Epigraf

Bir harf fazla, bir kelime eksik, bir cümle yarım, azda olsa insan...

[thepigraf]

Kelimeler

Her şeyi erteliyorum. Herkesi erteliyorum.

Telefon çalıyor… Onu da erteliyorum.

Kararlıyım oturup bir kitap okuyacağım. Kelimeleri erteliyorum. Çünkü kelimelerin insan ruhuna değen kısmı ölümümü istiyor. Ya küf tutmuş bir paragrafta eskiden adam öldürmekten hüküm giymiş bir kelimeyle karşılaşırsam ıssız bir sayfa arasında. En iyi ihtimalle bıçaklansam bile ya kan kaybından kaybolursam paragrafın pas kokan kısmında.

Ölülerim var benim kokusu çocukluğuma sinmiş, sözcüklere sığdıramadığım, rüyalarımda arayıp bulamadığım, onları kelimelerin azabından korumalıyım.

Kelimeler… Onların insanları öldüren bir yanı var. Korkuyorum; susarsam sessizlikte boğulmaktan, konuşursam kelimelerle karşılaşmaktan.

Yaşamak, sadece nefes alıp vermek gibi mekanikleşen bir eylemden öteye gitmiyorsa; akşamları duvarlara gizlenen gölgeler, yaşayan aksinden habersizce saplanıp kalıyorsa saatlerce belli bir noktaya; dilinde bir daha asla bir araya getiremeyeceğin harflerden, kağıt kesikleri miras kalmışsa sana; gözlerde yaşanan ani dolup boşalmalar sistematik aralıklarla kendini tekrarlamaya başlamışsa… İşte o zaman, kelimeler albayım bazı anlamlara gelmeye, bazı anlamlara değmeye başlıyor.

Siz bilmiyorsunuz, kelimelerin insanları öldüren bir yanı var.

Bazı kelimeler faili meçhul birçok cinayet işlediler.

[thepigraf]

Umut

Umutlarda bazen birinin kalbimize girip hiç sesini çıkarmadan bizimle birlikte sonsuza kadar acılarımızda yaşaması gibi. Kalbimize bir ağrı saplanıp dört odacıklı evimizin kapısına yönelirken içeri girmesine izin vermemesi gibi. Gün boyunca göğsünüzün içinde bir sancı debelenip dururken yaşamanın sadece nefes alıp vermek kadar basit bir eyleme dönüşmesi gibi. Kalbin acılarla kabuk bağlayan yaraları yüzünden şeffaflığını yitirip gerçek kimliğini gizlemesi gibi.

Umutlar bazen de kalbimizin sevdiklerimizi koyduğumuz tarafının ağrıması gibi. Sanki çok sevdiğimiz birinin bizden uzaklarda canı yanıyormuş da onun acısının kirpiklerimize dokunup tenimize değmesi gibi. Sanki sevdiğimiz oradan gülse içimizdeki volkan sönecekmiş gibi. Çünkü ademoğlu bilmez ki “Bazı insanların bir tebessümü, en şiddetli ve en derin acıların merhemi olurmuş.” 

 Doğruymuş, kalbimin içinin O’nun olduğu tarafı ağrıyormuş.

Sevdiğim, sen olduğun yerden gül de benim buradaki acım geçmese de olur. 

Birilerinin acısını kendi kalbinizde hissediyorsanız eğer, adını bilmediğiniz bir umudunuz vardır hala.

[thepigraf]

Beklemek!

Öyle uzun bir hayatım olmayacak benim. Tesellisi olmayan bir hastalık, vuslata erdirecek kadar uzun cümleler bırakmayacaktır dünya avlusuna. İşte bu yüzden gün geçtikçe tamamlanamadığımdan eksiliyorum. Ben seni beklerim beklemesine de, sen bana yetişemeyeceksin diye korkuyorum.

Gökyüzü, yüzün olmuş; bulutlardan gözlerini dikiyorum gecelerime. Rüzgârla savaşırken saçlarının kokusu doluyor içime, ciğerlerime yapışıp kalıyor anlam veremediğim müebbet bir ağrı. Kuşlara soruyorum seni, iyi haberlerini sükûnetle dinliyorum. Kanatlarını mı kırdılar da uçamıyorsun yanıma? Ben senin yanına gelip ellerine değemem, senin günahların teller örüyor aramıza. Kanatlarım kırıldığında yardıma gelen Hızır, onu da cesaretinden tutup getir bana.

