Nora Mccarthy

[uyumsuzvedengesiz]

Ölümden sonra ne olacağını merak etmiyorum artık! Yaşadığımı hissetmek için çok çabaladım, hissedemediğimden beri merak da etmiyorum sonrasını. Aynı karanlığa açıyorum gözlerimi hiç durmadan, oysa insanlar yeni güne "Günaydın" diyor her sabah... Önceleri önümü görmek için çaba harcıyor, bir parça ışığa benzer bir şey görsem var gücümle koşuyordum peşinden. Şimdi tamamen teslimim. Hiç hareket etmeden biteceği günü bekliyorum...

Tükenmişliğimi en çok bileklerimde hissediyorum. Gücümü toplayıp yazdığım zamanları saymazsak tamamen uyuşuk. Bir bardağı kaldıracak kadar güç bile bulamıyorum kendimde. Yürüyemeyecek kadar tükendim üstelik. En son ne zaman rüya gördüğümü hatırlamıyorum. Hala inatla her sabah makyaj yapıyorum, yüzümdeki ölüyü gizlemeye çalışarak. Fotoğraflarda gülümseyemiyorum artık. İstanbul'da gülümsemeler bitmiş üstelik, başımı ne yana çevirsem hüzün bulutu... Kimse kimseye selam vermiyor artık, teşekkür etmiyor, tanıştığına memnun olmuyor...

Ne çok severdim bu şehri... Küs ayrıldığımda bile en çok denizini özledim... İstanbul'dan ayrı kalmak nefessiz kalmak gibiyken şimdi orta yerinde boğuluyorum... Neşeyle koşturduğum sokaklarında ölü gibi dolanmaya çalışıyorum şimdi. Herhangi bir sokağından bir parça deniz görsem içime hayat dolardı, şimdi kafamı çevirip bakmıyorum bile aynı denize.

Denizin en çok anlam kazandığı gün dün gibi aklımda. Denize sıfır bir bankta oturup kendimle tanışmıştım. Bulduğum gibi kaybettim kendimi, hiç çabasız... Hiç var olmamış gibiyim. Sanki hiç doğmadım, hiç anı biriktirmedim. Bir yerlerde çok içten kahkahalar da atmadım... Uzun uzun konuşup heyecanla anlatmadım bir şeyleri...

Dinlenmeye ihtiyacım var en çok. İnsan "ölü gibi" olduğunda dinlenemiyor, ölmekten tek farkı bu belki de. Ölemediğime göre bir yerlerde bir şekilde yeniden doğmanın bir yolunu bulmalıyım.

Yine de bir süre en dibe vurmuş halimle kalmam gerektiğine inanıyorum... Hiç konuşmadan...

Cam kırıklarına aldırmadan...

O yüzden bırak bir süre kalayım yerimde...

Bir süre döneyim kendime...

İyi böyle.

08.25

[uyumsuzvedengesiz]

-

[uyumsuzvedengesiz]

Bir yandan yeniden inşa ediyorum kendimi, bir yandan yıkılanlarda hala gözlerim. Yıkılmadan yenisi yapılmıyormuş ve her içine döndüğünde elinde yeni bir yaşamla dönüyormuş insan gittiği cehennemden. Kafamın içi gerçek bir cehennem bunu daha önce de defalarca söylemiştim aslında. Kendi içime gömüldükçe cehennemime gidiyorum her defasında.

Her şeyi yıktım bu defa. Ne kendim, ne geçmişim, ne geleceğim... Çok uzun zamandır kendi yıktığım enkazın altında bekliyorum üstelik. Konuşmadan, yazmadan, içimde tuttuklarımı kusmadan... O kadar uzun süre bekledim ki şimdi bir türlü susmak gelmiyor içimden. O kadar uzun süre uyuşmuş gibi hissettim ki kendi beynimi, şimdi hiç durmuyor sanki.

Yeni bir hayat uyanıyor içimde. "Artık gidecek hiçbir yerim yok" diye gömüldüğüm karanlıktan yeni bir yol ile uyanıyorum bu defa. İyi olacağına dair umudum bile var üstelik.

