Blog

Ladies only...

[thecombatclub]

Weerbaarheid...

Wanneer ben je eigenlijk écht weerbaar? Ben je dat wanneer je bij een lopend buffet met gepaste arrogantie van je afbijt wanneer er iemand schaamteloos voordringt?

Of ben je weerbaar als je lichamelijk getraind bent en een fysieke aanval kunt pareren om vervolgens de aanvaller met een goed geplaatste vuistslag buiten gevecht te stellen? Dit laatste is helaas de mening van menig martial arts leraar. Er is dan ook vaak kritiek op cursussen weerbaarheid. “Na een paar lessen kun je je niet wapenen tegen een extreem gewelddadige aanvaller. Daar trainen wij jaren op.” heb ik wel eens in de comments gelezen van een akelig filmpje waarbij iemand met chloroform buiten bewustzijn werd gebracht en waarbij het slachtoffer op vernederende wijze werd mishandeld. “Weer dit maar eens af na 10 lesjes.” voegde hij er cynisch aan toe. Deze martial arts leraar had het filmpje overigens zelf gepost, wat naar mijn idee ook al te denken geeft, maar dat geheel terzijde. Nu wil ik ook niet beweren dat je na zo'n cursus in staat bent om een doortrapte crimineel de baas te kunnen. Deze zal je namelijk vanuit het niets proberen te overrompelen en menig martial arts beoefenaar zal ook aan het kortste eind trekken in een dergelijke situatie. Zo'n cursus kan wel een manier zijn om in een veilige leeromgeving de eerste stappen te zetten naar een groter zelfvertrouwen en een beter zelfbeeld. Ik juich het volgen van zo'n cursus dan ook toe. Hoewel de kickboksscholen volgens de media vollopen met dames en kinderen die deze sport steeds vaker oppakken, is het voor veel vrouwen moeilijk om een vechtsportschool binnen te stappen. Waar dat door komt weet ik niet zeker. Is het de machocultuur, het vechtsport sfeertje, de hoeveelheid testosteron? Wie zal het zeggen… Wat ik wel zeker weet is dat het begin dat gemaakt wordt tijdens de eerder genoemde cursus weerbaarheid een vervolg moet krijgen wil je kunnen spreken van enige getraindheid. En wat voor vechtsport dat is moet ieder voor zich weten. Google eens op vechtsport in je woonplaats en kijk op de websites van je zoekresultaten. Ga vervolgens kijken naar een les, proef de sfeer en praat met de trainer. Dan krijg je een goede eerste indruk. Vraag ook of er VOG verklaringen van de trainers te overleggen zijn en of er eventueel een vertrouwenspersoon is binnen de club. Dat zijn normale vragen die elke serieuze sportclub met ‘ja’ moet kunnen beantwoorden. Er is de laatste tijd nogal wat te doen geweest in de media over het ontbreken van een veilig sportklimaat binnen sportverenigingen. Nu kun je machtsmisbruik binnen welke organisatie dan ook nooit helemaal uitsluiten (wat voor regels je ook bedenkt) maar het is een begin. En….vertrouw op je intuïtie. Voelt het niet helemaal goed, dan zoek je verder. Als je tenslotte jouw club gevonden hebt dan ga je ervoor. Train vol overgave en kom in contact met je lichaam. Trainen is afzien, technieken eindeloos herhalen en grenzen verleggen. Maar vraag jezelf ook af waar je voor traint. En dat brengt ons weer terug bij weerbaarheid. Want hoe train je dat? Je kunt eindeloos trainen op stoten en trappen maar in een echte situatie zul je blootgesteld worden aan angst, adrenaline en cortisol. Je zult bevriezen hoe hard je ook getraind hebt. Het is dus belangrijk om te leren gaan met spanning. Om te leren herkennen wat je lichaam doet wanneer het in gevaar is. Scenario training kan hierbij een belangrijke rol spelen. Je zult vol overgave moeten trainen tijdens zo'n scenario training. Half lachend “Rot op! Ga achteruit!” roepen gaat je niet helpen in het echie.