Çocukluk yaralarımın kabuğundan sızan gözyaşlarının çetelesini tutamıyorum, gel artık! Biliyorum; camdan duvarlar var aramızda kırılırsa mutluluklarımız kan revan olacak, daha fazla eksiltme beni. Boğazıma düğümledim seni, yutkunamıyorum. Başka hayatların ait olduğun topraklara dokunmasına izin vermeden, nefesimi başka birinin sessizliği bölmeden, gel.

Sonsuzluk acılarımızı uyutana kadar ben, seni beklemekle hükümlüyüm.

Çünkü sen, benim özlemini çektiğim her şeysin!

[thepigraf]

Biz Başka Severdik

Canımdan saydığım şiirlerimi kefenliyorum, sonra maviye boyuyorum hepsini. Bütün cesetler sana benziyor, bakamıyorum.

Gökyüzünde ıslak bulutlar uyku sersemliğiyle uğurluyor mendile düşen nağmeleri. Bu şehrin bütün sokakları aşka çıkıyor -artık özlemek yok- rutubet alıyor kalbim, dayanamıyorum.

Anladım kalbinin kıyısına yanaştırmıyorsun yelkenlerimi de, aklının ucundan bile mi geçmedim bir kere? Gövdemi zincirlediğin kanlı sularda derdinde boğuluyorum.

Bir çocuğum daha oldu: yepyeni bir yalnızlık doğurdum tütün kokan odalarda. Vuslat kırmızısı yanaklarında hoyrat bir gülümseme, kalbinde sonradan görme bir sevda, ayakları kalpten kalbe gezmekten yorgun düşmüş, dilinde yolsuz yordamsız kelimeler ne dediği anlaşılmayan, bakışlarında utangaç bir hüzün, hıçkırıklarında sürünen bir korku, alnında önceden belirlenmiş bir isim…  

Acılarımın üstüne serseri kurşunlar sıkmak istiyorum ki, masum ayrılıklar sahtekar bir sevgiye minnet eylemesin. Ölebilir misin onlarla birlikte tek başına kaskatı bir ruhun kenarında? Eğer yok edebilirsen kendini gözlerimdeki İsa’da, yalnızlığımın sol tarafı razı olur soluksuz kalmaya.

Boş bir şiir sayfam daha oldu başlığını yazamadığım. Leyla’yı görünce anladım lisanımın Kays olduğunu. Bu dile olan hürmetimden paylaşmayacağım seni dilden dile, eğer hüsranlarımı sileceksen sinemi delerek tomurcuklanman lazım. Çöller vuslatıma çare değil; kalbim Leyla’ya dilsiz; gözlerim artık aşka kör. Mürekkebi bitti duygularımın, hasreti bahane ederek tutamam ellerinden aslım kül oldu çıkarttığım yangınlarda.

Şairin dediği gibi “ Biz başka severdik, o sebepten başka sevemedik.”

-Biz yine de başkasını sevmeyelim yalnızlığım.- 

[thepigraf]

Belkiler, keşkelere dönmeye başlıyor bir zaman sonra. İşte o zamandan sonra, herhangi biri olmaktan çıkıp başka biri oluyor bazıları. Ve o bazıları sigaraya başlamamıza sebep oluyor bazen. Keşke sigara gibi içimize çekerek nefes nefes bitirebilsek bazılarını.

Keşke sevilmenin anlamını yerinde ve zamanında öğrenebilseydik. Öyle harap olmuşuz ki sevmekten, sevilmenin anlamını öğrenmeye cüret dahi edemiyoruz kapımız çalındığında.

Belki şimdi bir cam kenarında bir sigara yakmış, gökyüzüne bakarken aynı hayale dalmışızdır.

Belki aşktandır birilerini de bu saatte uyku tutmadıysa. Keşke birilerinin sebebi de biz olsaydık sigaraya başlamasına.

[zeyl]

Bugün biri ‘orda herkes portekizce konuşuyordu anlamıyordum, burda herkesi anlıyorum zor oluyor’ dedi. Sevmek de git gide yabancı bir yerde yaşamaya benziyor. Onun dilinden başka her şey anlaşılmaz hale geliyor. Ama bunun kolay olduğunu kim söyleyebilir.

[thepigraf]

Ne kadar değerli olduğundan haberin var mı acaba, merak ediyorum?

[thepigraf]

Doktor!

Durum çok ciddi be doktor!