Yalnızlığı hep çok sevdim, hatta en çok! Şimdi yalnız bir yol inşa ederken ilk defa korkmuyorum, "acaba özler miyim" diye düşünmüyorum. En güçlü olduğum yanlarımı koydum önüme, daha iyi olacağına dair umudum o kadar yüksek ki üstelik. İlk defa tek başıma başarabileceğime dair umudum bu kadar yüksek.

Yola çıkmak ilk defa korkutmuyor beni. Yolum uzun ve ben bu yolu tek başıma, çok güçlü adımlarla yürüyebileceğime inanıyorum.

[uyumsuzvedengesiz]

Kendimi ne zaman sana bıraksam; önce sımsıkı tutuyorsun, "Oh be, biraz dinleneyim, sevilip sakinleşeyim" diyorum, sonra en beklemediğim anda bırakıyorsun. Korkmuyorum düşmekten, uçmayı bilmediğimi öğreneli uzun zaman oldu, yavaş yavaş düşmenin tadını çıkarıyorum. Yaşlandıkça yoruluyorum sadece bu çocukça oyundan. Artık belki de oynamak istemiyorum, sadece başımı omzuna koyup dinlenmek istiyorum artık biraz da.

Lütfen, ya düşmeme izin ver artık ya da dinlenmeme...

[uyumsuzvedengesiz]

Henüz seni görme ihtiyacının yerine hiçbir şey koyabilmiş değilim; alkol, sigara, önünü göremeyecek kadar sarhoşluk vesaire vesaire…. Yerine neyi koysam elimde koca bir boşluk.

Önceden durmadan kafamın içinde seninle konuşurdum, yıllarca konuştum… Kavga ettim, affettim, af diledim, nefret ettim, tekrar aşık oldum… Her günümü geceye kavuşurken kafamın içinde seninle paylaştım. Paylaştıkça çoğaldık seninle… Önce odaya yayıldık, sonra eve, sonunda tüm evrene… Şimdi gökyüzüne bile bakamıyorum. Öylesine büyüttüm ki içimde seni, ben bile nefes alamıyorum artık.

Ne zaman yorulsam omzunda dinlenirdim, limanım gibi ne zaman halim kalmasa demir atardım sana. Sen bilir, sen tanırdın beni… Konuşmama gerek bile kalmazdı üstelik. İçimden geçeni okur, benim halim kalmasa bile tutardın ellerimden.

Hayata geldiğimden beri, kendimi bildim bileli yarım ve eksikmişim gibi gelir hep. Seninle gözgöze geldiğim ilk gün tamamlanmış gibi oldum bir anda… Başım tam yerleşti omzuna, gözlerin tam denk geldi içimdeki boşluğa… Günlerce susuz kalmış gibi, denize hasret gibi bir solukta içime dolmuştu gözlerin.

Çok korktum ama tam bana göreydin…

Başım dik dursun istedim ama kendi içimde ne kadar kırıldığımı göremedim.

Ve yıllar sonra anca kabul ettim, seni kendi aklımın bile alamayacağı kadar çok sevdim.

-25

[uyumsuzvedengesiz]

“Gözlerinin içi, bildiğim tek galaksi”

Hep aynı girdapta boğuluyor gibiyim.. Binlerce kilometre yol gittiğime inanıyorum, sonra dönüp bakıyorum hala dizlerinin dibinde duruyorum öylece. Kafamı kaldırıp göğe bakıyorum; gözlerin ciğerime dolarcasına orada duruyor. Nefes alamıyorum, ne seninle ne sensiz. Öyle bir hastalık ki; ne sensiz iyileşme şansım var ne seninle kurtulma…

Kafamı ne yana çevirsem senden bir anı kucaklıyor beni; nefes alabildiğim tek yer anılarımız olduğu için bırakıyorum kendimi. Boğuluyorum sonra, gerçeğe uyanınca. Sensiz yaşayabildiğime şaşırıyorum ve aslında bir gün bile sensiz kalmadığımı fark ediyorum. Ruhum çok öncesinden tanıyor seni, bu evrenden çok daha eski bir hikaye bizimkisi.

