Jet said (onzijdig lidwoord adjacent)

toen was geluk nog heel gewoon

[thejetsaid]

Vandaag groot deel van de dag geschreven. Eerder terug van vakantie omdat long covid in de weg zat. Geen kamperen voor mij. Maar wel: een week lang zonder afspraken en verplichtingen, in het huis van mn moeder, weg uit het drukke centrum met mn laptop en opschrijf boekje.

Na en tussen het schrijven naar het park, savonds in bad, slapen met het raam open.

Hallelujah !

[thejetsaid]

Ooo schatje patatje, schatje patatje toch, wat moet het leven toch zwaar zijn voor jou, net als voor anderen, och arme om een mens te zijn in 2026.

[thejetsaid]

Jennie Youngs Burned Haystack boek over daten en feminisme en het hebben van standaarden gelezen. Meer een publieke viering van de community die ze heeft opgebouwd dan een coherent eloquent boek, maar ondanks dat genoten.

Mijn vriend is een gymbro, dus vond de ontology of gymbros opvallend tussen de daadwerkelijke toxische patronen die ze met critical discourse analysis vond.

Erg grappig. En herkenbaar.

Noodzakelijke uitleg over dat de vijf liefdestalen BULLSHIT zijn, door een christelijke priester geschreven om goed te praten dat mannen weinig bijdragen, jammer dat die onwetenschappelijke en vrouw onvriendelijke prut zo populair is.

Physical touch ís trouwens een van mijn liefdestalen, maar bij mij geen code voor seksseksseks. Ik houd trouw ook van cadeautjes ontvangen en words of affirmations en acts of service en tijd door brengen. Wie maar een taal spreekt is saai.

De succesverhalen waren een beetje much voor me. Is het een boek of een Tell sell segment?

[thejetsaid]

Reading burned haystack, wondering how it translates to other critical discourse analysis applications, such as the narrative tactics of science denial (FLICC), and the discourses of climate delay.

Impossible combinations, mothering, test and apologize, failing to take responsibility, cuddle-washing - these seem to be some commonalities already!

[thejetsaid]

The move from a metabolic to a digestive logic seems to replace one metaphor with another. Why should digestion be considered philosophically superior to metabolism, rather than simply another conceptual framework for managing alterity and transformation?

The text rejects the search for a "right place" for waste. Does this suggest that waste is constitutively unplaceable, analogous to Derrida's notion of the trace or Lacan's notion of the Real?

What is gained philosophically by understanding waste in hauntological rather than ontological terms? Does hauntology describe a different mode of being, or does it challenge the very desire for stable being?

If ideology structures reality rather than simply distorting it, what status should we grant to the author's own critique of green ideology? Can it escape ideology, or does it merely offer a different fantasy?

The text criticizes the fantasy of harmony between humanity and nature. Does this imply that antagonism, excess, and remainder are ontological features of existence itself, rather than merely products of capitalism or modernity?

If every conception of nature is symbolically mediated, on what grounds can we distinguish between an "idealized" conception of nature and a conception that genuinely engages with the Real of nature?

You argue that capitalism cannot accommodate negative value, entropy, or surplus waste and therefore continually reclassifies waste as a resource. Are there examples of economic or social systems that successfully acknowledge and live with irreducible waste, and what can they teach us about responding to ecological crises?

You criticize the concept of the metabolic rift for potentially encouraging techno-managerial approaches to waste. How does your proposed “digestive logic” avoid reproducing similar forms of management and control, and what would distinguish it in practice?

[thejetsaid]

Woorden hebben invloed. Teksten kunnen mensen aanzetten tot handelingen. Het manifest van de Unabomber was weer eventjes populair, nadat verspreid werd dat Luigi Mangione, verdacht van de moord op CEO Brian Thomspon, een viersterrenreview voor Kaczynksi’s manifest achterliet op goodreads.

Tussen 1978 en 1995 stuurde Ted Kaczynski bommen naar mensen waarvan hij dacht dat ze bijdroegen aan destructieve technologische vooruitgang. In de zeventien jaar dat hij actief was, liep een aantal mensen verwondingen op en wist hij drie mensen te vermoorden. Hij schreef een manifest dat hij gepubliceerd kreeg in onder andere de Washington Post: ‘De Industriële Samenleving en haar toekomst,’ en dat, ondanks de gebrekkige leesbaarheid, ook naar het Nederlands vertaald is.

Dit manifest bevat uitgebreide bespiegelingen op de logica van linkse activisten, die zich volgens hem identificeren met groepen die ze volgens hem als zwak beschouwen, zoals vrouwen en mensen van kleur. Maar de 232 genummerde paragrafen gaan ook de gevaren van technologie en over geweld.

Het soort revolutie dat Kaczynski voorstaat heeft niets te maken met politiek. Neem paragraaf 193: ‘de revolutie kan, maar kan ook niet, fysiek geweld bevatten, maar zal absoluut niet politiek zijn.’ Kritiek op technologische vooruitgang is niet nieuw. Kaczynski wordt ook wel een ‘neo luddiet’ genoemd, omdat hij de afkeer van technologie deelt met de luddieten.

Zijn biograaf, Alston Chase, beargumenteerde dat zijn essay lange tijd genegeerd werd, niet omdat het zo vernieuwend of niet passend was, maar vanwege het tegenovergestelde. Kaczynzki’s teksten waren vooral cliché.