Sardığın yerden tekrardan kanamaya başladım. Kalp kırıklarım aort damarımı kesti. Damarlarımda ne kadar mutluluk varsa hepsini vücudum dışarı akıtıyor. Dört odacıklı kalbimin bütün odalarını kiraya vermek istiyorum. Artık bu haddini bilmez yarayla baş edemiyorum. Sahibinden az kullanılmış, temiz, manzaralı üç oda bir salon. Balkon hasret manzaralıdır, her mevsim beklenebilir birileri, her gün uğurlayabilirsiniz faili meçhul sevdiğinizi. Pencereler, teselli bekleyen gözlere yoldaşlık eder, hiddetli yağmurlar yağar gözleri buğulanmış çıplak acılara. Odalarımızın hepsi güney cepheye bakar, terk edilmişlik akşam beşten sonra sabaha kadar her odaya dolar, masum kimsesizliğinizin tadını çıkarabilirsiniz rahatlıkla.

Oraya dokunma, doktor!

Acıdığından değil, çaresiz bir tutsak var orada, rahatsız etmeyelim başkalarını yoktan yere. Çorak topraklardan sevda mahsul edilemiyormuş doktor, denedim, hasadım çaresizlik oldu.  Şimdi kızacaksın bana. “Ben sana dikkat et demedim mi?” diyeceksin. “Bu salgın kaç kalp kırdı, kaç insanın canına kast etti,  kaç mutluluğu işgal etti?” diyeceksin. Şimdi reçeteme ilaç olarak “zaman”ı mı yazacaksın? Zaman bana hiç etki etmiyor, uyusam da geçmiyor. Dozu daha yüksek bir ilaç mı yazsan acaba? Mesela uykunun kardeşi “ölüm” gibi. Pişmanlığı ancak o temizlemez mi bütün vücudumdan?

Benim kalbim çok güçsüz değil mi doktor?

Her anımı meftun eyledi bu hastalık, yollarımı zapt etti ezberlerimi bozuyor. Özlemenin karesini aldım sevmek çıktı. Sevmenin de karekökünü alsam, özlemek çıkar mı? Koordinat düzleminin hangi ekseni, içinde sevdayı barındırıyor? Matematik yalan söyler mi konu aşk olunca? Ama bana herkes yalan söylüyor doktor! Gözlerime de inanmıyorum artık. Olur olmadık yerde bir hayal çıkarıyor karşıma; ellerim durur mu, dokunmak istiyor kanayan yerlerime. Bir bakışı var, ne zaman canı sıkılsa düşlerime giriyor sormadan, göğsüme saplanıyor en şiddetlisinden bir ağrı. Gözlerini, mutsuzluğa yardım ve yataklıktan asmak istiyorum. Gözleri, her gün biraz daha öldürüyor yetim kalmış baharlarımı.

Doktor, dokunma oraya! İşte orası gerçekten acıyor!

[thepigraf]

CESARET

Boğazıma takılan geçici hevesler miydi, yoksa merak mı? İnsanlar söküldükleri yerden dikemez miydi tekrar kendini? Başka bir ten, başka bir beden, başka bir kalp buluyorlardı kendilerine istediklerinde; yoksa bedenlerinin içine sakladıkları pişmanlıklar mı çürütüyordu insanın kendisini? Öfkelerimizi hırslarımızla sulayarak büyüttüğümüz beşiklerde, pişmanlıklarımızın ağlamasına izin verecek cesareti bulabilecek miydik bir gün? Kaç canı kalmıştı pişmanlıklarımızın? Birkaç cümleyi aynanın karşısına geçip kendimize söyleyemediğimiz için hayatlarımızı mahvetmeye devam edecek miydik, hala?

Çocukken kurduğum hayaller, büyüdüğümde; insanların gerçek dünyasına bir bir esir düşmeye başlamıştı ve korkularım, bana belli etmeden süreklilik kazanıyordu. Herkes gerçeklik algısı adını verdiği soyut bir hayalin peşinden koşarken; ben bulutlardan parçalar seçerdim, gerçek olmasını istediğim hayallerim yoktu, ben gerçeklikte hayal olmayı seçmiştim. Kimseye söylemediğim isteklerim, adını kimsenin bilmediği sevgililerim, mum ışığının aydınlattığı dostluklarım, şekerden daha tatlı arkadaşlarım vardı. Sonra bütün hayallerim gerçekleşmeye başladı birer birer. İlk başta gerçek dünyanın hayallerimdeki gibi olmasının getirdiği sarhoşluk ile içten içe sevinsem de, zamanla durduramadım kendimi, daha çok hayal kurmaya ve kurduğum her hayali gerçekleştirmeye başladım. Belirli bir zamandan sonra alışmıştım her istediğim şeyin gerçek olmasına, şımarıklıktı belki. Fakat ben hayal kurdukça hayallerim gerçekleşmeye ve korkularım büyümeye devam etti. Bazı şeyler hayal olarak kalmalıydı ama ben o sınırı çok aşmıştım… Bu yüzden hayallerimi gerçeklik yok ediyordu… Ve ben yok olan hayallerime hiçbir şey yapamadım… Çünkü hayallerinde insanlar gibi bir ömrü vardı...

