Mycxy

lost by the paradise of wonderland

[textiny]

[wndrlstx]

I Admire People who’s full of Wisdom

How do they do that? How can they be positive all the time? How does their brain work?

They resolve problem without overthinking too much. They’re so compose all the time and they wont even get upset even if the world throws ball at them, instead, they would just sit as if it’s nothing.

There’s not a problem that they could not find a solution— they take risk on everything even if its only 30%.

They view life differently as if they understand that people has their own world and we live separately from that. They’re sensitive but not sensitive. They just have these aura that you’ll feel different from other people.

I know a few, they were my mentor and professors and as in they’re so amazing! Whenever I talk to them I feel so blessed lol

[wndrlstx]

I just received a Job Interview today (or tonight? lol its literally midnight) all I can say is Amen!

[wndrlstx]

Gusto ko ng Magandang Trabaho

— ‘yung hindi lang ‘sapat’ ang kinikita kundi malaki at kayang makaipon upang mabili ang mga bagay na kahit hindi naman kailangan ay nagpapasaya sa akin.

Ayoko ng sapat— ayoko ng kulang. Ayoko nang maranasan ang mga bagay na ‘yan. Kaya kahit mahirap, pinipilit ko ang sitwasyon, pinagdadasal ko na sana ay makiayon ang panahon.

Pagod na ako sa hirap. Kung sumpa pa man iyan, puputulin ko na.

Magandang trabaho. Magandang paligid. Mabait na katrabaho.

[wndrlstx]

Is It Wrong to Want More?

What if I’m going in the wrong direction?

Was there such thing as ‘right’ or ’wrong’ path? What if the world is giving me signs yet I refused to give in because I had this thing that you don’t close door for just one room. The opportunity is there yet I’m still searching for another. Is it wrong? Is it wrong to want more? To not be contented? Because what if there is something more beyond those walls? I’m so confused with all the decisions I’m making. I feel so stuck.

[wndrlstx]

What’s 24 supposed to be like?

[wndrlstx]

I’m someone who’s easy to be around, but difficult to truly know.

People probably see me as talkative, loud, sometimes masungit, maarte, or even intimidating. But those are just the layers I let people see first.

Underneath that, I’m much more sensitive than I want others to know. Small things affect me more than people realize. I remember words, tone, little acts of kindness, and moments that other people have probably forgotten.

I care deeply about the people I love, but I’m not always good at showing it with words. I show it through small gifts, remembering details, listening, and trying to make their lives a little easier.

I have a habit of carrying things on my own. Even when I’m struggling, I’d rather figure it out myself than feel like I’m burdening someone else. I want people to know what’s happening in my life, but not necessarily what’s happening inside my heart.

I crave reassurance more than I admit. I want to know I’m doing well, that I’m enough, that the people I care about are proud of me. Sometimes I rely too much on other people’s opinions because my own is often the harshest.

I compare myself quietly. I don’t want to be better than other people—I just wish I could become the version of myself I imagine in my head. Sometimes that gap makes me feel like I’m falling behind.

I love deeply in theory, but vulnerability scares me. I dream about being loved for who I am, yet I also wonder if anyone would still choose me after seeing all the parts I’m insecure about. So I keep some parts of myself hidden, even from the people closest to me.

I value loyalty, honesty, and genuine relationships. Once someone breaks my trust, it’s hard for me to look at them the same way again.

I overthink. I analyze myself constantly. Sometimes I’m so busy trying to understand who I am that I forget to simply live.

But if there’s one thing I know about myself, it’s this: I don’t stop caring. Even when I’m tired, disappointed, or questioning myself, I still want the people I love to be okay. I still hope for a meaningful life. I still keep trying, even if I don’t always give myself credit for it.

I’m not as strong as people think I am. But I’m probably stronger than I give myself credit for.

