yıllar sonra yine aynı yerdeyim, bir sokağın ortasında, benden alınan herkesin mezarlarının başında, içimi donduran soğukta otobüs durağında bekliyorum. yine o kapının ardında hiç duyamayacak olana konuşuyorum, konuştum, durdum. konuşamadım, durdum kapının önünde oturdum, boş bir evin kapısında ne kadar oturulmazsa o kadar oturdum işte. duyulmayacağının farkında da olsa insan duramıyor. yıllar önce farkında değildim, kapının hep bi şekilde ve mutlaka açılacağına inanırdım artık açılmasa bile konuşmamı bitiremiyorum. bazen cümlenin ortasında duraksıyorum bir anlamının kalmadığını görüyorum. gördüklerimin altında ezilmiyorum da öncesi kadar. ve bir ize daha yeri olmayan jiletin tamamladığı bileklerimi açıyorum. toprağın altından uyanamamanın imkansızlığıyla barıştım, olduğum yerde, diktiğimiz fidanların ağaç oluşundan memnun bir kadın var. birlikte büyütemeyeceğimizin sancısını birkaç dikişle kabullendim. ağaca ağlamanın, ağaca bağırmanın soğuk bir mezarlıkta mezar taşına sarılmaktan hiçbir farkının olmadığını da yaşayarak sarsıldım. gecenin üç’ü, sokağın ortasında çöktüm, ağlamadım, etrafı arasam bile bulamayacağımı öğrenmiştim, şimşek çakmadı ben gözlerimi kapatmadım. aştım, evet aştım bu sokaktaki çığlığımı, titreyen ellerimi. son kez görüşümü, son kez hızla koşuşumu, cansız bir bedenle korkarak konuşmamı. hikâyeyi bitirmek için başladığım yere döndüm, sonun başlangıcına. suçlulukla başladım, kendimi affetmeden bitiriyorum.
blakekathryn
discoholicmusic
germansingergirl
stormborns
