#werklozen

[straatconsulaat]

(via D66: Investeer in opleiding Haagse werklozen)

[portfolioinevervliet-blog]

Voor eerst sinds 2011 minder dan vijf miljoen werklozen in Spanje

Datum: 22/10/2015

Samenvatting:

Het Spaanse statistiekbureau INE meldt dat voor de eerste keer sinds 2001 is in Spanje het aantal werklozen minder dan vijf miljoen. Tijdens het derde kwartaal van dit jaar nam het aantal geregistreerde werklozen af met bijna 300 000 (5,79 %). Dit zorgt er voor dat het cijfer nu staat op 4.85 miljoen werklozen. In die perioden steeg het aantal werkende mensen met 182 000, tot 18 miljoen mensen. Ten opzichte van het vorig kwartaal daalde de werkloosheidsgraad met 1,2 procent tot 21,18 procent.

 Motivatie:

 Ik heb dit artikel gekozen omdat de crisis in Spanje al heel lang aan de gang is en het ook een interessant topic is om in de klas met de leerlingen te bestuderen.

Bronnen:

Opgehaald van De Standaard:

http://www.standaard.be/cnt/dmf20151022_01932798

Opgehaald van Het Nieuwsblad:

 http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20151022_01932794

[vacatureluurs]

Baanbrekers breekt geen lansen voor werkzoekenden

Baanbrekers breekt geen lansen voor werkzoekenden

De tweede aflevering van het programma Baanbrekers van omroep AVROTROS werd gisteravond uitgezonden. Er werd door de redactie meer inhoud beloofd nadat de eerste aflevering felle kritieken opleverde van kijkers. Is die belofte waargemaakt?

De pluspunten (ze zijn er wel)

Het programma begint met een terugblik op de eerste aflevering: deelnemer Martijn is ondertussen aan de slag bij het bedrijf dat…

View On WordPress

[vacatureluurs]

Netwerkorganisaties vinden

Regelmatig krijgen we de opmerking te horen: ‘…maar er is nooit iets bij mij in de buurt te vinden!’ als we de pagina met netwerkorganisaties promoten. Er zijn flink wat netwerkorganisaties actief, maar lang niet alle organisaties zijn aanwezig op social media of hebben een goed vindbare website. Daarom zoek ik graag met je mee naar activiteiten en netwerkgroepen bij je in de buurt!

Vul…

View On WordPress

[dekwetsbaren]

We laten werklozen in de steek

We leren mensen niet solliciteren. Zolang ik hier sollicitanten krijg die al 2 jaar werkzoekend zijn en ook nog eens begeleid worden door een coach, en die toch aankomen met een cv met 47 taalfouten, dan is mijn conclusie dat wij die mensen als samenleving volledig in de steek hebben gelaten.  We motiveren de mensen niet om zelf het heft in handen te nemen. Helaas zie je dat veel werklozen op een gegeven moment de handdoek in de ring gooien. Ik hoop dat ik met Werken.FM mijn steentje kan bijdragen om verandering te brengen in deze beroerde situatie. We moeten veel meer kijken naar wat mensen wel kunnen en niet nadenken over wat ze niet kunnen. Een feit is natuurlijk dat er veel banen zijn verdwenen aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Een grote verzekeraar had vroeger een afdeling waar 150 mensen werkten om declaraties in te voeren. Op die afdeling werkt nu nog één persoon. Een van de belangrijkste dingen om de kwetsbare groepen te helpen, is opleiden, opleiden en opleiden. Belachelijk dat we in Nederland alleen maar investeren in opleidingen tot je 21 bent. Maar als je 21 bent, weet je nog helemaal niet zoveel. Je moet mensen continu opleiden. Ik vind dat de werkgever hier verantwoordelijk voor is. arMomenteel leiden we mensen op voor vakken die niet meer bestaan, we leiden ook mensen op waarvan we al genoeg hebben, artsen bijvoorbeeld. Hun opleiding kost de samenleving 600.000 euro per persoon, maar wat lezen we nu: jonge artsen wijken massaal uit naar het buitenland, want er is geen werk voor hen. Dat is dus weggegooid geld. We zijn in Nederland veel te traag met inspelen op veranderende omstandigheden op de arbeidsmarkt. Ik werk veel in Duitsland en zie dat daar toch anders wordt omgegaan met werklozen. Ze worden veel meer gestimuleerd om bij te scholen en weer aan het werk te gaan. In Nederland laten we deze mensen echt in de steek. Als je hier werkloos raakt, word je pas na een half jaar geholpen. Helemaal verkeerd. Je moet direct na het ontslag investeren in mensen, ze motiveren om zichzelf te herpakken en niet op te geven. Want er zijn niet alleen heel veel problemen, maar ook heel veel oplossingen.      