[wndrlstx]

someone who cares so deeply about becoming a person she can be proud of that she sometimes forgets she’s already someone worth being proud of

[wndrlstx]

TUMBLR SCAM: BE AWARE

Can’t believe there are people who does this kind of scams here on tumblr. Be aware because tumblr don’t even use third party account such discord. If someone tries to do this kind of tactic to you, block that account immediately or report it. ACCIDENTAL REPORT SCRIPT is so yesterday, shame on these scammers!

[wndrlstx]

"Ano ang dream job mo?"

Wala. Wala akong maisagot sa tuwing may nagtatanong niyan. Paano ko nga naman sasagutin kung maging ang sarili ko ay hindi alam kung ano ang gustong gawin sa buhay? Nakakapagod ding mag-isip, lalo na kung paulit-ulit ngunit wala naman akong mahanap na sagot. O baka naman... wala talaga?

Marami akong gustong gawin at marami ring pangarap na lugar na gustong puntahan. Pangarap kong tumira sa ibang bansa—sa Switzerland, Turkey, London, o saanman sa Europa at Amerika. Gusto ko sa countryside, pero pwede rin sa siyudad. Nahahati kasi ang puso ko sa kapayapaan ng kalikasan at sa ganda ng mga ilaw sa lungsod. Ah basta, saan man diyan—pwede na akong humimlay.

Minsan nakakalito rin ang personalidad ko. May mga araw na gusto kong maging "sweet girl" o isang "ray of sunshine." Pero madalas, mas gusto ko ang "dark feminine" na aura. Ewan ko ba, hanggang ngayon ay may identity crisis pa rin ako. Kaya siguro hindi ko malaman kung ano ba talaga ang gusto ko; pakiramdam ko ay nasa akin ang problema.

Nakikita ko naman ang sarili ko bilang isang guro, pero hindi ko alam kung ito ba talaga ang gusto ko. Baka kasi wala lang akong choice kaya ito ang naiisip kong takbuhan. No choice na nga nang piliin ko ang kursong ito, pati ba naman ngayon, ganoon pa rin?

Sinubukan ko rin naman sa corporate job. Noong unang beses kong ma-interview, tatlong beses pa akong na-endorse sa iba’t ibang posisyon, pero sa huli ay "ligwak" pa rin. Ngayon, naghahanap ako ng trabaho. Pero paano ko ito mahahanap kung hindi ko rin alam kung ano ang aking hinahanap?

Ano nga ba ang dream job ko? Hindi ko alam...

[wndrlstx]

Hindi na ako Bata, ano nang Pangarap Ko?

Wala

Wala akong pangarap sa buhay— hindi katulad ng iba na may titulo na nakatali sa kanila. Kaya siguro kahit anong halughog ang gawin ko sa utak ko ay hindi ko maalala kung ano ang mga sinabi kong pangarap noong bata pa ako.

Marami akong kaibigan at marami din silang pangarap. Alam nila kung ano ‘yung gusto nilang gawin, alam nila kung saan sila nararapat, at higit sa lahat alam nila ang tatahakin nilang landas upang maabot ‘yon.

Pero ako,

Hindi ko alam kung anong gusto kong gawin sa buhay. Ilang motivational quotes, videos, at speech ang binasa’t pinanood ko para pagaanin ang loob kong nalilito, pero hanggang ngayon bumabalik pa rin ako sa tanong na “Ano bang gusto kong gawin? Anong bang pangarap ko?”.

Bukod sa magandang buhay at komportableng bahay— ano ba ang pangarap ko?

Hirap na hirap akong humanap ng trabaho kasi tangina hindi ko alam kung anong gusto kong gawin. Hindi naman porket mahirap hindi na pwedeng magreklamo, hindi na pwedeng maging choosy. Tao ako, natural ‘yon.

Kaso naalala ko, nasa Pilipinas ako.

Hindi pwedeng nakasalalay sa ‘Pangarap mong maging’ ang kaginhawaan ng buhay. Dahil kahit may pangarap ka, nasa kalahating porsyento lang ang success nito.

