
if i look back, i am lost
🪼
Today's Document
Noah Kahan
Lint Roller? I Barely Know Her

Andulka

No title available
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
𓃗
will byers stan first human second
Monterey Bay Aquarium
hello vonnie
taylor price

Origami Around
sheepfilms

shark vs the universe
🩵 avery cochrane 🩵
noise dept.
No title available

Kiana Khansmith
seen from Czechia

seen from Türkiye

seen from Norway
seen from United Kingdom

seen from Malaysia

seen from United Kingdom

seen from Norway
seen from Germany

seen from Malaysia

seen from Australia
seen from United States

seen from Italy

seen from Australia
seen from United States

seen from Greece
seen from Malaysia
seen from Australia

seen from United Kingdom
seen from India

seen from United States
@thedarkacademiagraduate
“Those who do not know how to lie believe that everyone tells the truth.”
- Franz Kafka
Περικλής Κοροβέσης
Περίπατος
Τίτος Πατρίκιος.
Κοίτα να δεις σήμερα πως πήγε η μέρα: Μάζεψα τους μαθητές και τους πήγα να δώσουν εξετάσεις, τους περίμενα κάνοντας βόλτες στο τετράγωνο, διαλέγοντας ποιο διαμέρισμα θα αγοράσω όταν θα έχω λεφτά. Μέχρι να τελειώσουν είχε νυχτώσει.
Το Café rue de Marseille είναι πάντα εκεί, πρόθυμο να κρύψει τους πάντες. Μικρό, αρχαίο, ακατάλληλο για ανιστόρητους.
Τα αγόρια κατέβαιναν τον δρόμο με ενθουσιασμό: Κυρία τό 'να... Κυρία τ' άλλο... Με ζάλισαν. Απαντούσα αφηρημένη... Πόση προσπάθεια, πόσα νεύρα, πόση αναμονή... Πόσο μεγαλύτερή τους ήμουν όταν ξεκίνησα; Έναν χρόνο; Δύο; Πόσα χρόνια ακούω αυτό το <<Κυρίαααα>> ; Πολλά. Η απάντηση είναι πολλά. Έχει γίνει δεύτερο όνομά μου. Ακούω <<κυρία>> και γυρνάω σιχτιρίζοντας.
Κάθε τόσο στεκόμουν: Σε αυτό το στενό γεννήθηκα. Εκεί απέναντι είναι ο πρώτος εκδότης που δούλεψα. Από εδώ αγόραζα βιβλία. Εκεί έκανα διάλειμμα ανάμεσα σε σχολή και δουλειά. Εδώ λεγόταν αλλιώς. Εκεί με περίμενες.
Γυρνάω σπίτι και βρίσκω αφιέρωμα στην Νικόλ Ρούσσου. Το βιβλίο της το έχω στο γραφείο, στο ράφι δίπλα στο χέρι μου. Κάτω από τους Γάμους του Ουρανού και της Κολάσεως. Φαντάσου τι επίκληση στο άπειρο ήταν αυτή. Χαρισμένο από χέρι. Το δικό σου. Άλλο ένα βιβλίο μέσα στα τόσα που έχουν την θέση τους. Και άκου και τ' άλλο: βρήκα τον τίτλο του γραμμένο στον τοίχο ενός ακάλυπτου σου Γκύζη κάτι χρόνια μετά. Εσωτερικό το διαμέρισμα, όχι πολύ φωτεινό, κοιτούσα έξω να ξεκουράσω τα μάτια μου. Πες στη Μορφίνη ακόμα την ψάχνω.
Μα κοίταξε να δεις και τι άλλο συνέβη: Χθες μόλις, που πέρναγα έξω από το Metropolitan, ο πύργος, σκεφτόμουν, να είναι ακόμα όρθιος; Κι υπολόγιζα χρόνια. Μπορεί να κάνω και λάθος, γιατί δεν θυμάμαι τα πάντα καθαρά
Πόσα χρόνια βαμμένα κόκκινα μαλλιά; 13. Με διάλειμματα. Αλλά 13.
Πόσα χρόνια έχω να σε δω; 15.
Πόσα χρόνια έχεις να με δεις; 14
Κάνε τα μαθηματικά. 15 χρόνια πριν.
15 χρόνια χωρίς την σιδερένια μπάλα στο πόδι. Εσύ δεν ξέρω τι κάνεις. Έχεις ακόμα την δική σου και την πουλάς για κόσμημα; Ενδέχεται. Μα και πάλι, δεν ξέρω.
- Κυρία;
- Μμμμ...
- Κυρία, μας ακούτε;
- Ωχ! Αφήστε με ρε 'σεις, θυμάμαι τα νιάτα μου. Αφήστε με γιατί θα αρχίσω να σας λέω ιστορίες.
To heal the soul is to find perfection in your gloomiest days.
Source: SOMETIMES THE GRASS IS GREENER BECAUSE IT’S FAKE | quotes
L. V., excerpts from the epilogue
Catherynne M. Valente, from her novel titled "The Melancholy of a Mechagirl," originally published in 2023
— Nitya Prakash
Ντίνος Χριστιανόπουλος