Martijn Smit (presentator Werken.FM, het ‘grootste onlineradiostation van Nederland’)

[dekwetsbaren]

Oplossingsgericht werken en ondersteuning

Geen idee hoe we uit deze situatie raken. Wat mij opvalt is dat steeds meer mensen (langdurig werklozen, wajongers, mensen met een beperking) gedemotiveerd raken omdat ze verplicht zijn om heel breed te solliciteren (dus ook banen die niet direct aansluiten bij hun kwaliteiten) en dat ze afwijzing op afwijzing krijgen. Dit heeft nadelige gevolgen voor hun zelfbeeld en dat is niet bevorderlijk voor vanuit hun kracht zoeken naar een baan. Uitgaan van ieders unieke kwaliteiten en van daaruit passende banen zoeken zie ik als een voorwaarde om hun succesvol te laten zijn. Met name mensen met een beperking zijn gebaat bij oplossingsgericht werken en oplossingsgerichte ondersteuning waarbij de nadruk vooral ligt op het uitvergroten van hun kwaliteiten en hoe zij die in kunnen zetten.

Désirée Vogelers

[timmiesoprano]

Tim's werklozenbestaan

De titel van dit stukje is nogal aan de suggestieve kant dus ik zal, voordat iemand zich nog zorgen om mij gaat maken, iedereen eerst even geruststellen: Technisch gezien sta ik nog steeds ingeschreven bij de School voor Journalistiek, wat inhoudt dat ik mijzelf nog officieel de status van student mag aanmeten. Daarnaast werk ik ook nog gewoon. Een HBO-opleiding en een aardig betaalde baan. Voor mij is dat bijna vanzelfsprekend, maar voor veel allochtone leeftijdsgenoten, vooral uit Amsterdam-West en Oud-Zuid, zijn dat twee bijna onverenigbare zaken. Die zouden daar des gevraagd een moord voor doen. Figuurlijk dan.