Büyük patlamadan bile çok önce, bir bütündük seninle. Parçalarımıza ayrıldık sonra, tüm parçaların benim parçalarımdan kopma. Kaç hayatta kaç kez tanıştık seninle bilmiyorum, ama her bir hayatta seni deli gibi aradığıma ve her bulduğumda böyle sevdiğime eminim. Her tanıştığımızda önce dağılıp sonra bir bütün olduğumuzu biliyorum, en acılı olanın bu yaşantı olduğunu da… Benim duvarlarım, senin yıkılan güvenin…

Onca yılda sadece ağzımdan bir kez sevdiğimin çıkması ne komik ve ne kadar bana yakışır bir şey aslında. Oysa hatırlıyorum, senden bir haber geldiğinde bile elim ayağıma dolanır ne yapacağımı bilemezdim. Sanki ben değilmişim gibi, buz gibi dururdum karşında. Dağılmaktan ölesiye korkarken paramparça olacağımı hiç hesaba katamamıştım.

Şimdi ne yana adım atsam sana çıkıyor, bizi gösteriyor tüm saatler sanki.

Başka bir hayatta mutlu bir sonla belki…

[uyumsuzvedengesiz]

Ruhum koşar adım giderken sana, nasıl çivi gibi çakılıp kaldım yerimde hayret ediyorum hala kendime. Üstelik onca zamandan sonra tam da duymak istediğim her şeyi duyduktan sonra senden…

Ben aşka görece daha az yakışan, daha az ifade edebilen tarafken… Onca yılda 1 kere seviyorum diyebilmişken… Sevildikçe sakinleşiyorum, ehlileşiyorum belki… Oysa en çok kalmaktan korkarım ben bilirsin, durursam düşecekmişim gibi gelir hep. Bırakamam kendimi, güvenirsem tüm büyü bozulacakmış gibi gelir.

Kafamda bin tilkiyle, bin “acaba”yla kaçırmışken onca zamanı, bir fotoğrafı sevmek, kafamdaki senle her saniye konuşmak daha güvenli gelmişti bana hep.

Şimdi sakinim ama, alabildiğine… Mavi huzur…

Belki ilk defa adım atacak cesaretim var üstelik…

Ne tuhaf ve ne kadar bana göre aslında…

[uyumsuzvedengesiz]

Lütfen beni unutma...

Sen artık beni hatırlamamaya başladıkça önce aynalarda görünmemeye başlayacağım, kendi yüzüme bile bakamayacağım. Sonra sokakta yanımdan insanlar geçerken görünmez olacağım, kimseye selam vermeyeceğim, kimse de merak etmeyecek beni. Sen artık beni hatırlamadığında herhangi biri olacağım bir kenarda. Rafta unutulmuş bir anı gibi...

Çok uzun zaman önce okunmuş ve kitaplıkta tozlanmaya bırakılmış bir kitap gibi duracağım köşemde. İçimi kimse göremeyecek sen de beni hatırlamayı bıraktığında. Oysa hiç konuşmasam da bilirdin sen içimden geçeni. Kendimi hiç anlatmadan tanımıştın mesela sen beni... Sırf kendimi anlatmaya gücüm olmadığından kahve bile içmiyorum artık... Oysa nasıl sevdiğimi anlatmadan sen anlamıştın şekersiz sütlü kahveyi... Maviyi en çok da.

Bir deniz kenarına oturup öylece seyretmeyeli öyle uzun zaman oldu ki. Artık vapurda bile içeride oturuyorum sanki alabildiğine maviye bakıp huzur bulan ben değilmişim gibi... Sen unutmaya bırakalı beni huzuru bile çok görüyorum kendime. Seninle güzel olan her halime olabildiğince uzağım şimdi.

İçten gülen ben değilmişim gibi... Hayatla, kendimle, etrafımla hep bir kavga hali. Uyumsuzluk, uykusuzluk, suskunluk... Oysa ne kadar severdik saatlerce sevdiğimiz şeylerden konuşmayı. Anlatmayı, anlam yüklemeyi, paylaşmayı... Kalbim göğüs kafesime sığmazdı şimdi attığını bile hissetmiyorum.

Her şeyin çok önceden yaratıldığını ve zamanla dönüştüğünü düşünüyorum bazen... Bu yaşadığım kaçıncı hayatım ve diğerleri nasıldı bilmiyorum çok da fazla merak etmiyorum aslında. Bildiğim tek bir şey varsa bu hayatların hepsinde bir parçam seni hep tanıyordu. Bir parçam her zaman seninle bir bütündü ve bundan sonra yaşayacağım tüm hayatlarda da bir parçam mutlaka senin bir parçanı tanıyacak ve birbirimize çekilmeye devam edeceğiz dünya dönmeye devam ettikçe.