Dün bir rüya gördüm, galiba bununla ilgiliydi. Kalabalık bir meydanda herkes yüksek bir binanın altına toplanmış göğe doğru bakıyordu. Kendi aralarında konuşan insanların çıkardığı uğultu, kulak tırmalamayı çoktan aşmış; yoğun bir baş ağrısı yapıyordu. Birbirinin içine geçen kelimeleri ayıklamaya çalışırken oradakilerin göz bebeklerinden doğan o dehşet ifadesi hiç değişmiyordu. Sonra anlamaya başlıyordum bende olayı. Yüksek bir binanın ucunda bir insan sureti; aşağı ha düştü ha düşecek, yaşamasına da ölmesine de tek bir adım yetecek… Herkes atlayacağından o kadar emindi ki, vazgeçmesi için yalvarıyorlardı. Ben ise atlayamayacağından emin olarak çıkıyordum merdivenleri, çünkü biliyordum yarım bir hayat bırakmaz kimse geri de, yukarıda sureti bulunan insanın içinde hala bir ukde… Yavaşça yaklaşmaya çabalıyordum, avını ürkütmek istemeyen bir avcı gibi. Fakat hala emindim kendimden, kaybetmeye cesareti olmayan biri olmalıydı orada duran. Çünkü biliyordum ölmekte cesaret ister, tıpkı kaybetmek gibi. Ellerimi uzatıyordum tutması için, yüzünü dönmüyordu bana. Konuşmaya çalışıyordum, karşımdaki taştan bir duvar, dilim nasır tutuyor; yine de cevap bulmuyordu çabalarım. Sonra gözlerimi kapatıp derin bir nefes çektim içime, son bir kez daha yardım edecektim belirsiz insan suretine. Gözlerimi açtığımda bir baktım ki, yüksek bir binanın ucundayım ha düştüm ha düşecek, yaşamama da ölmeme de bir adım yetecek…

Biliyorum ki ben, pişmanlıklarımı başkalarına fısıldayacak kadar korkak değil, aynanın karşısında kendime haykıracak kadar cesaretliyim.

[thepigraf]

Neresiydi Vatanımız?

Doğduğumuz topraklara mı aidiz, yoksa doyduğumuz yerdeki köklerimiz mi vatan yapıyor yaşadığımız yeri? Neresi bizim vatanımız? Bülbülün vatanının altın kafes olmadığına eminiz mesela. Ya bizim ki?

Ne demekti vatan?

Kimine göre vazgeçilemeyecek bir avuç toprak, ağzı süt kokan bir bebek, birilerinin sol tarafında hâkimiyet kurmak, yediği bir lokma ekmek, içtiği bir bardak su, bir bacak, bir kol, bir ömür feda etmek soyut bir hisse… Birilerine, bir şeye ait olmak mıydı?

Ya benim vatanım neresi?

Şu raflarda duran bir bakışıyla içimi titreten şiir kitapları mı vatanım yoksa yağmurlu akşamlarda göğsüme bastırdığım beni kendine esir eden romanlar mı? 

Olmuyor! Hiçbir şeye ait olamıyorum, Rüknettin! Sen iklimlerinden bi haber olduğun, yaz günlerinde kirpiklerine kış gecelerini merhem ettiğin, şiirlerinden anlamadığın bir memlekette sırf romanlarındaki kahramanlar güzel diye nefes almak nedir bilir misin?