Vanuit beweging stoten plaatsen is ook belangrijk. Hierbij ben je voortdurend in beweging terwijl je krachtige stoten plaatst op focuspads. Dit is niet gemakkelijk omdat het moeilijker is om o.a. om je heup te gebruiken. Waarom train je het dan? Wanneer je in beweging bent, ben je moeilijker te raken en wordt vluchten makkelijker. Zeker wanneer de belager samenwerkt met één of meerdere handlangers. Dat brengt ons bij het volgende onderdeel, het aanvallen van meerdere belagers. Hierbij is het goed om te weten dat (uitgaande van drie belagers) één belager meestal als bliksemafleider zal opereren om de andere twee in stelling te brengen. Laten we ze “de mond” en “de sluipschutters” noemen. De mond zal druk gebarend roepen, beledigen en bedreigen (of op een andere manier je aandacht afleiden) terwijl de sluipschutters ongemerkt aan weerszijden hun positie innemen. Terwijl jij door de toename van adrenaline en cortisol in je lichaam een extreme focus ontwikkelt op het gevaar voor je, zal de knock out punch van één van de sluipschutters komen. De meeste mensen zullen niet weten wat hun overkomt bij een dergelijke laffe opzet. Maar het is weldegelijk een gebruikte tactiek.

Samenvattend; weerbaarheid en het bereiken van volledige weerbaarheid is naar mijn idee niet mogelijk. Het zou verstandiger zijn om onze kwetsbaarheid onder ogen te zien en een brede inzet van onze mogelijkheden te trainen. Het trainen van het lichaam en het scherpen van de geest is goed maar niet zaligmakend. De mindset met betrekking tot een confrontatie moet altijd een mindset zijn die tot vluchten leidt. Neem dus geen onnodige risico’s. Zowel met betrekking tot je eigen fysieke veiligheid als tot de eventuele juridische gevolgen van overmatig geweld wanneer je iets te weerbaar bent…

[thecombatclub]

Noodweer en Cooper’s kleurfases

Allereerst, wat is het doel van the Combat Club? Fitheid door het trainen van onder andere gevechtstechnieken. Deze technieken zijn niet alleen leuk om te trainen, ze ontwikkelen ook een betere conditie. Je kunt deze technieken en combinaties gebruiken om jezelf in veiligheid te brengen in bedreigende situaties. Dit laatste is erg belangrijk. Dit wordt vaak verkeerd begrepen en dit kan resulteren in de nodige juridische problemen na afloop. Daarom geven we je ook duidelijkheid over de juridische kanten van geweld, zelfverdediging en je rechten als burger.

Artikel 41 Wetboek van Strafrecht (noodweer) “Niet strafbaar is hij die een feit begaat, geboden door de noodzakelijke verdediging van eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed tegen ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding”

Ervan uitgaande dat je de aangeleerde technieken niet nodig zult hebben in het dagelijks leven is het toch goed om te weten wat je mag en wat je niet mag. Om een voorbeeld te geven, we kennen in de beoordeling van noodweer door een rechter een aantal factoren zoals subsidiariteit en proportionaliteit. De subsidiariteit heeft betrekking op de keuze van het juiste verdedigingsmiddel. Bijvoorbeeld het gebruik van een biljartkeu wanneer een klap met de vlakke hand voldoende was geweest om daarna te kunnen vluchten. De proportionaliteit heeft betrekking op de keuze en de wijze waarop een verdedigingsmiddel wordt ingezet. Bijvoorbeeld het gebruik van drie vuistslagen terwijl één vuistslag voldoende zou zijn geweest.

Voor een rechter is het van belang dat er geweld is gebruikt om vervolgens te kunnen vluchten en niet om je belager meer letsel toe te brengen dan nodig. Dit is een moeilijk te beoordelen factor in de rechtsgang en getuigen zijn hier vaak van belang. Het is dus belangrijk dat je alleen geweld gebruikt om een gevecht te beëindigen. Niet om een gevecht te winnen. Dit is een belangrijk uitgangspunt. De definitie van geweld volgens het strafrecht is: “Het aanwenden van een lichamelijke kracht van niet te geringe betekenis”

VERMIJDING VAN GEWELD Hiervoor is bewustzijn nodig. Een mogelijke aanvaller is vaak op zoek naar slachtoffers die "uit staan”. Dat wil niet zeggen dat je altijd overdreven gespitst moet zijn op je omgeving maar een zekere mate van bewustzijn kan er voor zorgen dat je op tijd een potentieel gevaarlijke situatie waarneemt en kunt ontwijken.

