Długo zastanawiałam się czy to napisać. Głównie z powodu tego, że pewnie nikt tego nie odczyta, ale myślę, że potrzebuję gdzieś wyładować swoje emocje.
Zacznijmy od tego, że nie znam się na produkcji gier komputerowych, tak jak prawdopodobnie większość ludzi, którzy są ich odbiorcami i tu na razie pragnę porzucić ten wątek, ale potem jeszcze do niego wrócimy.
Przyznaję się bez bicia, grałam, ale nigdy nie udało mi się dokończyć pierwszej części Wiedźmina ani też Wiedźmina 2, za to Dziki Gon ukończyłam 2 razy. Nie ukrywam, że darzę wielką sympatią uniwersum wykreowane przez Pana Sapkowskiego i jestem większą fanką książek niż gier (tak, moja przygoda zaczęła się od książek). Ale dlaczego o tym piszę? Przecież to miał być tekst o Cyberpunku 2077, a nie o przygodach Geralta.
Odpowiedź jest prosta. To właśnie dzięki trzeciej części Wiedźmina, zdecydowałam się sięgnąć po Cyberpunka 2077, po gatunek, którym szczególnie się nie interesuję. Zrobiłam to ponieważ stworzyło go to samo studio, co wcześniej wymienioną grę. Zachęciła mnie do tego dbałość o szczegóły, interesujące misje, wspaniałą fabuła, muzyka oraz niepowtarzalne postacie jakie znalazły się w komputerowych przygodach o Białym Wilku. Miałam nadzieję, że zanurzając się w przygody V, poczuje może nie te same, ale podobne emocje, które towarzyszył mi przy poprzedniej produkcji CD Projekt Red. W sumie pod tym względem się nie zawiodłam, bo naprawdę jest to kawałek naprawdę porządnej fabuły, skłaniającej miejscami do przemyśleń.
W grze spędziłam ponad 100 godzin. Wyczyściłam prawie całą mapę jako kobieta nomada, nie kupiłam jedynie wszystkich samochodów oraz nie ukończyłam jednego zlecenia od Wakako, ponieważ, taka mała niespodzianka, zbugowało mi się i nie mam nawet możliwości jego rozpoczęcia. I naprawdę, pomimo tych wszystkich bugów, ( a trochę ich było), grało mi się naprawdę przyjemnie, pod względem eksplorowania świata i przeżywania fabuły
Nie chcę, aby ten post miał wydźwięk pouczający. Nie chcę również narzucać studiu co ma poprawić ani co zrobić lepiej. Jednak nie mogę zignorować tego poczucia zawodu, biorąc pod uwagę wszystkie aspekty o jakich rozmawiano, co obiecywano nam jako graczom oraz to co finalnie nie znalazło swojego miejsca w grze.
Nie uważam, że gameplay z 2018 roku był fałszywy, rozumiem napis “work in progress” oraz to, że podczas produkcji gry, wizje mogą się zmieniać. Nie przejmowałam się zbytnio ciągłym przekładaniem premiery, ponieważ uważałam, że ma to jedynie na celu usprawnienie Cyberpunka, przed wypuszczeniem jego finalnej wersji. Po prostu ufałam studiu, że ma to jakiś określony cel.
I oto nadszedł 10 grudnia. Jakimś cudem udało mi się odpalić grę na czteroletnim laptopie, wprawdzie na niskich ustawieniach, ale działa. Zakochałam się w Night City, w historii, w postaciach, w polskim dubbingu, według mnie świetnym, lepszym od angielskiej wersji.
Ale tak jak już pewnie wiecie, niestety według mnie ( i zaznaczam, że to subiektywna opinia, ponieważ nie zajmuje się produkcją gier), nawet na PC ta gra nie była gotowa, aby ją wydać, pomijając już sytuację na konsolach.
Strona techniczna gry, i tu podkreślę po raz kolejny, że moje pojęcie o tym opiera się jedynie na tym co widzę, przechodząc grę, w dniu premiery i jakiś czas po niej, byłą naprawdę okropna, a nawet teraz potrafi pozostawiać wiele do życzenia. Od bugów wizualnych psujących niekiedy wrażenia z rozgrywki, po psujące się zapisy.
Night City jest naprawdę niesamowite, a jego różnorodność widać na ulicach, ale niestety różnorodność jego mieszkańców już taka nie jest. Nie mówię o ich stylu, ale o zachowaniu. Wystarczy lekko wjechać na chodnik, aby przerazić bogu ducha winnego npc, i sprawić, że zacznie uciekać, albo kucnie w miejscu i założy sobie ręce za głowę, jakby to miało go ochronić przed rozjechaniem przez auto. Przez to i brak pobocznych aktywności w mieście (mam na myśli takie aktywności jak np. gwint w wiedźminie, albo przykładowa możliwość grania na automatach itp.), to miasto w moich oczach nie wydawało się tak żywe, jakby w rzeczywistości chciało.