Olsun Rüknettin! Kendi vatanımı kendim yaratsam olmaz mı? Üzüntü diye bir şey olmasa, herkes gümüşten yapılmış keselerde sevinçlerini biriktirse, kadınlar ağlamasa, kimsenin kanı toprakla buluşmasa damarlarında dursa, çocuklar ölmese ekmek almaya giderken, masallar sadece çocukları uyutmak için olmasa…

Gökyüzü Cemal Süreya olsa, üstümüze başımıza Cemal Süreya yağsa, ilkbaharda sırılsıklam olsak şiirle; denizi Atilla İlhan’a boyasam suyun tuzlu serinliği onunla dem vursa yaralarımıza; rüzgardan Sabahattin Ali sorumlu olsa, çürüyen garipliğimizi ezgilerle okşasa; orman… orman Oğuz Atay gibi huzur kokmalı. Ciğerlerimize kadar sokmalıyız onun kokusunu, ağzımızdan burnumuzdan Oğuz Atay solumalıyız… Sinirlenince “Sen bir Oğuz Atay çek içine” desek mesela. Biraz da Nazım Hikmet eklesek  ama memleket hasretini değil Piraye’ye aşkını saçalım vatanın dört bir yanına...

“Sen de iyice delirdin!” diyorsun değil mi Rüknettin! 

Evet delirdim, haklısın. Ama beni sen delirtmedin. Beni bu kana doymak bilmeyen insanoğlu delirtti. Kalbine katranları bürüyen merhametsizliğe bulanmış vicdan yoksulları, sevmeyen, sevmeyi bilmeyen canlı zerrecikleri, zamanı aşındırıp yüzümüzü kaybettiren üzerimize bir etten elbise gibi giyindiğimiz acizlik delirtti.

Şimdi bırak o valizi yerine, hiçbir yere gitmiyorsun Rüknettin! Ben bu akıllı varlıkların dünyasından kaçıp sana, senin tebessümünde can bulan şehir harabelerine sığındım. Yalanlar bir ırmak gibi akarken gecenin koynunda rüyalarımdan çıkıp sesimi işkencelere kambur bırakma. Daha dün hesapladım bir insanlık kaç yalnızlık eder, diye… Şimdi gidip beni bir yalnızlık daha çoğaltma!

[zeyl]

Çocuklukta, yetişkinlikte bütün bağlanma kuramlarını bilip, saplantılı bağlanmamak için insanın kendisiyle savaşması gibi. “Ben seni, dizindeki çocukluktan kalma tüm yara izlerinin hikayesini bilmek isteyecek kadar” dan, son yarana kadar her şeyi bilmek isteyecek kadar. Onlara başkasının dokunmasına izin vermeden hepsini ben sararım diyecek kadar. Onlara dokunamayacak kadar uzakta olduğumu farkedene kadar.

[thepigraf]

İçimde yara izleri açmana izin verecek kadar...

[thepigraf]

BURSA’ DA ZAMAN

“Başındayım sanki bir mucizenin,

Su sesi ve kanat şakırtılarından

Billur bir avize Bursa’da zaman.”

Şairin söylediği gibiydi her şey. Hatta eksik bile anlatmış olabilir bazı şeyleri. Mesela Bursa’ya her baktığımda o yeşil gözlü sakinliğe çıkıyordu bütün yollar. İçimi zapt eden sessizliğe karışıyordu ağaçların hışırtıları. Yollar ayaklarımı iyileşmeyen gölgelere sürüklerken ruhumun derinliklerinde zıt anlamlı kelimeler yeşeriyordu. Yağmur betona dokunduğunda duvarların arasından bulutlara doğru kanatlanıyordu göğsümüzde yumuşattığımız acılar.

Osmanlı’nın en sevdiği çocuğuna dokunurken; tarih, kaybolduğunuz sokaklara sinmiş kokusuyla rehberlik ediyordu. Sıcak evlerden çıkan soğuk bakışlar camilere doluşurken sessizliğin sedef yüzlü yumuşaklığıyla kaldırımlardaki yetimlerin yanaklarını okşuyordu Bursa.

Somuncu Baba’ya verdiği sözü tutmak için gelen Hızır’ı bulmaya Ulu Cami’ye gidenler, gözlerindeki rahmet kelimelerini bırakıyorlardı kadife örtülü yatakların dibine.

Benim Hızır’ı bulmaya ihtiyacım yoktu. Ben zaten Hızır ile birlikte girmiştim şadırvandan akan su seslerinin yankılandığı o kapıdan. Benim mucizem, insan suretine bürünmüştü; sesiyle buz yüklü rüzgarı ehlileştiriyor, ölü şehirlerin umutlarını canlandırıyor, taşlaşmış yüzlerin dipsiz çukurlarını sıcak iklimlere göç ettiriyordu; o, gözlerime her baktığında kimsesiz limanlarıma beklediğim gemiler geliyordu.