JEFF COOPER Cooper was een Amerikaanse marinier en een deskundige als het gaat om het gebruik van handvuurwapens. Volgens Cooper is je belangrijkste hulpmiddel om te overleven tijdens een confrontatie, je minste en alertheid. Om deze theorie kracht bij te zetten, heeft hij een aantal kleurfases ontwikkeld.

De eerste fase is wit. Dit is onze comfort zone. Hier begeven we ons alleen in als we vrijwel geen benul hebben van wat er om ons heen gebeurt. Wanneer je over straat loopt in de fase wit, kun je eenvoudig van je portemonnee gerold worden of regelrecht een groepje duistere figuren tegemoet lopen. Fase wit is de fase waar je je op straat zelden of nooit in moet begeven. Vaak zijn het de momenten waar je op terugkijkt en tegen jezelf zegt; “Had ik maar beter opgelet", of "had ik maar naar mijn intuïtie geluisterd” of “Waarom heb ik dat niet aan zien komen?!”

De tweede fase is geel. Dit is de fase waarin we ons altijd willen begeven, omdat je vanuit deze fase eenvoudig je alertheid snel kunt opschalen. Je hebt oog voor wat er om je heen gebeurt en kunt daardoor (gedrags-) afwijkingen signaleren in je omgeving. Je kunt het vergelijken met je staat van bewustzijn wanneer je een drukke straat oversteekt. Het is geen paranoïde staat van bewustzijn maar een staat van verhoogde observatie. 

De derde fase is oranje. Deze fase staat voor opkomende dreiging. Bijvoorbeeld, wanneer je op straat loopt en je een groepje figuren aan de overkant van de straat waarneemt. Wanneer ze vervolgens de straat oversteken in jouw richting met een duidelijke intentie, is fase oranje het moment waarop je de situatie inschat en evalueert. In deze fase komen adrenaline en stress hormonen zoals cortisol vrij in het lichaam. Deze fase wordt (zeker in het bijzijn van vrienden of terwijl men zich in een groep bevind) vaak ervaren als angstig en verlammend maar het is een ingenieuze reactie van het lichaam om te overleven.

De vierde en laatste fase is rood. Dit is de fase waarin je niet meer kunt vluchten. In dit geval kun je het beste je aanvaller het gevoel geven dat hij de situatie onder controle heeft voordat je jezelf preventief verdedigd (zie de blog over “the fence”).

[thecombatclub]

The Fence

De bedenker van de strategie die we “the fence” (het hek) noemen, is Geoff Thompson. Thompson is een icoon als het gaat om zelfverdediging en een no-nonsense figuur op het gebied van de martial arts. 

The fence is een techniek die er voor zorgt dat je de ruimte tussen jou en je aanvaller domineert en beheerst zonder dat de aanvaller dit op een bewust niveau in de gaten heeft. Deze methode geeft een betere uitgangspositie mocht de situatie uit de hand lopen. Ik zal proberen om in deze blog de techniek beknopt uiteen te zetten. Indien je het boek wilt lezen dat Thompson erover geschreven heeft (een aanrader!) dan kun je het hier als e-book kopen.

AANVALSLIJN Wanneer iemand je verbaal agressief benaderd en je voelt je bedreigd, dan is het verstandig om van de aanvalslijn van de aanvaller af te stappen. Ten eerste omdat “neus tegen neus” blijven staan ervoor kan zorgen dat de ander zich meer uitgedaagd zal voelen en tot fysiek geweld over kan gaan en ten tweede omdat dit je een betere uitgangspositie geeft wanneer je over wil gaan op preventieve zelfverdediging. Op een onderbewust niveau neem je nu al de leiding in de confrontatie. De aanvaller voelt dit ook maar waarschijnlijk niet op een bewust niveau. Aangezien de meeste mensen rechtshandig zijn is het aan te raden om naar rechts te stappen.

