odnowiony zamek prezentował się pięknie z zewnątrz, a kolejka do kasy nie odstraszyła i wnętrza też udało nam się oglądnąć.

Niemile zostałam zaskoczona tym, że mimo iż to oddział Zamku na Wawelu mają inne ustalenia – po części moja wina bo w tym pośpiechu nie doczytałam dokładnie informacji na ich stronie. Dzień z darmowy wstępem jest w piątek więc musiałam zakupić bilet – na szczęście jeden ulgowy dla mnie bo dzieci do 7 r.ż. wchodzą za darmo. Ale o sprawach organizacyjnych będzie w części końcowej.

Wchodząc do sal wystawowych przypomniały mi się czasy mojego dzieciństwa i wizyt w muzeach, a to wszystko przez… filcowe pantofle obowiązkowo zakładane przez dorosłych odwiedzających. Miłym zaskoczeniem była gra edukacyjna dla dzieci czyli próba zaangażowania i zainteresowania dzieci historią i sztuką.

Przy wejściu, każde dziecko otrzymywało książeczkę zrobioną w pocztówek oraz kartkę z kompletem naklejek. Każda pocztówka to konkretna sala ekspozycji, na której brakowało eksponatów. Dzieci mają za zadanie odszukać eksponaty, zlokalizować je wśród naklejek i wkleić w odpowiednie miejsca.

Po skompletowaniu całej książeczki, w nagrodę otrzymujemy okolicznościową pieczątkę – nam dostały się aż dwie!

Zamek z zewnątrz – po renowacji – mocno zmieniło swoje oblicze. Mury są piękne, lśniące, nie ma zielonego bluszcza porastającego znaczną część zabudowań. Pięknie została odnowiona średniowieczna baszta, w jednym z bastionów urządzono kasy, sklepik z pamiątkami, toalety, restaurację z tarasem widokowym.

Niestety wielu rzeczy jeszcze brakuje… po pierwsze: JEDNA KASA!!!! Tak, tak – kolejka w tym dniu sięgała bramy wyjściowej (ja stałam 65 minut), a całość obsługiwana jest tylko przez jedną kasę. Po drugie: tuż przy kasie zlokalizowane jest obszerne stoisko z pamiątkami (zabieg marketingowy – może i dobry, bo znudzone kolejką dzieci skutecznie naciągają rodziców na magnesy, miecze, figurki rycerzy, czekoladki itp. ale chcą wrócić po zakupy już po zwiedzeniu, trudno się do tego stoiska dostać). Po trzecie: według mnie bardzo słabo zrobiono oznakowanie na terenie zamku… a wręcz go nie ma. Na wewnętrznym dziedzińcu jest jedna tabliczka, i po wejściu na piętru kolejna. Sale nie są opisane, eksponaty mają tylko swoje numerki i informacje o nich można jedynie odczytać ze zbindowanych ze sobą kartek, które dostaje każdy zwiedzający po wejściu na ekspozycję. Po zwiedzeniu jednej części wystawy stałej należy przejść dalej – wg informacji obsługi – a na samych krużgankach nie znalazłam już dalszych tablic kierunkowych. Błądziłam również chcąc wejść na “ekspozycję” związana z historią zamku. W jednej sali kilka eksponatów, makieta zamku i tablice z herbami rodowymi i informacjami o kolejnych dziejach… duży niedosyt.

Po czwarte: to głównie dla rodziców z dziećmi, znużonych zwiedzanie a chcących co nieco się posilić. Restauracja – zlokalizowana na III i IV kondygnacji bastionu, nie posiada toalety. Ta znajduje się przy kasie (piętro niżej), oczywiście płatna. I w dniu kiedy ja byłam męska jej część została zamknięta gdyż była awaria. Sama restauracja posiada – szumnie nazwany – niby kącik dla dziecięcy, w którym znajduje się jedna tablica i troszkę kredy ale już dzieci marzą rysunki własnymi łapkami bądź bluzkami. Obok stoi stolik i krzesełka. Trochę połamanych kredek a dzieci rysują po stoliku bo nie ma żadnych kartek, kolorowanek.

Obowiązkowym punktem wycieczki było zejście pod maczugę czyli 25 metrowego ostańca przypominającego swym wyglądem broń mitycznego Herkulesa, a wg legendy to zasługa diabła, który zawarł pakt z Panem Twardowskim i przewrócił skałę stawiając ją na węższym końcu.