Bir şehri sevmemizi sağlayan şey o şehrin içinde yaşayan insanlardan başkası değildir. Bir şehirden giderken de şehri değil, içinde yaşayan kişileri bırakamadığımızdandır yüreğimizin daralması. Bu yüzden olsa gerek dönüş yolunda gözlerimin saatlerce dolup boşalması. Dilsiz bir merhamet gibi ayrılığın içimi sızlatması, onu çok sevdiğimdendi galiba.

Bursa’yı sevmedim. Sadece Bursa’yı çok seven bir çift yeşil göze meftunum...

“İsterdim bu eski yerde seninle

Başbaşa uyumak son uykumuzu,

Bu hayal içinde…”

Ahmet Hamdi Tanpınar

[thepigraf]

Sence incinmek mi incinmemek mi

Yüreği çentiklerle dolu olan birini incinmek daha fazla yaralayamaz bence...

[thepigraf]

HOŞÇA KAL GÜZİN

Senaristliğini ve yönetmenliğini Cem Görgeç yapmıştır. Baş rollerinde ise İsmail Hacıoğlu, Ayten Gökçer, Ali Sürmeli, Oktay Kaynarca, Merve Boluğur  gibi isimler  yer alıyor.

Abisinin üniversiteye girmesini istediği Serkan, vaktinin çoğunu televizyon izleyerek geçirir. Özkan set işçiliği yapmakta ve kardeşinin de kendisi gibi olmasını engellemek için tıp fakültesini kazanmasını ister. Ama Serkan, abisinin kendisi için düşlediği hayatı istemez. Abisinin zoruyla huzurevinde çalışmaya başlayan Serkan’ın hayatı bir zamanların ünlü oyuncusu Güzin İpek ile karşılaşmasıyla değişir.

Sıcacık, içten, insanı izlediği an içine çeken, klişeleşmiş hikayeleri naif bir heyecanla ve usta oyunculuklarla masalsı bir dil kullanarak anlatmış film.  Hiç bitmesini istemeyeceğimiz, tekrar tekrar izlenilse bile sıkmayan, her seferinde ayrı bir ders çıkarılan, yüzünüzde tebessümün hiç yok olmadığı ama bir o kadar da gözünüzden damlaların eksik olmadığı harika bir yapıt. Özellikle dış ses kullanılarak anlatılması daha da güzelleştirmiş bu eseri.

İsmail Hacıoğlu’nun müthiş oyunculuğu filmin sade ve duru anlatımıyla akıp giderken az kişi tarafından bilinen fakat değerinin oldukça yüksek olduğu her karesinde insanı düşündüren Türk sinemasının en iyi örneklerinden biri.

Uzaklara dalıp giden bakışlarınızı fark eden oldu mu hiç? Kaybolduğunuz derinliklerde nelerin saklı olduğunu, yıllarca kendinize bile itiraf edemediğiniz pişmanlıklarla yüzleşebileceğiniz bir cesaret yoksunluğunu…  Hayal kırıklıklarınızın arkasındaki gerçek benliğinize kör olarak yaşadığınız karanlık senelerinize geri götürüyor bazı sahneler. Seçimlerinizi hep kendiniz yapın… Pişmanlıklarınızı daha kolay sahiplenebilirsiniz böylece…

“Hayat hiç adil değil, hatta çoğu zaman acımasız; ama o gün Güzin’in yüzündeki o gülümseme bana mutluluğu yakalamanın bazen çok küçük kararlardan geçtiğini gösterdi. Kendi kendimize verdiğimiz kararlar…”

“Kaç defa birinin mezar taşına yüzünüzde küçük bir tebessümle baktığınızı düşünün.

Cevabınız sıfırsa bu son çokta kötü sayılmaz.”

Yönetmen : Cem Görgeç

Senaryo : Cem Görgeç

Süre :  90 dk

Tür : Dram

IMDb : 7,4

[zeyl]

Gemiler geldi, gidiyor. O defterde, “gitmek fethetmektir / yahut yenilmektir kan kusarcasına” yazıyor. Fethet de gel. thepigraf

[thepigraf]

Ben hazırım fethetmeye. Ya sen hazır mısın benimle birlikte gittiğim her yere gelmeye zeyl ? Unutma gemileri limanıma sen getirmiştin! Ve onların kaptanı yalnız sen olabilirsin.