HANDEN Gebruik je handen terwijl je praat en houd ze ongeveer op schouderhoogte van de aanvaller (niet voor zijn gezicht). De linkerhand is verder van je af dan je rechterhand. Gebruik je handen op een natuurlijke wijze alsof je uitdrukking geeft aan wat je zegt: “Neemt u me niet kwalijk, ik zag niet dat u daar ook wilde parkeren.” of “Het was echt geen opzet meneer, neemt u me niet kwalijk.” Oefening is hierbij noodzakelijk. Als je dit niet gewend bent, ga je het onder stress zeker niet toepassen en dat is risicovol. De handen zijn namelijk het hek. Hiermee kun je snel reageren wanneer de aanvaller toeslaat. Maar zover laten we het niet komen. Lees nog even verder…

SIGNALEN Let goed op de verbale en non-verbale signalen die je krijgt terwijl je de aanvaller tot kalmte maant. Worden de zinnen steeds korter (Nou en?! Voor jou zeker?! Wat ga je eraan doen dan?!) dan kan dit erop wijzen dat de aanvaller op het punt staat om fysiek te worden. Ook wanneer de aanvaller voorwaarts tegen je handen aan loopt dan zijn dit aanwijzingen dat fysiek geweld op de loer ligt.

VLUCHTEN Dit is het moment waarop je een keuze moet maken. Tot bedaren brengen werkt niet en je voelt je bedreigd. Vechten is nooit een goede keuze. In een situatie waarbij geweld wordt gebruikt is het risico dat het zeer slecht afloopt altijd aanwezig. Daarom is vluchten je hoofddoel. Om dit kans van slagen te geven dien je adrenaline en het stresshormoon cortisol in de aanvaller te triggeren. Waarschijnlijk sta je zelf in zo’n situatie vanaf het eerste moment al stijf van de adrenaline en de cortisol. Dit is namelijk wat het lichaam aanmaakt om te kunnen vluchten of om te kunnen vechten. Veel mensen verwarren deze lichamelijke reactie met angst maar het is een volstrekt normale reactie. Dit kan ervoor zorgen dat nadenken zelfs moeilijker gaat. Je lichaam wil er namelijk vandoor!

BEVRIEZEN Terug naar meneer de aanvaller met zijn grote mond… Aangezien je van de aanvalslijn af bent gegaan en je handen zich nog steeds gebarend op schouderhoogte van de aanvaller bevinden is dit het moment om de situatie over te nemen. Nogmaals, deze handeling pas je niet toe op het moment dat je er samen aan uit lijkt te komen maar wanneer je je serieus bedreigd voelt. Je geeft nu met je handpalm een harde klap op de borst van de aanvaller. Geen duwtje maar een dreun… Deze dreun zal de aanvaller naar achteren doen deinzen en zal de eerder genoemde adrenaline en cortisol triggeren en gedurende een moment zal hij bevriezen. Dit is een zeer waarschijnlijke reacties. Er is veel wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en in 95% van de gevallen zal men een moment bevriezen en niet weten wat te doen. Van dit moment maak je gebruik. Je loopt schuin achterwaarts van je tegenstander weg terwijl je in ferme bewoordingen duidelijk maakt dat hij daar moet blijven. En met ferm bedoel ik dat het uit je tenen moet komen. Je hebt de dreun al gegeven dus nu geen half werk leveren alsjeblieft. Wanneer je voldoende afstand heb genomen tot hem ga je er zo snel als je kunt vandoor en zoek je hulp.

THE COMBAT CLUB Wanneer je voor jezelf op moet komen op de manier zoals hierboven omschreven staat, zorg dan dat je dit vaak getraind hebt. In een veilige omgeving kun je ervaren hoe beklemmend het is als er iemand in je zone komt met een dreigende houding. Door te trainen onder stress kun je ervoor zorgen  dat je hersenen zijn voorbereid op de ergste schok. Dit geeft je houvast en meer kans om zonder kleerscheuren uit de strijd te komen. Bij the Combat Club trainen we wekelijks op stoten en trappen. Daarnaast werken we aan je kracht, conditie en je mentale weerbaarheid. Doe je mee?