Wala akong pangarap, walang generational wealth, walang pera, at lalong walang back up kapag natalo. Walang sasalo kapag nabigo.

Kaya nga ang motto ko ay “Take the Risk or Lose the Chance”, sige lang ng sige kasi baka mag work diba? Kasi kung hindi— baka hindi para sa akin. Nakakatawa kasi; ano bang para saakin? Kaya nga kahit hindi ko aminin, kahit itago ko— takot ako sa Rejection.

Isampal mo sa akin ang totoo, ‘yan ang sinasabi ko. Ang hindi nila alam, iniiyakan ko ‘yan.

Hindi na ako bata pero okay lang naman siguro na hanggang ngayon ay wala pa rin akong pangarap.

[wndrlstx]

Sanay ako sa Sigawan, pero…

Lumaki ako sa bahay na maingay. Sa lugar na puro ingay. Sa umaga, gigisingin ka ng tilaok ng manok, tahol ng mga aso, at boses ng magtataho. Susundan ito ng malakas na tunog ng speaker ng nagtitinda ng Malunggay Pandesal, ang kaluskos ng walis tingting sa labas, boses ng mga kapitbahay, at ugong ng mga motor. Pagdating naman ng hapon, maririnig ang ingay ng mga bata sa labas na naghahabulan at nagsisigawan, kasabay ng boses ng mga nangangalakal at naglalako. Sa gabi, ang maingay na aso ng kapitbahay ay sasabayan pa ng sarili naming alagang aso.

Ganyan na ang kinagisnan kong buhay—ang maingay.

Pero sa loob ng bahay, may dalawang klaseng ingay akong gusto at hindi gusto. Iyon ay ang ingay ng halakhakan, tawanan, at asaran sa tuwing nagsasama-sama sa hapunan, o di kaya'y kapag nagkakaharap-harap lang—ito kasing klase ng ingay ang pinakapaborito ko.

Pero bakit ganoon? Wala pang isang oras ay napapalitan agad ito ng sigawan, labasan ng sama ng loob, at problema.

Normal lang naman ’yon, alam ko.

Pero kung tatanungin ako, kung may choice man ako, ayoko na pala ng bahay na may sigawan.

Sigawan ng mga magulang na hindi magkasundo-sundo sa isang bagay—sa isang desisyon.

Sigawan dahil isa lang ang kumikilos...

Sigawan dahil wala nang maisip na dahilan para manatiling kalmado.

Na kahit sa isang maliit na bagay ay palagi pa rin may kasamang sigawan at pagtatalo.

Sanay ako sa sigawan, pero umiiyak pa rin ako kapag sinisigawan ako ng kahit sino.

Kasi, hindi naman ibig sabihin na sanay ay hindi na nasasaktan. Manhid lang siguro ang labas, pero ang loob ay nananatiling sugatan.

[wndrlstx]

Gusto Ko ang Bahay Na Komportable

Okay lang kahit may sigawan, may pagtatalo, o kahit may madalas na tampuhan— wag lang muli maranasan ang buhay na misirable— o ang pakiramdam na walang wala.

Nakakapanghina

Ibat-ibang laban sa buhay ang kinahaharap ng bawat pamilya— maging ng isang indibidwal. Yung iba problema sa pera, sa pamilya, sa anak, ‘yung iba naman ay sa kamag-anak. Pero ‘yung iba, sa kasamaang palad; ang lahat ng yan ay nararanasan.

Wala na sigurong sasaklap pa kapag lahat ng ‘yan ay nararanasan ng isang tao, ano?

Isang kahig, isang tuka lang din naman kami. May tindahan naman pero hindi umaabot sa limang daan ang isang araw. Kung paminsan pa nga ay wala talaga.

Kaya kapag walang kita— kapiranggot na lutong ulam na nabibili lang sa palengke ang pagkakasyahin ng anim na ka-tao, damay pati mga alagang aso.