Kaczynzki wordt eindeloos 'herlezen' en geciteerd omdat het een van de weinige mensen is die bepaalde cliches opschrijft. Hij citeert en plagieert rijkelijk uit werk van anderen – bijvoorbeeld Fanon – maar is ook een van de weinigen die überhaupt iets schrijft als het gaat om geweld.

[thejetsaid]

Als het steeds warmer wordt, wat dan?

[thejetsaid]

Ik was gister ceremonie meester bij een bruiloft. Veel heen en weer rennen, volgorde van sprekers veranderen, zweten en keuzes maken, en getuigen van een overdonderende liefde.

Ik vroeg me af of ik normaal ben. Heb ik zo veel liefde? Zouden mensen over mij en mijn lief (we noemen elkaar 'partnertje') net zulke lieve grappen maken, net zo benadrukken dat het onoverkomelijk was dat wij voor een altaar zouden eindigen?

Sowieso wil ik niet trouwen, dat is één. Maar heb ik lief met dezelfde tederheid, klefheid, grootsheid?

Houdt iedereen die getrouwd is zó veel van elkaar, en nog steeds, ook jaren later?

[thejetsaid]

[folklorespring]

Amazing

[nasfera2]

I wish Americans fucked with more foreign music. You don’t have to know the language to appreciate a good record. Folks in other countries listen to our music and don’t speak a lick of english. Music needs no translator

[liltimmys]

yall wont trick me into listening to kpop

[emily84]

You can try Radiooooo.com - The Musical Time Machine!!

choose a country, pick a decade, and GO!!

you’ll get an endless streaming of songs (ad free!).

I personally found myself loving 1970s Ghana, Senegal and Cote d’Ivoire! Also 1920s and 1970s Japan for sure! Cambodian music: spectacular. Love Armenia and Mali as well. I’ve been told 70s Germany is weird and 30s Algeria is cool but I haven’t gotten around to those yet. Italy’s 1960s is bomb ofc but I’m biased ;)

[randomslasher]

This is the best website anyone has ever shared.

[dafancyuhinspiration]

[romancenjoyer]

i wish our lives could be dedicated to art and expression instead of the generation of wealth

[goth-queen]

[thejetsaid]

Op een gegeven moment kwam er een dag voorbij die perfect was in diens eenvoud.

Heel normaal.

Wakker naast een geliefde, een ochtendritueel, koffie - uiteraard, een fietstocht, groen, werk, tijdens de lunch iets wat en zout en vet en van de Ekoplaza komt, heerlijk borrelen na werk, een fles wijn, buren sluiten aan. Het schoonmaken van het tuinhuisje van een kennis die net een baby heeft, wat roddels over de mensen in onze levens, terug fietsen.

"Dankjewel, dag!! Dankjewel! " Typete ik op mijn telefoon schermpje.

[lilacsupernova]

In writing this, I know I am hardly the first feminist to point out the injustice of expecting women to be kinder than men. It is not even the case that any criticism of kindness as a gender norm has become unfashionable due to the rise of JustBeKindism. Right now, we see feminist books with titles such as Rage Becomes Her: The Power of Women's Anger, Women Don't Owe You Pretty, Good and Mad: The Revolutionary Power of Women's Anger, On Our Best Behaviour: The Price Women Pay to Be Good and, as mentioned earlier, Down Girl. We see plentiful analyses of the way in which female socialisation functions to limit female entitlement to resources, and of the way in which certain behaviours – crying, complaining, the expression of anger, the withholding of care – are understood differently in women. These sit alongside nominally gender-neutral injunctions that everyone become more compassionate, empathetic and inclusive. Of course, defending a woman's right to express rage in the face of injustice is not necessarily at odds with expecting her to show basic human kindness. However, there is a tension in 'progressive' politics and it is one that seems to me insufficiently acknowledged. JustBeKindism feminism encourages a woman to express her feelings, set boundaries and say no to some people, in some situations, but as soon as her needs – for attention, for sex, for babies, for language, for spaces – run up against those of other members of the 'progressive' group she may be shoved straight back into the 'be kind' box. At the same time, the earlier encouragement provides an alibi for those doing the shoving. 'Look,' they might tell her, 'you are allowed to be angry, bold and self-interested – here are all the books we have written saying so! All the T-shirts and tote bags affirming our belief that well-behaved women seldom make history! Just don't be angry about this, just not towards them, just not right now.'

To be fair, the JustBeKindists have a point. It could all be straightforward. Were it not for the inconvenient realities of female personhood, female emotions and female embodied experiences, certain 'rights' could indeed not be 'pie'. And what if kindness could be construed as women teaching themselves not to care about such realities at all? What if they could do so for the greater good, a good which includes – somehow, if you squint a bit – bringing down the patriarchy?

At some distant point, if we need to. That is, if anyone still cares.

– Victoria Smith (2025) (Un)kind: How 'Be Kind' Entrenches Sexism, pp. 11-2.

[thejetsaid]

I love the term JustBeKindist.

All books mentioned are great.

Am a great fan of Myisha Cherry and Sara Ahmed as well.

[a-3asfoor]

[thejetsaid]

Het had lange tijd geduurd voor Judith in staat was haar gevoelens eerlijk te delen, maar op een donderdagmiddag had ze dan toch de juiste afbeelding gevonden om naar haar kapper Ricardo te appen.