"Θυμόταν πως του φαινοταν πως εκεινη έφτανε πιο γρήγορα σε οργασμο αν της φιλούσε τα δαχτυλα, οταν ηταν μεσα της.
σε μια ερωτική διαδρομή, συνήθως, ηταν η τελευταία στάση.
once in a lifetime, σκεφτόταν καθώς ανεξίτηλες εικόνες γύριζαν σαν σελίδες σε μια έκθεση στο μυαλό του.
σε μια άλλη αίθουσα της σκέψης του, ηταν η συλλογή των ηχητικών, με τη φωνή της να εχει ηχογραφηθεί στους νευρώνες του εγκεφάλου του.
Καθε αίσθηση ειχε την αίθουσα της, τα εκατομμυρια εκθέματα παρουσιάζονταν με διαφορετικό φωτισμό, ανάλογα με το μέτρο της χαράς, του πόνου, της έξαψης, της γαλήνης, του πόθου, της ζηλειας, της αμφιβολίας, της πίστης, του θυμού και παλι ,πάντα, της αγάπης.
Όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση, αφή.
καθε μια ειχε το δικο της αρχείο με ολοζώντανο αλλά ημιτελές υλικό.
Οι αίθουσες ηταν τεράστιες και τα εκθέματα σταματούσαν απότομα, οπως απότομα ειχε διακοπεί η δημιουργία των βιωμάτων απο τα οποία προέκυψαν τα εκθέματα.
Η έκθεση αυτη, με συνεχές 24/7 ωράριο, δεν ηταν επιλογή, ηταν πια μια φυσική λειτουργία. Δεν υπήρχε χώρος για παλαιότερες εκθέσεις, δεν υπηρχε σχέδιο για επόμενες.
Στην είσοδο της καθεμίας, μοναδικός επισκέπτης, εκείνος εγραφε 4-5 λέξεις στο βιβλιο επισκεπτών. Εκείνος ηταν κι ο μοναδικός φύλακας, συντηρητής, επιμελητής και συλλέκτης.
Τις θύρες πια δεν τις κλειδωνε μια και μπαινοβγαινε διαρκώς, άλλες φορές με μεγάλο ενθουσιασμό κι άλλες φορές σα να παίζει κρυφτό, ακροπατώντας.
Πάντα με έκπληξη για οσα αισθανόταν τοσο βαθιά, τοσο παντοτινά κι επιμονα, αντίκριζε στον καθρέφτη την ταριχευμενη του καρδιά, μα αρκούσε μια ματιά στη φωτογραφία της να του φανεί φυσιολογικό, να πει: "έτσι εξηγούνται ολα" και να συνεχίσει να γράφει με τη μέθοδο του Σίσυφου, την έμπνευση του Δρ.Φρανκεστάιν και τη συνέπεια του κόμη Δράκουλα"
Yura Borisov. Το goth της Κυριακής και το τείχος της Anora
dededos
baratheonpilled
blakekathryn
kianamaiart
kaledo-art
theartofmadeline