Je zou dus bijna zeggen: Goh, wat heeft die gozert het druk. Het tegendeel is echter waar. Ik had nog wat vakantiedagen staan van vorig jaar waardoor ik de afgelopen maand bijna niet heb gewerkt. Op zich kwam die vrije tijd me wel goed uit, want voor de studie stonden er nog aardig wat dingetjes op to do. Heel, heel diep van binnen ben ik nog altijd de streberige, autistische, geheelonthoudende modelstudent van weleer. Mijn échte ik hou ik echter zo goed mogelijk verborgen voor de buitenwereld. 1+1 is in dit geval dus heel snel 2. Tim heeft vrij + Tim doet niets aan school = Tim leidt een soort werklozenbestaan. De eerste paar dagen voelde het nog als een geschenk van boven. Lekker tot twee uur 's middags in m'n kist liggen, vervolgens een joggingpak aan, uitgebreid brunchen, dvd'tje kijken en internetten. 's Avonds de meest slechte B-film uit de tv-gids plukken en eenmaal in bed alvast bedenken wat ik de volgende ochtend als ontbijt/lunch ga nuttigen. Scrambled eggs, of toch een tosti met mozzarella, tomaat en rauwe ham? Dilemma's in de marge. Maar op een gegeven moment gaat het toch kriebelen. De welbekende sleur. Ik weet nu ook hoe de gemiddelde werkloze zich moet voelen na jarenlang bankhangen. Mijn begrip voor deze grote groep is de laatste dagen dan ook alleen maar gegroeid. Na een tijdje beland je volgens mij gewoon op een punt dat je niet veel meer anders kan dan glazig naar de herhalingen van Tractor Tom op Veronica kijken. Inmiddels mentaal murw gebeukt door de sleur probeer je de dagelijkse routine op alle mogelijk manieren te doorbreken. Je begint 's middags voor de verandering eens met warm eten, je nodigt jezelf uit bij wat collega-werklozen (en die heb ik te over) en je steekt een keer wat wiet op in plaats van hasj. Toch is het allemaal nét niet. Het blijft geklungel in de marge. In die zeeën van tijd ga je tegen je zin in toch nadenken. Ongewild en ongewenst schieten de drie overgebleven hersencellen die ik nog heb als ware het ouderwetse Oost-Duitse grenswachters in de hoogste staat van paraatheid. Twijfel, blijdschap, schuldgevoelens, trots, spijt, euforie en onverschilligheid. Het dwarrelt allemaal en vaak tegelijkertijd door het hoofd. En dat terwijl er helemaal geen ruimte, tijd of iets van vraag is naar die grabbelton van mixed feelings. Zo veel te doen, zo weinig tijd. Ik wil naar China, Zuid-Amerika zien en nog een keer goed züm kloten gaan op een technofeest in dat krakerspand in Oost-Berlijn. En ik heb nog een hele rits vragen waar ik het antwoord nog op zoek. Is het bijvoorbeeld toeval dat juist bij een conferentie voor duivenmelkers het dak het begeeft, of is hier sprake van goddelijke interventie? Waarom wil Rita Verdonk in haar miljoenenverslindende (mooi scrabblewoord trouwens) nieuwe &-campagne laten zien dat ze eigenlijk best een gezellig wijf is, terwijl heel Nederland inmiddels weet dat het gewoon een wolf in wolfskleren is. Is de Paus maagd? Hoe denkt de Moslimwereld (hoezo generaliseren) ooit voor vol te worden aangezien en niet als een stel lichtgeraakte Calimero’s met een snor, als ze al niet eens de schouders kunnen optrekken bij wat niet-zo-grappige-maar-wel-grappig-bedoelde spotprentjes. Waarom bestaan er nog steeds mensen die niet willen begrijpen dat de rechterkant van de roltrap bedoelt is om stil te staan en de linkerkant voor de mensen die toevallig wel ergens moeten zijn? En wie is toch de man achter de voice over van RTL 4, 5 en 7? Maar voordat ik die dingen ga doen die ik heel graag wil doen én ik op zoek ga naar de antwoorden op al mijn vragen ga ik eerst heel rijk worden. Ik moet het natuurlijk wel allemaal kunnen financieren. Hoe? Met ouderwets, ordinair bankhangen! Ik word hét schoolvoorbeeld voor al die onschuldige tienerzieltjes, die net hun Havo hebben gehaald, hoe je het vooral niet moet aanpakken. Je zal de duurbetaalde foto's van mijn gebankhang terugvinden in brochures van universiteiten en hogescholen en op grote posters in alle grote en minder grote steden door het hele land. Ik ga peperdure lezingen geven op open dagen en wordt het gezicht van een grootschalige Postbus 51-campagne. The Drop-out Posterboy, yeah! Langdurig werklozen vervreemden vaak in ijl tempo van de maatschappij en verliezen de voeling met de realiteit vaak snel uit het oog.” Misschien moest ik toch maar weer eens aan het werk gaan.