Wybory miały swoje konsekwencje, ale nie wpływały one znacząco na otaczający nas świat. Fakt, misje poboczne odblokowywały nam inne zakończenia, ale nie wnosił one wielkich zmian w życie miasta, albo może nie tak wielkich jak wszyscy się spodziewali.
Przechodząc już do końca, chcę poruszyć rzecz, która chyba zawiodła mnie najbardziej, a mianowicie ścieżki życia naszego/naszej V. Najpierw rozpoczęłam rozgrywkę, jako nomada, a kiedy zrobiłam już wszystko, chciałam zobaczyć jak wygląda droga korpa. Powiem tak, oprócz prologu, poszczególnych kwestii dialogowych oraz jednej misji, do której mieliśmy dostęp w zależności od wyboru ścieżki (1 misja przeznaczona tylko dla nomady oraz 1 przeznaczona tylko dla korpa), to za bardzo się to od siebie nie różni. U nomady zabrakło mi tego efektu wejścia w nowy świata, u korpa konieczności przestawienia się na życie bez korporacji. Również nasza relacja z Jackiem jest niezwykle spłycona przez ten montaż (a tak w ogóle, to czy tylko u mnie było tak, że podczas tego montażu pokazane jest jak V (nomada/korp) i Jackie robią jakieś zlecenie dla Padre, a następnie, podczas gry, wjeżdżając po raz pierwszy na terytorium wyżej wymienionego fixera, ten przedstawia się V, jakby nigdy się wcześniej nie widzieli?)
Korp. Nomada. Street kid. Oprócz specjalnych kwestii dialogowych i małych szczegółów, to tak naprawdę nie ma żadnego znaczenia, wszystko w pewnym momencie splata się w jedną ścieżkę, a na ludziach, których spotykamy, nasze pochodzenie nie wywiera wielkiego wpływu, oprócz może drobnych komentarzy, i mało znaczącego wpływu w niektórych misjach, gdzie i tak wyszlibyśmy na jedno i to samo. Brakowało mi trochę takich smaczków, jak na przykład nasz korpo V musi współpracować z jakimś gangiem, a oni nie są do niego przychylnie nastawieni ze względu na jego przeszłość, przez co kwestionują go, obrażają, albo nawet każą mu najpierw coś zrobić, aby go sprawdzić, zanim mu pomogą. Albo nomada, który wkracza do miasta i musi się dostosować do panujących w nim zasad, odstających od tych dotychczas mu znanych, przez co czasami wpada w kłopoty.
Wracając do punktu wyjścia. Nie jestem programistką, nie znam się za bardzo na komputerach, ale za to uwielbiam grać. Jestem graczem. Tak, CD Projekt Red wystosowało oświadczenie, w którym przeprosiło za jakość gry. Tak, żyjemy w czasach koronawirusa, co utrudnia w znacznym stopniu komunikację. Tak, wizja gry może ulegać zmianie. Tak, wprowadzane są patche, poprawiające jakość, ale dlaczego wypuszczono grę, na którą tak naprawdę ciągle trzeba czekać, aby się nią bez problemów nacieszyć.
Tu chodzi o coś więcej. Czy CD Projekt Red (a dokładniej zarząd studia, ponieważ wziął winę na siebie) jest w stanie wejść do pokoju pełnego graczy i wytłumaczyć im, dlaczego wypuścili niedokończoną grę oraz dlaczego ci gracze muszą zapłacić ponad 200 zł za niedokończony produkt, z którego, co widać po wejściu do gry, wycięto bardzo dużo materiału( pozamykane drzwi, system kolei itp.).
Nie zrozumcie mnie źle. Powtarzam, moje pojęcie o tworzeniu gier jest zerowe, ale uważam, że u wielu graczy wiedza o tym jest ograniczona i po prostu pewnych kwestii nie możemy zrozumieć. Opieramy się w większości na efekcie końcowym i tym czy się nam spodoba, czy też nie, przez co niektóre tłumaczenia po prostu do nas nie trafiają.
CD Projekt Red straciło swoją reputację. Mogą spróbować ją ratować i wierzę, że jest to możliwe, ale to już nigdy nie będzie to samo.
vaporwave
pixelskylines
dededos
titsay
discoholicmusic
turnnoffyourmind