Elimde şuan sadece bu hayat var ve bu hayatta sen beni unuttukça kayboluyorum. Güneş çıktıktan sonra erimemek için direnen son kar parçaları gibi... Lütfen beni hatırla...

Yaşamanın başka bir yolunu bilmiyorum çünkü.

02.25

[uyumsuzvedengesiz]

Zaman geçip gidiyor ve ben yine haftalardır pencerenin kenarına oturmuş öylece seyrediyorum gidenleri... Önüme bakamıyorum, kendimi göremiyorum, aynada gördüğümü tanımıyorum... Bu kadar uzun zaman geçtiğine inanmak zor. Sanki dün gibi o evin kapısından çıkışımız ve yine sanki dün sabah güzel uyanmıştım...

Huzurlu uykularımı kaybedeli çok uzun zaman oluyor üstelik. Yaralarımı bile gösteremiyorum çok uzun zamandır. Oysa ben göstermeden yerini bilir, anlatmadan anlar, bir bakışınla silerdin hepsini... Ne zaman denize baksam aklıma aynı bakış gelir ve aynı gülümseme yüzüme... Karşılaşmayacağımızı bile bile o sokağın yakınından bile geçerken içim içime sığmaz. Elimi nereye koyacağımı bilemem yine. Hem seni konuşmak isterim hiç durmadan hem cesaret bile edemem adını anmaya. Adın ne zaman geçse kendime gelemem hala.

Zaman bu kadar geçmişken her şeyin bu kadar taze kalması ne garip! Hala yer yüzünde beni tanıyan tek insanın sen olması ne kadar tuhaf... Oysa sen de unuttuğunda bütünüyle kaybolacağım, hiç bilinmemiş olacağım... Hiç anlaşılmamış.

Anlaşılmış olmanın kıymetini bilememiş olmak canımı sıkıyor belki de en çok. Anlaşılmak o duraktan çok nadir geçen bir trenmiş ve ben o treni bir daha yakayamamak üzere kaçırmışım gibi. Anlaşılmak ve bilinmek ne kadar güzeldi oysa... Hiç konuşmadan anlaşılabilmek, yaranı bile göstermeden yaraya ilaç gibi dokunmak... Yara bere içindeyim şimdi... Bir kere "Geçecek" desen hepsi hiç olmamış gibi geçecekmiş gibi hem de...

Oysa daha ilk yaralandığımda kolumdan tutup kaldırmaya çalışmış, yaralanmayacağım yerlere götürmeye çalışmıştın... Bunu bile göremeyecek kadar korkaktım bense. Cesaretsizliğimin bedelini tüm hayatımla ödeyeceğimi hiç düşünmemiştim. Gözümde büyüyen yollara çıkmaya bu kadar hevesli olacağımı tahmin bile edemezdim. Valizim hazır, yola çıkmaya hazırım ama artık o yolun benim için olmadığını biliyorum. Bunu bilmekten nefret ediyorum.

Sen hiç "Ben demiştim" diye karşıma dikilmedin belki ama ben sana hep hak verdim. O zamanlar itiraf edemesem de sen hep haklıydın.

Penceremin kenarına oturmuş geçen zamanı izliyorum. İçimi titreten her anı tekrar tekrar hatırlayıp kırık bir tebessüm koyuyorum yüzüme. Sen haklıydın... Ben çok korkaktım, sen çoktun... Ben hazırdım, sen yoktun...

24'

[uyumsuzvedengesiz]

Artık kızmıyorum kimseye, içim bomboş…

Önceden düşünürdüm hep bende de hata olabilir mi diye ya da olan bitenin benim olduğum kişiyle bir alakası var mı diye… Onca yıldan ve uzun yıllardan sonra anlıyorum ki olanların benimle ilgisi yok ama bana anlatmak istediği bir şey var…

Neredeyse 10 yıl olacak hayat bana çeşitli şekillerde durmadan pişman olmayı, bir fotoğrafla saatlerce konuşmayı, gözyaşları içerisinde özürler dilemeyi öğretti. Hala kuyruğu dik tutmaya çalışsam da ben sana çoktan hak verdim… Zaten zor olan da bunu kabul etmek, sen daha ilk “Merhaba” dediğimiz günden beri hep haklıydın… Ben başka yerlerde başka hayatlar olabileceğine inanıyordum sadece, biraz da kaderimle oyunlar oynuyordum işte… Ya tutarsa!