[radyodepartmani]

B&W: Resimdeki Eller (Hands in Frame)

Fotoğraf çekerken etrafıma korkunç bir dağınıklık verdiğimden bahsetmişimdir daha önce, sürekli bir hareket hali, zevkli bir telaş, bazen koşturmaca… Çoğu zaman gizli “eller” fotoğraflara dokunur ama onların varlığını ben bile unuturum. Ama herhangi bir fotoğrafa canlılık veren yegane şey de eller olmuyor mu her zaman… Bu yazı onlara bir gönül borcu. Hadi size biraz onlardan bahsedeyim.

Mesela birincisi, sıklıkla yazı yazıyor ve fotoğraf çekiyor. En son konuştuğumuz zaman ise dikiş dikiyordu, aslında tam olarak dikiş de denilemez ama o küçük ayrıntıyı saklayabiliriz diye düşünüyorum, yoksa tıp okuyor olmasının diktiği şeyle hiçbir alakası yok. İkincisi ise yazıyor, fotoğraf çekiyor ve ders anlatıyor, hatta öğrencilerine yaptığı zor sınavları (hep karşı çıkıyorum!) onlarla kontrol ediyor. Onun hakkında yazacak şey çok ama o zaten bir şekilde hepsini önceden biliyor (bunun da onun mistik güçleri olmasıyla alakası yok!).

Çoğu zaman çok dertli bir insan olup çıkabiliyorum ben, huysuzluğum hiç yok da değil. Oradan nasıl görünüyor bilemesem de aynı problemleri başa sarıp sarıp anlattığım zaman bu ellerin sahibi en anlamlı çözümleri sunabiliyor, şu bir gerçek ki fotoğraf çekerken de en çok onunla uğraşıyorum.

Bu ellerin sahibi ise şu an Türkiye’de değil, muhtemelen Nijmegen caddelerinde mutlu mutlu yeni kiraladığı bisikletini sürüyordur, saatin onun için bir şeyi değiştireceğini de hiç sanmıyorum. Her şeyi başlatan ekibin en başında o vardı, bu çılgınlığı ortaya atıp hemen ardından kendisini ülkeden dışarıya atması da ayrı bir komik. Ama yeri hep hazır.

Bu ellerin sahibi benim ama konu kesinlikle benim Karadenizli ellerim değil. Bu fotoğrafı çeken her zaman kamera arkasında olmayı tercih etse de, ben onu buralara kadar taşımak isterim, çünkü bazı insanların kendi hayatlarının senaryosunu yazıp, kendi filmlerini de çektiklerini hissedersiniz, işte o da tam böyle biri…

1. 2. 3. 4.

Not: Bu yazıdaki fotoğraflar Sony A7/55mm ve Canon 550D/18-55mm ile çekilmiş olup, Adobe Lightroom ile düzenlenmiştir.

[thepigraf]

O insanoğlunun kirletmediği mutluluklardan biri yalnızca...

[thepigraf]

Hayat Daha Son Sözünü Söylemedi

Seni anlatamazdım kimseye. Eğer birazcık bile söylersem dilimin ucundaki peri tozları kaybolur, hayallerim bin parçaya bölünür, yaptığım büyü bozulurdu. Mutlu olmak için bir mucize istemiştim. Sen geldin! İnsanoğlunun kirletmediği kaç mutluluk kalmıştı?  Korktum. Kirlenirsin diye dokunamadım sana.

İçimde biriktirdiklerime yerim kalmamıştı. Göz kenarlarımda çağlayanlar akarken kağıttan yaptığım gemiydin; nasıl koruyabilirdim seni, gafletinde boğulduğum fırtınaya yenilip alabora olmaktan? Sen bana İbrahim’den kalma bir emanettin. Gitmene izin veremezdim. Mirasını hep yanımda gezdirdim: sandıklarıma kilitledim ki kaybolmasın, rüyalarıma aldım ki benden başka kimse görmesin, kalbime gizledim ki… Gizledim ki… Korkuyorum. Kelimelerim dokunursa sende kirlenir misin?

Güzeldin. Hayalim oldun. Hayallerim uğruna gerçeklerimden vazgeçecekken umudumu yitirdim. Elimde bir makas kesmeye başladım hayallerimden seni. Bu kadar kolay vazgeçemezdim heveslerimi yoran kahverengi pişmanlıklarım dem vurmasa. Kader kisvesinin altından oyunlar oynadıkça daha derine gömüyordum beli bükük heyecanlarımı. Şimdi ise salt bir gerçeklikle en sevdiğimin gözlerinin içinden bana bakarken yaralarıma dokunuyorsun. Günahlarım sızlıyor sen konuştukça. Sevmenin tonu olmuyor işte şiddeti içini yakmadıkça. Yamalı yüreğimin dikiş aralarından sarnıçlarına damlayan kan tanelerine isminin harflerini bağışladım ki biriktirdiğim yağmurlarla dönebileyim sana. Yalvarırım içime işleyip iltihaplanmış derdimi daha fazla ağrıtma.

