#wlt

[garciaswife]

WHY DO THE AMAZING LESBIANS LIVE NOWHERE NEAR ME?! WHY DO THE AMAZING LESBIANS LIVE NOWHERE NEAR ME?! WHY DO THE AMAZING LESBIANS LIVE NOWHERE NEAR ME?! WHY DO THE AMAZING LESBIANS LIVE NOWHERE NEAR ME?! WHY DO THE AMAZING LESBIANS LIVE NOWHERE NEAR ME?! WHY DO THE AMAZING LESBIANS LIVE NOWHERE NEAR ME?! WHY DO THE AMAZING LESBIANS LIVE NOWHERE NEAR ME?! :(

[kami-theory]

Woahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhshhshhshhhhdhshshhhhsjhdhduhhhhskshdhhhhhidjwgdhdhhhhhakbshdiehfjsjsgeghhhhhhh

its Kami in the flesh🔥🔥🔥

[kotekkzielony]

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 17 (28.09.2024)

-> Koniec sezonu turystycznego 2024 - jak się z tym czuję?

Tegoroczny wrzesień w moim przypadku niesie ze sobą kilka pożegnań. W poprzednim poście zapowiadałem wycofanie się z relacji z niektórymi osobami, szczególnie z tymi, z którymi kontakt uznałem za zbyt jednostronny i tak też w istocie postąpiłem, konsekwentnie ograniczając, bądź urywając z nimi rozmowy. Jednym z innych pożegnań, o którym dziś się rozpiszę jest pożegnanie letniego sezonu komunikacyjnego. Sezon ten rozpoczął się w maju i aż do II połowy września mieszkańcy Warszawy i turyści mogli nacieszyć się m.in. linią tramwajową 36 i autobusową 100, a w nich wszystko obsługiwane było zabytkowym taborem. Niestety, wszystko co dobre, kiedyś się kończy...

O moich wyprawach czy szczególnych wydarzeniach związanych z liniami 36 i 100 wspomniałem na blogu już trzykrotnie, w innych wpisach. 22 września antyczne tramwaje czy autobusy wyjechały w minionym sezonie po raz ostatni. Ja, jako pasjonat komunikacji miejskiej, nie byłbym sobą gdybym nie skorzystał z tej możliwości - wszakże następna okazja ku przejechaniu się wybranymi starymi pojazdami na pewno nie nadarzy się prędko. We wrześniu, w przeciwieństwie do miesięcy wakacyjnych, linię 100 w każdy weekend obsługiwały zaledwie dwie brygady (dwa pojazdy), więc szansa spotkania któregoś z moich ulubionych wozów była już bardzo znikoma. Mimo wszystko, tego ostatniego dnia funkcjonowania obu zabytkowych linii zdecydowałem się na wyprawę. Na dobry początek postanowiłem złapać stałego na "setce" Ikarusa #6905, którym notabene przejechałem się po raz pierwszy w tym roku. Podróżowało się nim dość przyjemnie, aczkolwiek ani Ikarusy ani Jelcz PR110M #4617 (który zaistniał na drugiej wówczas brygadzie) nie wzbudzają we mnie zbyt dużych emocji, mimo iż poziom osiąganych w nich decybeli jest dość wysoki. Po około półgodzinnej przejażdżce węgierskim pomieszczeniem na kółkach przesiadłem się na linię 36 - tam moim łupem padła "parówka" #795, oraz widoczny na zdjęciu poznański Konstal 102N o nr taborowym #5, który okazał się ostatnim kursującym pojazdem w tym sezonie i jako ostatni też zjechał do zajezdni. Pożegnanie obydwu linii nie okazało się jednak do końca komfortowe. W "stodwójce" zasiadła bowiem moja była koleżanka (także pasjonatka transportu publicznego), na widok której czułem pewien niepokój i choć w pewnym momencie złapaliśmy się wzrokiem, mimo iż siedzieliśmy daleko od siebie, nie zamieniliśmy ze sobą ani słowa. Pomijając już zaś ten fakt, cały sezon turystyczny pożegnałem z pewnym żalem i niedosytem. Koniec Warszawskich Linii Turystycznych 2024 oznacza, że nie będę już co tydzień wypatrywać na pewnej stronce co wyjedzie, gdyż niestety nie wyjedzie nic. Moje ulubione wozy właśnie udały się na odpoczynek i... jest mi w pewnym stopniu smutno, oczywiście, ponieważ przejażdżki, zwłaszcza MAN'em NG313 #3322 czy Jelczem Mastero #4942, niemal zawsze poprawiały mi humor i nie raz uratowały dzień. Nie ukrywam też, że chciałbym, żeby zabytkowy tabor pojawiał się na mieście regularnie, ale czy nie byłoby to wtedy za piękne? Jestem jednak w miarę szczęśliwy z tego, że wspomnianych ulubieńców - #3322, oraz #4942 udało się złapać aż czterokrotnie, a pamiętam dobrze jak nie wierzyłem, że krótki, dwunastometrowy Jelcz się pojawi na mieście no i byłem w błędzie! Mam nadzieję, że do maja 2025 szybko zleci... albo przynajmniej ktoś zorganizuje wcześniej jakąś imprezę, gdzie znowuż zagości coś fajnego na mieście - na pewno skorzystam. A jeśli nie... cóż... przesiadam się na komputer! Może zorganizuję sobie jakiś "nostalgiczny powrót"?

[inaloversquarrel]

!

[eae-angel]

Ignore that I stole the picture from another post

Warning: me having a category 8 autism event over my own fanfiction under the cut

Grrrrrr I just love Roadhog and Junkrat so much and I am so obsessed with this story and I really want to tell it and the only thing that is keeping me from just posting it right away is I actually have beta readers who are giving actual feedback back and helping me improve the story in a lot of amazing ways! I want to tell this story so bad because I feel like it’s something I could actually be proud of. I am so happy with the way it’s going and I just pray I have the fortitude to keep going till the end. I haven’t finished a creative project like this since I had art classes in high school. I want to find my spark again, my passion for the arts. I kind of abandoned it in college bc I had to work on my degree. And now I have that degree and im unemployed yippee. I just want to write stories about Junkrat and roadhog being in love. They are so important to me. I don’t know why I have latched onto them so much.

But anyway rambling aside

The first few chapters of this fic are reboots as I tried to write this before but didn’t like how it turned out. But the basic premise is based on the song “the whiskey, the liar, the thief.” And they live in a bit of a capitalist dystopia. Mako is from a wealthy family who catches him trying to explore his own sexuality and their rejection of it drive him to start sneaking out at night and living a double life as Roadhog. He meets Junkrat a lowly thief who buys him drinks with the stolen money. Mako is going to have to overcome not only the pressure from his family but his own internal hatred of himself all while realizing a lot of what he thought he knew was a lie. He is shown by Junkrat the way their society is corrupt and the evils his own parents are doing to the community and the environment.

Any ideas or suggestions is welcome I want to make this story the best that it can be because I want it to be something I can be proud of.

Thanks for coming to my autism talk

[creatreasurebox]

Design printanier pour https://wickedlittletown.forumactif.com/

[ctlwork]

WALTER VAN BEIRENDONCK

[candle-jill]

An Archive of Our Own, a project of the Organization for Transformative Works

Chapter 6 now up! Link 

Relationship: Eddie Kaspbrak/Richie Tozier Rating: Explicit Words: 43,043 Chapters: 6/7 In the spring of ‘94, Eddie confides in Richie his fear of being the last of the Losers to be kissed.

Richie offers a solution.

His plan leads their friendship through dark turns they never expected to navigate and the summer of a lifetime they know they’ll never forget.

Until they do.