İstanbulsuzluğu bile göze almıştım biliyor musun? Sanki bu şehir sadece beni sana getirmek için varmış gibi gelirdi bana hep. Sırf bu yüzden olabildiğince uzağa gidip senelerce o semte ayak basmadım, sokağından geçmedim… Artık o pencerede olmadığını bilsem de kafamı kaldırıp bakmaya cesaret edemedim. Şimdi yeniden İstanbuldayım, bu şehirden 30 yıldır hiç sağ çıkamadım… Canımı acıtmak ister gibi o sokaktan geçiyorum, o köşebaşına uzun uzun bakıyorum, pencerede olmayışına ah ediyorum… Her defasında yüzümde aynı kırık tebessümle…

Sonra bir daha hiç seninle güldüğüm kadar gerçek gülmediğimi fark ediyorum… Seninle kurduğum hayali tek başıma yaşıyor olmanın ağırlığını taşıyorum… Bu resmin içerisinde olmaman canımı yakmaya yeter de artar!

Bir kedi özlemi çekiyorum… Evimin içinde o ufak pati seslerini hala arıyor kulaklarım… İçimden yolculuklar geçiyor, dudaklarımda dua gibi adın… Artık korkmuyorum üstelik, yenilmekten korktuğum için adını bile anmaz kimseye senden bahsetmezdim ama şimdi konuşmaya o kadar hazırım ki…

O kadar uzun zaman oldu ama hala her cümlen sesinle yankılanır kafamda… Yine de “Bir tek gördüğüm çözülmez bir kördüğüm aramızda”

Adın geçince kafamda istemeden çalan şarkılar… Tam en huzurlu uykum için gözlerimi kapatırken gözümün önüne yerleşen yüzün, kafamın içinde sesin… Ben hakkını çoktan teslim ettim, çoktan hala nefes alıyorken konuşmamış olmanın pişmanlığını yaşadım-yaşıyorum…

Ama….

[uyumsuzvedengesiz]

Çocuktum, çok çabuk korkar ışık hızıyla vazgeçerdim... Çabuk küser, hiç hissettirmeden affederdim... Kaç kere kendi içimde seninle savaşa girdim hatırlamıyorum, önceden sürekli haklı çıkan ben artık durmadan sana hak verirken buluyorum kendimi...

Bazı sözler kulağımda, durmadan dönüp duruyor kafamın içinde... Oysa zamanla eskir ve unutulur, öyle olmuyormuş... Zaman kafana vura vura pişman olmayı ve artık duymayacak birinden içinden milyonlarca kez özür dilemeyi öğretiyormuş. Zor yoldan öğrendim...

Aynaya baktığımda bazen aynı küçük kızı görür gibi oluyorum, birkaç kırışığı sayamayacağım kadar çok kırgınlığı saymazsak çok da bir şey değişmedi aslında. Değişen saçlardan bahsetmiyorum... İçime baktığımda o kızı bulamıyorum artık, en kötüsü de bir daha asla o kız olamayacağımı biliyorum... O kadar içten gülemeyeceğimi, o ürpertiyi bir daha hissedemeyeceğimi... Bazı şarkılarda hala saç diplerimden ayak uçlarıma kadar uyuşuyor vücudum... O yokuşu aynı heyecanla çıkar gibi... O sokakta ilk kez sarılır gibi...

Kedilerle konuşuyorum hala... Sevdiğim bir şeyden bahsederken elimi nereye koyacağımı bilemeden nefes almadan anlatıyorum... Çok içten gülerken nereye bakacağımı bilemiyorum, sanırım eskisi gibi içten gülemiyorum... Gülüşümü o gün o toprağın altına koyduğumu biliyordum zaten... Bir daha ne yaparsam yapayım uyanmayacağını bildiğim gibi...