Kaç yalnızlık eder yokluğun? Saydım: bütün rakamlar sonsuzluğa kaçtı.

Yalnızlığın adı değiştikçe hayat yanmış derisini döküp ayrı bir renk alıyordu. Takvim yapraklarından gri günler koparıyordum. Pencerelerimdeki manzaralar kirpiklerime dolarken şiirlerim damlıyordu bulutlara. Gözlerimizi kapatıp baktığımızda yaşanmaya değer bir yer miydi dünya? Bilemiyorum. Ama bazıları ile tanışmaya değerdi gözlerimizi açtığımızda ölüm olsa da.

Bu yazıdaki fotoğraf zeyl'in kadrajından çıkmıştır.

[thepigraf]

KIŞ UYKUSU (WINTER SLEEP)

Yönetmenliğini Nuri Bilge Ceylan yapmıştır. Senaryo ise Nuri Bilge Ceylan ve Ebru Ceylan’a aittir. 2014 Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye ve FIPRESCI En İyi Film Ödülü’nü kazanmıştır. Ülkemize YılmazGüney’den sonra ikinci kez Altın Palmiye’yi getiren yönetmendir.

Haluk Bilginer’in muhteşem oyunculuğunun yanında, Demet Akbağ, Melisa Sözen, Nejat İşler gibi deneyimli isimleri de filmin kadrosunda görüyoruz.

Aydın, emekli bir tiyatrocudur ve genç eşi Nihal ile birlikte Kapadokya’da babasından kalan oteli işletmektedir. Ayrıca eşinden ayrılmış olan kız kardeşi Necla da, Nihal ve Aydın ile birlikte bu otelde yaşamaktadır. Film genel olarak bu üç karakter üzerinde şekillense de yan karakterler filmin önemli beslenme kaynakları arasında yer alır.

Senaryonun içinde o kadar ince işlenmiş parçacıklar serpilmiş ki hayranlık duymamak imkansız. Adeta her bir cümle ilmek ilmek örülmüş hayatın sahiciliğinden sökülüp. Diyaloglardaki hiçbir cümle boş yere söylenmemiş, hepsinin doldurması gereken bir boşluk ve içine düşmesi gereken bir derinlik varmış gibi. Türk sinemasının aldığı son şekli gözler önüne sererken her bir sahne tıkanan beyin damarlarımıza kanın hücum etmesini sağlar.

Üst sınıfın gerçekliğine kendinizi kaptırmış Aydın ile birlikte alt ve üst benliğinizin arasındaki çatışmanın kurbanı olurken Sarhoş İsmail’in gözlerindeki öfkede kayboluyor, Nihal’in zayıf karakterine ve benliğinin hırslarına yenilmesine kızarken aslında ne kadar da aciz ve çaresiz olabildiğini görüyorsunuz. Aslında bütün karakterlerin her birinin “biz” olduğumuzu ve “bizi” anlattığına şahitlik ediyoruz. Ülkemize ve insanlığa dair kesitler buluyoruz.

Kız kardeş Necla en marjinal karakter. Marjinal dediğime takılmayın belki de hayatımızın orijinine almamız gereken fikirlere sahiptir:

“Birinin sana kötülük yapmasına izin verir miydin?”

“Mesela birisi hırsızlık yapacak olsa, onun hırsızlık yapmasına izin verir miydin, belki hırsızlıktan vazgeçer diye?”

Herkes kendisine ait bir karakter bulabilir ama karakterlerden hiçbirini suçlayamıyorsunuz. Çünkü hepsinin çözümlenmemiş sorunları ve geçmişinden kalan kalıcı izleri birer kılıf görevi görüyor yaptıklarına. Üst ve alt benliğimize ilişkin detaylar ambalajlı olarak karşımıza sunulurken toplumsal normların kıskacındaki zehirli akrebi de göremeden edemiyoruz bu olguların arasında.

Yağmur zerrecikleri kulaklarınıza seslenirken iç dünyanızın ayak izlerini bedeninizde hissedebilirsiniz bu filmde.

Mutlaka izleyin!

Yönetmen : Nuri Bilge Ceylan

Senaryo : Nuri Bilge Ceylan, Ebru Ceylan

Süre :  196 dk

Tür : Dram 

IMDb : 8,5