Ένα κείμενο μιας Δευτέρας
Δευτέρα 17 Δεκέμβρη 2018.
Ποιος θα το πίστευε. 2018. Φεύγει και τούτη η χρονιά. Και πέρασε τόσο ακαριαία ο χρόνος... Σαν σφαλιάρα... Ναι, σαν σφαλιάρα. Στην ηλικία της αδερφής μου (ετών 9) ένιωθα ότι οι μέρες, τα χρόνια... κυλάνε σαν αιώνες. Δεν με ένοιαζε ξέρεις.
Μεγάλωσα... Μεγαλώνω... Και έχω άλλες έννοιες και σκοτούρες στο κεφάλι μου.
Πόσα έχει κρατήσει αυτό το κεφάλι...
Αναμνήσεις, εικόνες, συναισθήματα, κενό...
Δεν ξέρω κατά πόσο καλό μου κάνει. Πόσο καλό μου κάνει, που'χω κενά μνήμης. Παιδική και εφηβική ηλικία. Ναι ρε, έχω κενά. Και από άσχημες αλλά και όμορφες στιγμές. Δεν θα έπρεπε να με θλίβει αυτό; Να με στεναχωρεί; Τι θα έχω να θυμάμαι σε λίγα χρόνια; Δεν θα έπρεπε να με θλίβει που δεν θα έχω όμορφες στιγμές να γελώ στο μέλλον; Να αναπολώ στιγμές κοιτώντας στο χαμένο -το βλέμμα μου- και να δακρύζουν τα μάτια μου από ευτυχία; Να γυαλίζουν λίγο, ξέρεις... Ίσως το έχω παράπονο κάποτε...
Μα... κενό. Ζω το τώρα. Και στο τώρα του χαμογελώ. Το τώρα μου χαμογελά. Δυστυχώς για να θυμηθώ Χριστούγεννα, όμορφες στιγμές ή ελπίδα να συνεχίσω είναι να κοιτώ ψηλά τον ουρανό ή την πόλη από ψηλά γεμάτη φώτα και αστέρια. Ναι, εδώ Αθήνα. Μου θυμίζει κάθε φορά οικογένειες ευτυχισμένες. Όλες με αρκετά προβλήματα, μα ευτυχισμένες.
Ωραίος καφές, αγάπη μου... Απολαμβάνω κάθε γουλιά -σε ευχαριστώ. Χλυαρός -όχι πολύ καυτός- να κατεβαίνει εύκολα, με αποτέλεσμα να μην καεί η άνω γνάθος. Αγάπη μου ναι, σε ευχαριστώ. Είναι ότι πρέπει. Μου κάνει παρέα τούτος ο καφές μαζί με το τσιγάρο μου. Έχει γεμίσει το τασάκι, συγνώμη. Συγνώμη, καπνίζω πολύ το ξέρω.
Παρέα υπέροχη και ζεστή μου κάνουν τα μάτια σου. Αγάπη μου σε ευχαριστώ, είναι η καλύτερη παρέα που θα μπορούσα να είχα αυτές τις "γιορτινές μέρες". Αναγνωρίζω την διαφορά, ξέρεις. Δεν χαμογελά μόνο το στόμα σου και οι εκφράσεις σου, μα και τα μάτια σου. Ναι, χαμογελούν και αυτά...
Διάολε, είναι ανοιχτό το παράθυρο , σκοτεινιάζει και δεν βλέπω τι γράφω. Διάολε, γράφω με την ψυχή μου. Ουφ, άνοιξα το φωτιστικό στα δεξιά μου. Πολύ καλύτερα. Τώρα διακρίνω μάλιστα και γραφικό χαρακτήρα στα σκοτάδια. Καλικαντζούρες. Διάολε, δεν πειράζει εγώ τα αγαπώ.
Όμορφο το μπλε. Όλες οι αποχρώσεις του μπλε. Μου θυμίζουν ουρανό και θάλασσα. Δεν ξέρω... Να πνιγώ ή όχι; Άσε δεν περιμένω απ'την θάλασσα ούτε απ'τον ωκεανό τον ίδιο. Πνίγομαι με τις σκέψεις μου, χαλάλι.
Κατουριέμαι και αρχίζω να μην δίνω βάση σε αυτά που γράφω και σκέφτομαι, αλλά στο πότε θα πάω τουαλέτα. Πουτάνα σκέψη αλλάζεις τα πάντα σε δευτερόλεπτα. Όμορφο το μπλε. Το βλέπω τώρα και απ'το παράθυρο όσο πέφτει ο ήλιος. Σκουραίνει το μπλε.
turnnoffyourmind
yousharknotpass
theartofmadeline
stormborns
