Hayatım boyunca içimdeki yarım kalmışlık hissiyle boğuştum, elmanın diğer yarısını bulabileceğimi düşünüp hep aradım. Virgüllerin arasında kayboldum durdum. Issız sokaklarda, çamurlu yollarda yürüdüm hep tek başıma. Kalabalıklar tarafından sarmalanmak beni hiç alıkoymadı yalnızlığımdan. Şehrin gürültüsünde, havanın eksi yirmiyedisinde, dalgaların vurduğu çakıllı sahilde, bin tane çocuğun arasındaydım ve yalnızdım. Virgüllerin kadını da olsam bu cümleyi bitirmek istedim. Bencildim, kızgındım biraz da umursamaz ama inanın bunların hepsini sizden öğrendim. Kendimi hep aşağıda gördüm, siz sanki yüksek bir tepedeydiniz ve ben ne yaparsam yapayım tırmanamadım, size ulaşmak için ne kadar çabalasam da ayaklarım kaydı ve kendimi başlangıçtan daha da aşağıda buldum. Hep iyi olmak çabası içindeydim, iyi olur sizi gereğinden fazla düşünürsem beni seversiniz ve yanınızda olayım istersiniz gibi gelmişti, insana kendi istemeden yapılan hiçbir güzel davranışın değeri yokmuş anladım. Ben aramadan telefonum çalmadı, ben günaydın demeden kimse bana seslenmedi, ben düşünmeden düşünülmedim, konuşmadan anlaşılmadım, ben sevmeden hiç sevilmedim. Sevilmek istedim ama insan kedini bile sevemezken başkası ona sevmeyi nasıl anlatabilirdi ki? Verdiğim hiçbir sözü unutmadım oysa sizde hep borcum kaldı. Kendimi ait hissettiğim hiçbir yer olmadı, misafirlikteyken yer yoktu da birazdan kalkacağım için köşedeki rahatsız sandalyeye oturmuş gitmeyi bekliyor gibiydim. Neden böyleyim diye düşündüğüm çok oldu, her şeyin bitmesini beklerken güzel şeylerin tadını alamazdı ki insan, bende alamadım. Gözümü kapatıp kendimi güvende hissedeceğim, gitmem gerekmiyor diyebileceğim, koşulsuz sevildiğimi bildiğim hiç kimsem olmadı. Çığlıklar bile atsam, sesimi duyan biri çıkmadı, ruhumun nasıl çürüdüğünü benim nasıl boktan bir halde olduğumu gören kimse olmadı. Yavaş bir tempoyla yol alan bir trende gibiyim, her an atlayıp inebilirim. Gideceğim istasyona varmadan, koltuk numaram olmadan, ne işim var bu trende? Üstelik nereye gidiyor onu da bilmiyorum! Hayatımı bir şeye benzetecek olsam binlik puzzle derdim, hangi parçam nerede hiç bilmiyorum. Tek bildiğim son parçayı da bulup resmin neye benzediğini bile bilmeden ölüp gideceğim gerçeği. Biri çıkıp gözlerime baksa, içerimde neler yaşanıyor bir anlasa diye beklemekten yoruldum. Koşup durmaktan, yabancılaşmaktan, insanların uzattığım ellerime bakıp sanki hiç var olmamışım gibi ellerimi tutmayışından bıktım usandım artık. Sadece çok yoruldum, insanların benim içimdeki boşluğu dolduracağını umduğum ve her seferinde daha da eksildiğim için. Ben hiç aramak istemedim, bulunmaktı tek dileğim.. Benim kavgam sizinle değil, şu etimin altında akan kanla, beynimdeki düşünceler ve ruhumdaki çürüklerle, size kızgın değilim ben sadece biraz kırgınım kendime. Barışamadım aynadaki yansımamla, ruhumun çirkinliğiyle ve boşluğa uzanıp duran ellerimle. Hataydı belki sevilmeyi beklemek, yıkılmış bir insanın enkazından çıkacak yardım çığlığını duymaya kimsenin sabrı yok. Bilmiyorum bu cümlenin bitmesi için bir noktaya ya da hayatımın bitmesi için silahın namlusunda duran bir kuşuna mı ihtiyacım var.
kaledo-art
yousharknotpass
turnnoffyourmind
jbbartram-illu
snowghoul
annaxmalina
ellievsbear
prguitarman