The road to nowhere
Hoe hard je ook probeert, de wereld zal je inhalen. Fragiel is het ego dat zich probeert te meten aan de wereld. Zo menselijk is het om zich met anderen te vergelijken. Ook dit overkwam de held van dit verhaal. Hij wou de wereld inhalen, de wereld had andere plannen. Dit is het tragische lot van onze held, hij had ergens het gevoel dat de wereld hem begreep. Tot op zekere hoogte doet de wereld dat ook. De held maakte zich echter illusies over de hulp die de wereld hem zou geven. Ergens diep in het bestaan van onze held bestond de notie dat hij anders was. Misschien is hij dat ook, maar deze wereld had al voldoende speciallekes. Eentje meer of minder deed er niet toe. Eeuwig hopend, starte onze held zijn avontuur. Zijn sucessen toonde aan dat hij voorbestemd was op iets groots. Noestig werkte hij verder. De wereld lag aan zijn voeten. Was de strijd gewonnen? Zo leek het. Zijn grootste taak lag echter voor hem. Hij liet vrienden en familie achter. Hij begaf zich in een vreemd land, vol onbekenden. Het avontuur bleek zijn ogen te openen. Hij verlangde niet meer naar de wereld. Zijn wereld zou enkel nog bestaan uit vrienden en familie. Het besef kwam echter te laat. Na maanden vervreemding kwamen niet alle banden terug. De steun verzwakte, de storm nam toe. Onze held had enkel nog zijn oude plannen, niet meer de passie van weleer. Dus probeerde hij de brokken te lijmen om enkel te ontdekken dat hij geen binding had. De wereld was hem vaak goedgezind, hij had geen benul. Maanden van stilte ... De storm ebt weg, de kalmte keert weer. Hij besefte dat de weg geen weg is maar een veld. Alle richtingen staan open. We zien enkel voetsporen op de grond, gras dat platgedruk is. Tekenen van voorgangers die moedig hun weg zijn opgegaan. Nu is het mijn beurt, ik sta op een veld. Geesten van vroeger kijken toe. Durf ik door het dikke gras of neem ik het hazenpad?


