Hindi ko alam pero natatawa ako dahil isa kami sa mga nagbalak na magbukas ng sari-sari store— na wala pang kalahating taon ay nagsarado kaagad. Noong una sunod-sunod ang bumibili hanggang sa naging bilang na lang sila sa daliri. Paano ba naman, ano pa ang mabibili kung wala ng paninda?

Pito kami pero yung isa nakalaya na. May sarili ng buhay. Tumutulong naman, pero paano siya? Paano siya makaka-ipon kung palaging may extra baggage siyang kailangang isalba?

Pakiramdam ko nga, madalas, ang lupit ng buhay na mayroon ako. Gusto ko na rin talagang makalaya, pero hindi pa ako handa. Hindi ko talaga alam kung anong gagawin. Kung may magtatanong man kung ano ba talaga ang gusto kong gawin sa buhay— ang automatic na sagot ko ay, “hindi ko alam,” kasi wala naman talaga—bukod sa pagsusulat ng mga storyang ni minsan ay hindi umaabot sa sampong kabanata.

Tuwing iniisip ko kung ano ba ang pangarap ko no’ng bata ako ay hindi ko talaga matandaan. Siguro ay dahil wala naman talaga. Ang naaalala ko lang ay kung paano ko ubusin ang buong araw sa pag-babasa.

Kung tutuusin ay malayo na ang narating ko pero hanggang ngayon ay wala parin ako sa patutunguhan ko. Ilang mapa na ba ang nagawa ko? Ngunit hanggang ngayon ay parang naliligaw pa rin ako.

Ang gusto ko lang talaga ay makalayo.

Nasasaktan ako sa iniisip ko. Ang kapal ng mukha ko siguro pero nung narasan ko ang maging malaya, kahit pa ilang sandali lang iyon ay nakahinga ako ng maluwag.

Nakakaiyak pero, ang kalayaan na ‘yon ay ang kalayuan sa pamilya.

Kaya kung may magtatanong man saakin kung anong klaseng buhay ang pangarap ko— Bahay na Komportable.

Bahay na hindi kailangan mag-ingat sa bawat galaw dahil may nakabantay.

Bahay na hindi limitado ang kilos.

Bahay na walang ilangan.

Bahay na walang pagdadamot at sumbatan.

Bahay na ang sariling pamilya mo lang ang nakatira.

Bahay na hindi mo kailangang magtiis sa gutom o palipasin ang cravings— dahil hindi pa kayang bilhin.

Bahay na walang pagkukumahog sa tuwing kumakatok ang bill ng kuryente’t sumisigaw na puputulan na dahil hindi pa nakakabayad sa nakalipas na buwan.

Bahay na upgraded; walang butas ang bubong, hindi sira ang kisame, maayos ang sahig, ang dingding ay hindi kupas at hindi madumi ang pintura.

Bahay na kailanman ay hindi mo kailangang takasan— hindi dahil sa hindi ito komportableng tirhan— kundi, panatag ang loob mo rito, sa mga taong nakatira, sa mga mahal mo sa buhay na nagpapagaan sa mabigat mong kalooban.

Kung bibigyan man ako ng pagkakataon,

Ito ang bahay na nais ko para sa susunod kong buhay.

Hindi para sa pamilyang bubuohin ko— o para sa mga anak ko sa hinaharap.

Gusto ko ay maranasan muna ng sarili ko ang lahat ng iyon— lalo na kung paano mamuhay sa isang komportableng bahay— para sa batang ako, para sa mga nais niya noon na nilimot na ng panahon.

[wndrlstx]

I miss writing.

I miss everything about writing. How come I once had a skill writing a poetry, life, and a deeper level of expressing my emotion— that I couldn’t voice out.

I had this thing where I blame the Covid-19 Pandemic for taking away the skills that I had; Interpersonal and the ability to communicate with doze of wisdom. How come writing also became too difficult for me to do?

I don’t miss my old self, however, the things I can do that now I can’t, makes me want to go back to the old time.

