Touch me…
d e v o n
Alisa U Zemlji Chuda

❣ Chile in a Photography ❣
wallacepolsom
Xuebing Du
Not today Justin
AnasAbdin
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open

shark vs the universe
h
todays bird
we're not kids anymore.
Cosmic Funnies

@theartofmadeline
Keni
Sweet Seals For You, Always
Today's Document

if i look back, i am lost
Show & Tell
styofa doing anything

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Palestinian Territories
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from Netherlands
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Tunisia
seen from Ukraine
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
@tzosassycoco
Touch me…
Starbucks coffee , Amsterdam 🖤
I'll be a good girl if you hit me hard enough.
It’s the way my Babygirl likes it 😈💕
Sure I’m on it
NAI
why not
Dream house
Tennyson Beach, South Australia | blntpencil
thunderstorm
Κεφτές στο κεφάλι (αρκετά ανακατεμένος και ότι πιο κατεστραμμένο πάνω μου), φόρμα φαρδιά μαύρη, t-shirt κόκκινο, μάτι κλειστό, σακούλα κάτω απ'τα μάτια μου να κάνει πάρτυ.
Παραγγέλνω από efood ενθουσιασμένη για έναν καφέ γιατί έφτιαξα έναν τόσο αποτυχημένο με 2,5 κουταλιές καφέ της σούπας -γαμώ τα κλειστά μου τα μάτια- ούτε να συνεννοηθώ απ'το τηλέφωνο δεν μπορούσα.
Χτυπάει κουδούνι, λέω "όπα ήρθε η καφεΐνη να μου ανοίξει τα μάτια ντελιβερά είσαι δύναμη και ατόφιος ρε", ρωτώ στο θυροτηλέφωνο "η παραγγελία σας" μου λέει, "στον πρώτο" του απαντώ.
Ανοίγω την πόρτα σκεπτόμενη "πωπω θα τον τρομάξω το τύπο με το ύφος ετοιμόγεννης φοράδας που έχω" . "Καλημέρα !" του λέω και ήταν 2 παρά το μεσημέρι, ξέρω'γω. "Καλημέρα" μου απαντάει και αυτός. Καινούριος φάνηκε γιατί παραγγέλνω κάθε μέρα από εκεί ρε φίλε. Και είχε στο βλέμμα του ένα άβολο ύφος. Τον καταλαβαίνω. Και εγώ έτσι ήμουν τις πρώτες μέρες μέχρι να εγκληματιστώ στον χώρο.
"Έχω πληρώσει με κάρτα" του λέω. "Το γνωρίζω" μου λέει. Φυσικά και του άφησα μπουρμπουάρ. Ο κόπος του και μόνο αρκεί. Πούστικο το μεροκάματο.
Συγνώμη ντελιβερά και καλή αρχή. Έχεις να δεις ακόμα πολλούς τέτοιους. Δεν ήθελα να σε τρομάξω, παρ'όλα αυτά σε ευχαριστώ για τον καφέ. Ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν.
Ένα κείμενο μιας Δευτέρας
Δευτέρα 17 Δεκέμβρη 2018.
Ποιος θα το πίστευε. 2018. Φεύγει και τούτη η χρονιά. Και πέρασε τόσο ακαριαία ο χρόνος... Σαν σφαλιάρα... Ναι, σαν σφαλιάρα. Στην ηλικία της αδερφής μου (ετών 9) ένιωθα ότι οι μέρες, τα χρόνια... κυλάνε σαν αιώνες. Δεν με ένοιαζε ξέρεις.