Informacje praktyczne:

parking wokół zamku – płatny

informacje dla zwiedzających: http://pieskowaskala.eu/zwiedzanie/

ceny biletów: na zwiedzenie całości ekspozycji bilet normalny 18 zł, ulgowy 11 zł, rodzinny 50 zł

wstęp bezpłatny: w piątki z wyjątkiem dni świątecznych i poświątecznych. W dni bezpłatne udostępniane jest jedynie jedno piętro ekspozycji „Przemiany stylowe w dziejach sztuki europejskiej”

      Księżniczkowe podróże – Pieskowa Skała Długi weekend majowy stał się okazją do wypadów - choć pogoda była kapryśna tego roku. I - sądząc po ilości ludzi w kolejkach - nie był to tylko nasz pomysł!

[wagnies]

Powracamy znowu do Doliny Kościeliskiej ale tym razem głównym celem jest podziwianie Wąwozu Krakowskiego i Smoczej Jamy.

Tym razem wędrujemy po Dolinie w towarzystwie dwóch trzynastolatek i ich babci, a ta wycieczka ma być preludium do kolejnej… ale o tym w kolejnym wpisie.

Pogoda niestety jest kapryśna dlatego gustowne pelerynki będą nam towarzyszyły przez cały dzień. Z tego też powodu niestety musiałyśmy zrezygnować z pełnego przejścia przez Wąwóz Krakowski i Smocza Jamę.  Zapewne wrócimy tam znowu.

Ale wracając do tematu… wycieczka zaczęła się z przygodami, a wszystko przez moją pomyłkę. Byłam pewną, że mamy wtedy bilet na Kasprowy Wierch. Przez to całe zamieszanie wycieczkę do Doliny zaczęłyśmy dość późno. Mimo wakacyjnego terminu nie było spodziewanych tłumów turystów – winna zapewne była niepewna pogoda. Nam jednak była niestraszna. Z zapasem ubrania wyruszyłyśmy w trasę.

Nasz czas przejścia jak zwykle nijak się ma do podawanych wszędzie… częste postoje, podziwianie widoków (moi goście przybyli aż z Izraela), no i śliska nawierzchnia z dużą ilością błotka i kałuż powodowały, że nie mogłam iść swoim tempem.

Dla Oli była to już czwarta wizyta w tej Dolinie więc fascynacja już nie była tak wielka choć sam Wąwóz pokonywała pierwszy raz i wprawił ją w zachwyt. Trasa ogólnie bardzo łatwa – nie pokonałyśmy jednak odcinka z drabinami i łańcuchami ze względu na padający często deszcz i śliskie kamienie i skały.

Nazwa wąwozu pochodzi od skojarzenia z wąskimi i krętymi uliczkami Starego Krakowa. A sam wąwóz był kiedyś jaskinią, której sklepienie zawaliło się na wskutek działania czynników atmosferycznych. Idąc wąwozem, przechodziłyśmy wąskim korytarzem ze stromymi skalnymi ścianami.

Naszą wyprawę zakończyłyśmy tuż przed drabiną prowadzącą do wejścia do Smoczej Jamy – nie odważyłam się w tych warunkach poprowadzić “mojej wycieczki”. Pozostało nam na pamiątkę wejście na drabinę 🙂

Następny etap wycieczki to powrót do Doliny Kościeliskiej i dojście do schroniska na Ornaku. I o dziwo dość  szybko moje dziecko pokonało tą trasę – chyba nabrała już wprawy w chodzeniu po tatrzańskich szlakach 🙂 Szybka regeneracja sił – w planach było jeszcze dojście do Smreczyńskiego Stawu ale kontuzja jednej z trzynastolatek wpłynęła na ponowną zmianę planów wycieczkowych.

Dzisiejsza trasa to jakieś 9 km na nóżkach… oczywiście mama zapomniała o włączeniu pomiaru stąd wyliczenia są tylko szacunkowe. Tylko 9 km bo moi goście w drodze powrotnej (z powodu kontuzji) wzięli dorożkę i z Pisanej Polany do Kir wróciłyśmy  …… – choć ja należę do przeciwniczek wykorzystywania pojazdów konnych w górach.

Informacje praktyczne:

bilety do TPN do nabycia na bieżąco przy wejściu na szlak (cennik: https://tpn.pl/pl/pdf/1559),

parkingi zlokalizowane wokół wejścia do Doliny – opłata jednorazowa 20 zł,

dojazd busami z Zakopanego – 5 zł,

przejazd dorożką od 50 do 150 zł (w zależności od ilości chętnych i zdolności negocjacyjnych; do dorożki wchodzi 5 osób).

Smok w Tatrach?