Re-reading my blogs from the previous years makes me really sad. I am no longer that person who writes with substance, with motivation, with heart. Now, writing this seems too plain and casual.

[wndrlstx]

Masaya sa Sitio Malaya

Sa lungsod ng Dasmariñas, may isang baranggay kung saan siksikan ang mga kabahayan, makipot ang daan, at maingay ang paligid. May mga pagkakataon na maririndi ka sa hiyaw ng mag-asawang nag aaway, mga nag-iinumang tambay, sabayan pa ng mga nagkakaraoke na hindi sabay sa tono at sablay sa pag-abot ng nota.

Sa baranggay na iyon, duon ako nagkaroon ng muwang sa aking kapaligiran. Mahirap ang buhay sa lugar na iyon, isang kayod at tuka. Kung wala kang lakas na loob para sabayan ang agos ng buhay, tiyak na malulunod ka. Madalas akong magbalik tanaw sa buhay na kinagisnan ko noon nuong ako’y musmos palamang, bago pa man ako makarating sa buhay na tinatamasa ko ngayon.

Hindi pala biro ang maging bata na maagang namulat sa kahirapan ng buhay. Isang beses nasaksihan kong tumangis ang aking ina, iniisip kung paano niya na naman mairaraos ang ‘bukas’ na nakaabang. Tila ba pinupukpok ang kanyang ulo sapagkat hindi niya mapigilang mapasabunot sa sa sakit na nararamdaman nito. Mabigat ang aking loob, patay malisyang sinasambit ang “mama, tulog na tayo” kahit pa ang sikmura ko’y tila nagtatambol sa gutom.

Sa gabi, ilang oras na nakapikit dahil hindi makatulog sa init, siksikan pa sa banig. Hindi ka makakatulog dahil sa maingay na paligid, maririnig mo ang kuliglig, tunog ng orasan, mga kuskus sa dingding, maging ang mga pusa na naghahabulan sa bubungan. Sasamahan pa ng lasinggerong kapit bahay na tila naghahamon ng away sa hangin.

Sa umaga, nagsisilbing taga pukaw saamin ang tilaok ng manok. Malamig na ang umaga, bandang ala’sais. Babangon ang aking ina, bibili ng tinapay at peanut butter na paborito naming umagahan. Sawsaw sa kape at solve na kami.

Simple lang ang buhay sa lugar na iyon, mahirap ngunit masaya. Duon ko natutunan ang maging praktikal sa buhay, na hindi mahalaga ang materyal na bagay kung hindi mo naman ito kailangan upang mabuhay. Isa ako sa mga nanirahan sa sitio Malaya, tanda ko, mahilig akong tumakas sa aming munting bahay upang makipaghabulan sa kalabaw kasama ang aking mga kaibigan, mang huli ng mga alitaptap, at magtampisaw sa putikan. At pagpatak ng ala’sinko ng hapon, nakaabang na ang aking ina na may hawak na hanger habang nakapamewang.

[wndrlstx]

Can you love a person and hate them at the same time?

That no matter how you love them— their behavior and how they think— makes you hate them.

That not matter how they show effort— you just can’t seem to appreciate it because their multiple and repeated mistakes makes it useless.

[wndrlstx]

No Tittle

First

Often times, all the memories of the past,

The time spend over lazy days and lonely night,

Sweet jokes, little efforts, and picture sent,

- It keeps coming at the back of my mind.

And I wonder if after all these years,

Does those memories gives you glimpse of how

happiness was once brought to you.

Not just often i ask myself if by any chance did I

made your heart beats fast.

You’ve been on my mind for so long,

but it doesn’t affect my heart anymore, I miss you.

Second

For the longest time, consistency was your way

through my heart.

You did your best, but i guess it was me.

All along I’m the problem.

It did not work because i never gave you a chance.

The idea of being chase, pursue, and being

appreciated-It obsess me.

I was not ready, and i know the idea of us is

impossible.

You were good to me, thank you.