V&L

Stanco.

[solumsunn]

yorgunum, beni biraz göğsünde uyutamaz mısın.

[veillyra]

hayatımda kime değer verdiysem onlarla birlik olup bir o kadar kendimi değersizleştirmişim de haberim yokmuş.

[veillyra]

kendimi boyarken kendimi tanımazken içime sövüp dışıma gülerken "aşık olmanı istedim bana".

[veillyra]

[veillyra]

Hani iyileşmek ya da yeni adımlar atmak için, belki de acısını saçlarından çıkarmak isteyenler vardır ya… Ben onlardan hiç olmadım, olamadım. Belki de kendimde sevdiğim tek şey saçlarımdı; bu yüzden kimsenin dokunmasına izin vermedim, acımı onlara yüklemedim. Ama dün, tamamen kendi isteğimle saçlarımı kestirdim. Ve şimdi garip bir hafiflik var içimde. Mutluyum, huzurluyum. Elimin sürekli saçlarıma gitmesi… uzun zaman sonra ilk kez gerçekten iyi hissettirdi.

(üzücü olaylar harici dans ettiğim şarkıydı. Başka platformlarda yeterince destek oluyorum burada konuşmak istemiyorum bu konuyu sadece geçmiş olsun... üzgünüm.)

[veillyra]

tut ellerimi bugün ölmemem için

[mahsays]

yorgunum… sadece bedenen değil, ruhen de. her şey yolundaymış gibi davranmaktan, olmayan umutları varmış gibi taşımaktan, ve her gün aynı boşluğu gülümseyerek gizlemekten yorgunum.

[veillyra]

Anladım ki insan, kendini sevdiği anda en büyük kumarı oynar: kaybetmeyi göze alır.

[veillyra]

yağmur diner mi?

[veillyra]

Artık insanların bana ulaşmasına izin vermeyeceğim. Görecekler belki ama bir daha konuştukları kişi ben olmayacağım onlara sessizliğimi bile sunmayacağım. Ben yalnız daha iyi olduğumun kanısına vardım ve hissizliklerimle sorunlarım dahi olsa bu mutlu edici. Yalnızken ben çok mutluyum...

[veillyra]

Gecem gündüzüm olmuş gibi. Neyin eşiğindeyim bilmiyorum ama bu sefer o eşikten dönmeliymişim gibi hissediyorum. Gecem gündüzüm olabilir ben deneyeceğim.

[veillyra]

Yalnızlığı kapımın önünde bırakıp kaçan bir adam var bende aşkı ona bıraktım ne kapı açıldı ne aşk hayatta aşk öldü karda kıştaa...

O BAŞKASINI SARSINNN SEN SİGARANIII

'bi derdi var dinle dumanınıı'

[veillyra]

Çünkü insanı en çok, inandığı yalanlar yakar.

[veillyra]

Anlamımı yitirdim. Adım bile üzerimde eğreti duruyor. Her şey silik, her şey boş. Yazdıklarım da yaşadıklarım da sanki bir taslak: yarım, eksik, amaçsız.

Bir şarkı açıyorum; acının en koyu yerine iniyorum. Bazen müziğe kapılıp savruluyorum, dans ediyorum. Sonra sert bir iniş geliyor. Günü gözyaşıyla mühürlüyorum.

İnsanlara bir anlam yüklemiyorum. İçimdeyse kıyı bulamayan bir dalga kabarıyor; çarpıp geri dönüyor, her seferinde biraz daha beni aşındırarak.

[veillyra]

biri için dinlenilen o şarkıların ağırlığının haddi hesabı yok..

[veillyra]

1 aydır seni geçiştiriyordum, kendimde hayırları haykırarak. Şimdi bu eşsiz parça çaldı ve ben un ufak oldum. Yazardın ya bana… artık yazmaz oldun. Ben artık seni tanımaz oldum, artık sana bir yabancıdan bile fazlasıyım. Sen şimdi diyorsun “Nasılsın?” Ben kendimi bildim bileli, nasıl olduğumu bilmeyen biriyim. Sahi, ben nasılsım? Bence ben nasılsızım. Kalbim buz; şu an hissettiğim şeyler beni üşütüyor. Hani “küle döndüm” derler ya… aslında küle dönmek daha iyiymiş.

[veillyra]

artık burası da boğmaya başladı beni.