Μεγάλωσα... Μεγαλώνω... Και έχω άλλες έννοιες και σκοτούρες στο κεφάλι μου.
Κεφάλι...
Πόσα έχει κρατήσει αυτό το κεφάλι...
Αναμνήσεις, εικόνες, συναισθήματα, κενό...
Δεν ξέρω κατά πόσο καλό μου κάνει. Πόσο καλό μου κάνει, που'χω κενά μνήμης. Παιδική και εφηβική ηλικία. Ναι ρε, έχω κενά. Και από άσχημες αλλά και όμορφες στιγμές. Δεν θα έπρεπε να με θλίβει αυτό; Να με στεναχωρεί; Τι θα έχω να θυμάμαι σε λίγα χρόνια; Δεν θα έπρεπε να με θλίβει που δεν θα έχω όμορφες στιγμές να γελώ στο μέλλον; Να αναπολώ στιγμές κοιτώντας στο χαμένο -το βλέμμα μου- και να δακρύζουν τα μάτια μου από ευτυχία; Να γυαλίζουν λίγο, ξέρεις... Ίσως το έχω παράπονο κάποτε...
Μα... κενό. Ζω το τώρα. Και στο τώρα του χαμογελώ. Το τώρα μου χαμογελά. Δυστυχώς για να θυμηθώ Χριστούγεννα, όμορφες στιγμές ή ελπίδα να συνεχίσω είναι να κοιτώ ψηλά τον ουρανό ή την πόλη από ψηλά γεμάτη φώτα και αστέρια. Ναι, εδώ Αθήνα. Μου θυμίζει κάθε φορά οικογένειες ευτυχισμένες. Όλες με αρκετά προβλήματα, μα ευτυχισμένες.
Ωραίος καφές, αγάπη μου... Απολαμβάνω κάθε γουλιά -σε ευχαριστώ. Χλυαρός -όχι πολύ καυτός- να κατεβαίνει εύκολα, με αποτέλεσμα να μην καεί η άνω γνάθος. Αγάπη μου ναι, σε ευχαριστώ. Είναι ότι πρέπει. Μου κάνει παρέα τούτος ο καφές μαζί με το τσιγάρο μου. Έχει γεμίσει το τασάκι, συγνώμη. Συγνώμη, καπνίζω πολύ το ξέρω.
Παρέα υπέροχη και ζεστή μου κάνουν τα μάτια σου. Αγάπη μου σε ευχαριστώ, είναι η καλύτερη παρέα που θα μπορούσα να είχα αυτές τις "γιορτινές μέρες". Αναγνωρίζω την διαφορά, ξέρεις. Δεν χαμογελά μόνο το στόμα σου και οι εκφράσεις σου, μα και τα μάτια σου. Ναι, χαμογελούν και αυτά...
Διάολε, είναι ανοιχτό το παράθυρο , σκοτεινιάζει και δεν βλέπω τι γράφω. Διάολε, γράφω με την ψυχή μου. Ουφ, άνοιξα το φωτιστικό στα δεξιά μου. Πολύ καλύτερα. Τώρα διακρίνω μάλιστα και γραφικό χαρακτήρα στα σκοτάδια. Καλικαντζούρες. Διάολε, δεν πειράζει εγώ τα αγαπώ.
Όμορφο το μπλε. Όλες οι αποχρώσεις του μπλε. Μου θυμίζουν ουρανό και θάλασσα. Δεν ξέρω... Να πνιγώ ή όχι; Άσε δεν περιμένω απ'την θάλασσα ούτε απ'τον ωκεανό τον ίδιο. Πνίγομαι με τις σκέψεις μου, χαλάλι.
Κατουριέμαι και αρχίζω να μην δίνω βάση σε αυτά που γράφω και σκέφτομαι, αλλά στο πότε θα πάω τουαλέτα. Πουτάνα σκέψη αλλάζεις τα πάντα σε δευτερόλεπτα. Όμορφο το μπλε. Το βλέπω τώρα και απ'το παράθυρο όσο πέφτει ο ήλιος. Σκουραίνει το μπλε.
ΓΑΜΑ ΤΟ, ΚΑΤΟΥΡΙΕΜΑΙ.
_Τζωρτζίνα2018_
Ακόμα εδώ.
Χολαργός.
😇 hihi
Eat sushi, take naps and smile🎀
Laugh with many, but don't trust any.
🌹