Yazmak istediğim, anlatmak istediğim ne çok şey var yine! Alaycı dinlemeye ne çok ihtiyaç duyuyorum... İçten içe yanlış yaptığımı bilip sineye çekerken bir bir yüzüme vurmana... Haklı çıkmana... Haklılığın yüzüne koyduğu o kendinden emin tebessüme...

Bir de sarılmaya...

Sadece susup sarılmaya...

Uzun...

Nefes almadan....

Yazı bekler gibi....

Son yaz gibi...

Hep..

Hala...

[gyolilla]

Love is so complicated

Gegen die Wand, dir. Fatih Akin (2004)

[uyumsuzvedengesiz]

Merhaba iyi geceler. İki ay önce bir gün nasıl oldu bilmiyorum senin bloğumdaki bir yazıyla karşılaştım. Hayatımın çok kötü bir dönemiydi. Yazdıkların o kadar bana dokundu o kadar bendi ki okuyunca çok etkilendim. O zaman yazıp tanışmak istedim o satırlar kime ait diye ama pek iyi bir ruh halinde değildim o yüzden yazmadım. Eğer o satırlar size aitse sizi merak ediyorum ve tanımak istiyorum izin vereceğiniz kadarıyla

Merhabalar yazılar bana ait geç gördüm kusura bakmayın eskisi kadar aktif olamıyorum artık.

[sabahattinali]

“Seninle şöyle bir oturup konuşamadık. Birbirimizi görmeden yaşlanıyoruz farkında mısın?”

— Sabahattin Ali

[uyumsuzvedengesiz]

Bitmeyen bir sonbaharı yaşıyorum hiç durmadan...

Dökülen yaprakları saymayı bıraktım, kuruyan ağaçların ardından ağıt yakmayı da... Ölenle ölünmediğini kabullendim ama kalanla da kalınmadığını yeni yeni fark ediyorum. Kendi kendime bir odanın içinde bir masaldan diğerine koşarken aslında bir adım bile atmadığımı, çok uzun zamandır yerimde saydığımı fark ediyorum...

Kaleme kağıda dokunmadan, düşündüklerimi dile getirmeden... İçimden, susarak... Dilimin ucuna gelenleri durmadan yutarak. Duvarların yıkılmasa da esneyebildiğini görüyorum ama içerisi hala çok dar... Nefes almak zor, görüş mesafesi hala çok kısa. Gördüklerimle yetiniyorum, duyamadıklarımı hissetmeye çalışıyorum. Bir hikaye yazıyor, sonuna gelmeden vazgeçiyorum. Hiç cesur olmadığımı kabul ediyorum her seferde. Bir fotoğrafa uzun uzun bakmayı öğreniyorum... Vakit varken, herkes hayattayken ve henüz hiç kaybetmemişken söyleyemediklerimi anlatıyorum hiç durmadan. 

Zamanla her şey çözülüyor, kapanmasa da yaralar artık o kadar göze batmıyor. İzlerle yaşamaya alışıyor insan. Geç kalınmışlığın çaresi henüz bulunamadı sadece. Vakit varken yapmadıklarımın, söylemediklerimin ve hatta içimden dolup taşacak kadar yoğun olan hislerimi hiç göstermemiş olmanın pişmanlığı var üzerimde. Ne zaman gülsem hep eksik hissederim sırf bu yüzden. 

Çiçek bakmaya çalışıyorum... Güzel pek çok şeyi öldürdükten sonra bu defa yaşatmaya uğraşıyorum. Bazı yapraklar kuruyor hala. Çok su verdiğim için ölüyor bazen hatta... Her pişmanlığa bir yeni yeşil yaprak... Her geç kalınmışlığa dökülen bir yeni kuru dal... Çiçeklere anlam yüklüyorum Konuşmadan... 

İçimden konuşuyorum, hiç durmadan... Kafamın içi mezarlıkları andırıyor artık... Ne yana dönsem bir anı, bir yarım hikaye... Biraz uyuyabilsem geçer belki... Ne zamandır uyumadığımı bilmiyorum. 

Kısa uykular, yarım hikayeler, bardakta soğumuş unutulmuş kahveler...  Hiç tadına varamadığım balkon sohbetleri... Yeni bir şarkı keşfetmenin heyecanı ama paylaşamamanın burukluğu... Ne yapsam paylaşamam artık.. Yeni çıkan şarkıları, en sevdiğim yazarın en sevdiğim cümlesini... Hepsiyle baş başa oturuyorum bir odada.

