Gülen adam olmamıştı henüz
Çünkü ne Müzeyyen'i görmüştü
Ve bir adıyla müsemmaydı.
Gün doğmamıştı henüz üzerine
Hoyrat bir öfkesi olsa da
İyi kalpli biriydi özünde
Ustasından almıştı icazeti
Ustası da dedikodu olmasın ama
Normal mi olacaktı ki öğretmeni?
Kurdu tablasını bir pazar yerine
Binbir türlü tezahürat eşliğinde
"Gel abi gel A vitamini, c vitamini
Bu balıklar kahinatın mücevheri
Almayan bin pişman" diyor
Diğer esnaflar şaşkın şaşkın
Bu garip balıkçıyı izliyor ve
Hayatında ilk kez deli diyor
Bu yüzden ermiş sayılırdı biraz ama
Gün doğmamıştı henüz üzerine
Ayn zamanda artık bir deliydi de
Derken bir gün ansızın gördü
Dudakları kiraz, kar gibi beyazdı teni
Hiç kaçırır mı böyle bir delikanlı?
Müzeyyen ki yaralı bir kuş
Gözü açılmamış safın teki
Evlendiler, barklandılar sonunda,
Küçücük bir ev kurdular...
Derken kıyamet koptu bir anda.
Müzeyyen, o beyaz tenli çiçek,
Soluverdi ansızın sevdiğinin kollarında.
İşte ne olduysa o gece oldu,
O iri gözler yaşla değil,
Önce bir hıçkırık düğümlendi boğazına,
Sonra bir titreme geldi dudaklarına,
Ağlayacak sandı onu görenler,
Diz çökecek sandı kaderin ayağına.
Açtı ağzını, bir kahkaha patlattı!
Elinin tersiyle söküp attı.
Güldükçe Müzeyyen geldi aklına,
Güldükçe dünya küçüldü karşısında.
Artık o eski yakışıklı genç gitmiş,
Yerine bu "Gülen Adam" gelmişti.
Boş kalan tezgahına güldü,
Hatta onu coplayan polise bile,
En içten, en gevrek selamını verdi.
Adını sordular, sustu güldü,
Derdini sordular, coştu güldü.
Bu koca dünyada maskesi düşmeyen,
Bir tek onun o bitmek bilmez gülüşüydü.
amandla
turnnoffyourmind
titsay
pixelskylines
tangentwithtanner
dailybridgerton