notNowJohn

I used to read books

[if-ill-run-late-eat]

[n0tnowjohn]

Το φως να παίρνει τη ματιά ο χώρος τα όνειρά σου και τα νερά του ποταμού να σε τραβάν μακριά ότι κι αν ονειρεύτηκες να φεύγει από κοντά σου να απλώνεις μα τα χέρια σου να πέφτουνε βαριά

Και τι δε μου 'χες ορκιστεί και τι δε μου 'χες τάξει μα τώρα η απουσία μου σε κάνει και ξεχνάς δέσε καλά τις μαγικές στιγμές μας με μετάξι και φώτισε τον ουρανό σχήμα της μοναξιάς

Χωρίς πνοή χωρίς ματιά μόνο με τα όνειρά μου με τρόχισαν οι άνεμοι που πάντα κυνηγώ αυτοί που με ορίζουνε αυτοί που με πετάνε αυτοί που με τινάζουνε στον τοίχο στο κενό

Κορμί που σχίζεται στα δυο στα βράχια του αοράτου μνήμες θολές και μια γλυκιά λήθη της λησμονιάς στης μοναξιάς τον κόκκινο από αίμα πίδακα του που ξεπετάγεται σαν φως που φέγγει της στεριάς

Το μαγικό στου φεγγαριού ονειροπόλημα σου το `χεις ξεχάσει κι είν' αργά καιρός να κοιμηθείς με κάποιον που δεν τον χωρά η μαγική αγκαλιά σου τις ώρες που περάσαμε μαζί θα μοιραστείς

Μα εγώ πονώ για σένανε και σιωπηλά υποφέρω μήπως τα μάτια που αγαπώ δακρύζουν στα κρυφά τι κι αν με πούλησες φτηνά μια νύχτα και το ξέρω κάθε στιγμή σε φέρνω εδώ κοιτώντας τα νερά

Χορεύεις με τις μνήμες σου πετάς με τα όνειρά σου αρχαίου δράματος χορός περνάς στην αγορά πετάς τα ρούχα σου γυμνός αγγίζεις την χαρά σου φωτίζεις μόνο μια στιγμή και ζεις για μια φορά

[n0tnowjohn]

έτρεμαν ολοι οι τοίχοι γύρω μου και κοιταζα πανω ψηλα τη γωνια στην ένωση τους.

Ξεπρόβαλε η μύτη ενος τρυπανιού και μετά ολόκληρο μπαινόβγαινε. φώναζα πως δε μπορείτε να το κάνετε αυτο σε αυτούς του συνεργείου, και αυτοί ηταν σα να μη μ άκουγαν.

βγηκα εξω κι ηταν ενας κήπος γεμάτος φοίνικες και καπου εγραφε Μαρόκο, μια αβάσταχτη σύγχυση. Ειχα ενα μολύβι κι άρχισα να γραφω πανω σε ενα ξύλινο τραπέζι, δεν ειχα χαρτί - δε θυμάμαι τι έγραφα - έπρεπε να ειναι λίστες των 5 και ,τι δυσκολία, δεν έβρισκα 5αδες με νόημα.

Περνούσε συνεχως απ το μυαλό μου, κι αναβοσβηνε ενας υπότιτλος "filáei άλλον " και αμέσως μετα τα snapshot.

Βρεθηκα σε ενα αυτοκίνητο που ειχε μεινει απο βλάβη και γύρω μου μαζεύονταν δεκάδες χάσκι- σκύλοι, μου έγλειφαν τα χερια.

Κι ανοιξα μια ντουλάπα με ρουχα μου υποτίθεται και ηταν μονο μαυρα παντελόνια και κατακοκκινες μπλούζες.

απο ονειρα θα πεθάνω.

[n0tnowjohn]

[hismarmorealcalm]

[n0tnowjohn]

[mournfulroses]

Albert Camus, from a letter to María Casares featured in Correspondance, 1944-1959

[n0tnowjohn]

[paper-wounds]

[cactuslands]

marta zamarska, on the subway

[xrebloxs]

[n0tnowjohn]

[n0tnowjohn]

[festeredhearts]

[n0tnowjohn]

περπατούσα εξω οταν αρχισε να βρέχει δυνατά, μπόρα και σταμάτησα για να βραχώ ως το κόκκαλο. Κολλησε η .μπλουζα πανω μου και εστρεψα το πρόσωπό μου προς τον ουρανό να βραχεί κι αυτό. Με τις πρώτες σταγόνες που πέρασαν στο στομα μου καταλαβα πως η βροχή ειναι βρώμικη, γεμάτη σκόνη, χαλασμένη. Κι ετσι γαμιεται ο ρομαντισμός οταν περιμένεις το δροσερο φιλί της βροχής ενώ πραγματικά σε περιμενει η λασπωμενη εξάτμιση τ ουρανού

[n0tnowjohn]

μας υποχρέωσες Λεοπόλδε

[n0tnowjohn]

Daniela Astone

"The Kiss" 2023, dark figurative oil painting by Daniela Astone

[wildparsnip]

dream worms graphite and pen on paper Sophie Margolin, 2017