Zaman durmuyor... Ben uzun zamandır duruyorum...

Saatleri sayıyorum...

Birbirinin aynı olan günleri ipe diziyorum...

Ağaçları hala çok seviyorum,

Bir de bulutlara anlam yüklemeyi...

Ama en çok....

-

12.20

[uyumsuzvedengesiz]

Değişiyor ve bambaşka birine dönüşüyoruz durmadan. Aynaya baktığımda göz göze geldiğim kadını tanımakta güçlük çekiyorum bazen... Eski günlerden konu açıldığında ortamdaki en neşeli insan olarak tanımlanan kadınla aynaya bugün baktığımda umutsuzluktan başka hiçbir şey görmediğim insan aynı kişi mi sahiden? Ne zaman bu hale geldim ve tüm bunlar olurken nasıl müdahale edemedim, kurtulamadım bilemiyorum. Herkes hayatından sağ çıkamıyormuş meğer. Yaşayarak öğrendim. 

Sayamayacağım kadar çok insanla tanıştım, sayamayacağım kadar çok hayatın ucundan köşesinden bir parçası oldum. Bazen dostça, bazen sevilerek, bazen çok severek... Dizlerim kanamazdı önceden, görünmeyen yaralarım da olmadı hiç... Hiç içim acıyarak uykuya dalmak zorunda kaldığımı hatırlamıyorum. Anın kıymetini bildiğimiz, mutlulukların hakkını verebildiğimiz zamanlardı üstelik. Kahkahamızı tutmadan ağız dolusu güldüğümüz, kırgınlıkları biriktirmeden olduğu gibi tamir edip yola devam ettiğimiz güzel zamanlar... Sonra bir şey oldu, bir şeyler kırıldı. Geri dönülmeyecek yollara girildi. Şimdi geri dönmeye kalksam karanlıktan başka bir şey bırakmadım ardımda. 

Şehirleri sevdim, şehirleri terk ettim... O kadar çok şehrin gecesine kapadım ki gözlerimi nereye ait olduğumu bilemedim hiçbir zaman. Köklerim yoktu, duramazdım, sabit kalamazdım... Bir kere yaşıyordum ya hayatı durmadan koşmak zorundaydım sanki. O şehirden bu şehre, o hayattan bu hayata... Bir sırt çantasına bakıyordu sanki hayatım durmadan. Kocaman sırt çantamla oradan oraya savruluyordum. Savrulurken büyümeyi reddediyor, sadece gökyüzüne bakıyordum. Gökyüzü her yerden aynı görünüyordu. Aynı noktada aynı yıldızları görebiliyordum her gittiğim şehirde. 

Bulutlara anlam yüklüyor, yıldızlara yol soruyorduk durmadan. Müzik hiç susmuyordu... Sürekli fonda hoş bir tını. Belki de hayatın gerçeklerinden kaçıyorduk kim bilir. Bir gün yüzleşene kadar kaçma hakkımız vardı nasılsa. Kimseye hesap vermeden yaşayabileceğimiz birkaç yüzyılımız vardı. 

Bir sabah uyandığımda yorulmuş gibiydim. Savrulmaktan, kaybolmaktan, kök salamamaktan... Köklerim olmamasına rağmen kök salmaya çalıştım. Kök salmak için kendimi zorladıkça değiştiğimi çok geç olduğunda fark ettim aslında. Gülüşlerim sönüyor, kendime yabancılaşıyor, sevdiğim her şeyi bir kenara bırakıp kendimi bu sefer gerçekten kaybediyordum. Bilmeden... Önceden hep belime kadar olan saçlarım omuzlarıma çıkmıştı bile. Artık durmadan uzatmıyordum saçlarımı. Saçlarım uzaya kadar uzanmayacaktı artık. İçimden gelen renkler değil de toplumun kabul edebileceği renkler vardı artık. Saygınlık göstergesi, işine uygun, hanım hanımcık... Kökleri olan insan rengi. Çok içten ve yüksek sesli kahkahalar da atılmıyordu artık, ayıp... Kaç yaşında kadındım... 

