Nie mam prawa czuć się tak źle. Lekarz, który był w zastępstwie za mojego psychiatrę podczas pobytu w szpitalu powiedział, że da mi leki na uspokojenie, jeśli bardzo potrzebuje, ale ja mamy tylko zaburzenia osobowości, powinnam się bardziej starać, aby z tym walczyć. "Nie jest Pani chora. Nie jest Pani chora, to tylko zaburzenia osobowości" Byłam zła, że mnie tak potraktował, ale teraz zaczyna to do mnie bardziej dochodzić. Znajoma z dwubiegunówką kiedyś się spytała "dlaczego ty byłaś tyle razy w szpitalu skoro masz tylko zaburzenia osobowości? ". Nie, nie było w jej tonie głosu pogardy. Ona serio się dziwiła.
Właśnie, dlaczego? Dlaczego spędziłam ponad pół roku życia w szpitalu psychiatrycznym, podczas 7 pobytów? Dlaczego leżałam nieprzytomna po próbie samobójczej na oddziale intensywnej terapii? Dlaczego byłam kilka razy przywiązana pasami, bo lekarze mi nie ufali? Dlaczego sama sobie nie ufałam, czy uda mi się przeżyć kolejny tydzień? Dlaczego już 7 rok pojawiają się w mojej głowie myśli samobójcze?
Mam świetną pracę. Mam wielu znajomych. Moja rodzinna jest szczęśliwa. Mieszkam w ładnym domu, mam pieniądze, które mogę wydawać na własne potrzeby i zachcianki.
Więc dlaczego po okresie, gdzie byłam bardzo szczęśliwa, chciałam żyć i widziałam swoją przyszłość w kolorowych barwach zostaje w domu podczas kwarantanny i znowu chcę się zabić?
To nie choroba. To moja osobowość. Nie mogę się tłumaczyć niczym innym, jak własną beznadziejnością, słabością i brakiem wystarczającej determinacji, aby się postarać żyć jak każdy. Bo życie jest ciężkie i wszyscy tego doświadczają. Ja jednak wolę obierać rolę smutnej dziewczyny, która swoją beznadziejność próbuję zakryć za "problemami ze zdrowiem". Nie jestem chora. Nie mam prawa do tego, aby zajmować miejsce w szpitalu, u lekarza, u terapeuty osobom, które realnie potrzebują pomocy. Już wszyscy mają dość. Pomagali mi przez pierwszy rok, dwa lata. Teraz to już jest próba zwrócenia na siebie uwagi, ale jedyne na co teraz wszyscy patrzą, to na moją beznadziejność, bo po tylu latach nadal próbuję być "biedną, chorą dziewczynką, która potrzebuje opieki".
Nie zasługuję na nic. Pogrzeb jest kosztowny, rodzinie będzie trochę smutno, więc powinnam wreszcie się ruszyć, przestać się użalać, pracować, mieszkać samodzielnie i dać wszystkim spokój. To nie chora mnie truje. Ja jestem trucizną, która wykańcza wszystkich dookoła.
andulkaphoto
tangentwithtanner
pixelskylines
izzy806
gummygunk
amandla