Sorumluluk üzerine sorumluluk... Sırtına yük... “Ben karışmam” diyen herkes sırtıma bir çuval daha yükleyip uzaktan bakıyordu sadece devrilecek miyim diye... 

Köklerim yok... Hiç olmadı... 

Saçlarımın kökü bende, yine uzuyor durmadan...

Yalnızlık hakkım saklı... 

Sevebilirim... 

Gidebilirim...

-

[uyumsuzvedengesiz]

En uzun ve en karanlık yolculuğum kendimi bulmak için çıktığım yoldu. Kasvetli, uzun, boğucu... İnsan kim olduğunu, ne için yaşadığını, varmak istediği noktayı ve kendini keşfedene kadar ne çok yol yürüyor ve ne çok yoruluyor aslında. Kendimi bulmak için çıktığım o yolda o kadar çok kayboldum ki... Dokunduğum hayatları saymıyorum bile artık. Yakışmadığım, benimle alakası olmayan çok hayata misafir oldum üstelik. Kim olduğumu anlayana kadar, ne istediğimi bulana kadar pek çok kişi olmaya çalıştım. “İstediğim bu!” sevinciyle sarıldım uzaktan bile alakam olmayan hayatlara üstelik. 

Yolu beraber yürüyemeyeceğim gün gibi ortada olan insanların elini tuttum sıkı sıkıya. Yolun bize ait olduğuna, yola onu bulmak için çıktığıma inandırdım kendimi çok defa. Kendimden çok karşımdakilere zarar verdim aslında. Yanlış olduğunu her fark ettiğimde ardıma bile bakmadan çıktım o hayatlardan. Sıradan bir evin kapısını kapatır gibi kapadım gecelerce huzurlu uyuduğum evlerin kapılarını. Sarılırken sakinleştiğim insanların yüzüne hiç tanışmamışız gibi yabancı baktım çok defa. 

Yalnız kalmayı istedim en çok... Hesap vermeden çantamı toplayıp yollara çıkmayı sevdim hep. Bir sabah bambaşka bir şehrin sabahına “Günaydın” deyip aynada kendimle barışmayı sevdim en çok. Şehrin görülmeye değer yerleri umurumda olmadı da en iyi tostçuyu bulmak için o sokak senin bu sokak benim gezdim durmadan. Bazen de yeni insanlar tanımak istedim. Tanışıp unutmak... Bağ kurmadan, sabah olana kadar... Kelebek ömrü gibi hayatlar yaşamayı sevdim. Her sabah yeni bir hayata başlayıp her gece bir yerlerde ölmeyi. Ne kadar çok öldüysem o kadar değiştim. Ne kadar farklı sabaha uyandıysam o kadar yenilendim... Kimseyi gerçekten sevmedim. Sevmeye engel çok eskiden kalma eksikliklerim vardı benim. Bir kediye bağlandığım kadar bir insana bağlanmadım hiç mesela. 

En sert içkileri içip en büyük hafıza kayıplarını yaşamayı istedim. Lanet gibi her şeyi saniye saniye kafamın içinde taşıdım. Yeniden yaşadım... Yaşadıkça daha büyük kabuslara uyandım. Anılardan kozalar ördüm kafamın içerisine. Ne yana dönsem... Kırdıklarım, kırıldıklarım... Yarım bıraktıklarım... 

Yakaladığım gün batımlarının kıymetini bilemedim de kaybettiklerim için üzüldüm hep. Sanki hep en güzel gün batımını bir yerlerde bir şeyler yaparken kaçırmışım gibi... Hayatına izinsiz girdiğim insanlarla da hep bunu hissettim... Duramam... Durursam düşerim... İçimi açamam... Açarsam dökülür ve toplayamam. 

Hala yürüyorum... Kendimin ne kadarını bulduğumu bilmiyorum üstelik. Hala sadece kedilerle konuşmak istediğimden eminim. Hala gözlerimi kaçırıyorum konuşurken. Uzun cümleler kuruyorum ama artık... Kaçmıyorum... 

Durmuyorum yine de... Zamandan hızlı koşuyorum hala... 

Yakalayabildiğim kadar çok gün batımı...

Sevebildiğim kadar çok kedi...

Sayamadığım kadar öpücük...

Açabildiğim kadar çok kapı...

Uçabildiğim kadar çok rüya...

Hala....

-

-

2020