rozczarowanie

ale czym jest żałoba, jeśli nie trwającą miłością?

[xepongex]

czekam na moment, gdy ktoś spojrzy na

niedopitą, zimną herbatę

maliny na straganie

tort bezowy w cukierni

różowo-pomarańczowy zachód słońca

rzeczy w odcieniu zieleni

goździki w kwiaciarni

pomyśli o mnie

o tym, że taka jestem

i jestem czymś więcej

niż tylko sumą

r o z c z a r o w a ń i n i e p o w o d z e ń

[xepongex]

Myślałam, że latem będzie inaczej. Postawię się na nogi, odżyję, znajdę jakieś zajęcie, które mnie zainteresuje i zajmie wolny czas. A prawdę mówiąc, czuję się gorzej niż zimą, a zima była zła, bardzo zła dla mojego samopoczucia, wpadałam w ataki paniki i płakałam sporo. Być może teraz jest nieco inaczej, ale jednak gorzej. Wszystko wydaje się pozbawione sensu, w niczym nie widzę przyjemności, coś jakbym utknęła. Nie mam z kim popisać ani się spotkać, znajomości są na tyle płytkie, że raz na rok spotkanie starcza. Postawiłam wszystko na Ciebie, a ty nie postawiłaś na mnie, na naszą przyjaźń. Wszystko się posypało, psychicznie już wysiadam, moje myśli sabotują mnie samą. Wytykam sobie każdą negatywną rzecz na swój temat i przyrównuję się do wszystkich innych. I już mam trudność by płakać, bo po prostu wszystko mi jedno. Nie mam siły zrobić dobrej kawy, bo nie mam siły potem posprzątać po spienionym mleku. Jem suche kanapki, bo nie mam siły pokroić i umyć warzyw. Nie chodzę na spacery, bo nie widzę w tym celu, a poza tym kojarzą mi się z Tobą, przez co czuję się jeszcze bardziej przygnębiona. Leżę w wolne dni, bo nie wiem co innego miałabym robić. I chyba rozdziera mnie od środka i nie mam tak piekielnie siły. A chciałabym się pozbierać, ale chyba nie mam dla kogo.

[xepongex]

tracenie ciebie

było czymś powtarzalnym

schematycznym

byłam opcją

tą drugą

nigdy wyborem

opcją, do której się wraca

stanem przejściowym

w tracie poszukiwania nowych relacji

tracenie ciebie

było

szybkie

tak jak tracenie

własnej wartości

za każdym razem, gdy nie byłam wystarczająca

aby być twoim pierwszym wyborem

[xepongex]

kiedyś usłyszę

„Yellow” od Coldplay

i nie pomyślę o tobie

przestanę przypisywać

Ci

melodie, zapachy, skojarzenia

i czekam

z niecierpliwością

na dzień

kiedy to nastąpi

bo teraz

jesteś

w każdym

dźwięku

pomieszczeniu

przedmiocie

i nie mogę

obojętnie

przejść

udawać, że

przestało

boleć

i mam nadzieję, że

kiedyś

na zawsze

zapomnę o tobie

[xepongex]

Z miłości robi się głupie rzeczy,

czasem nawet miłe, słodkie,

bo kocha się bezwarunkowo,

ja natomiast robiłam głupie rzeczy,

które sprawiały, że czułam się ze sobą coraz gorzej,

wybaczałam, dawałam kolejne szanse,

zduszałam okropne uczucia, gdy mnie zostawiałaś po raz kolejny dla kogoś innego,

ale

z perspektywy czasu

czuję się głupia

bo wierzyłam

że będziesz chciała ze mną robić te wszystkie głupie rzeczy

a tak się nie stało

[xepongex]

Tak nagle po prostu zniknęłaś z mojego życia, tak o, bez uprzedzenia i słowa pożegnania. Świat stał się nagle szary, ponury, niewyraźny i przepełniony nieszczęściem. Nagle z codziennego kontaktu zastałam własne towarzystwo i cztery ściany. Tyle razy moje palce zawisnęły nad klawiaturą, aby wysłać do ciebie wiadomość i powiedzieć Ci, że mleko było zważone, dzień był kiepski, a mój ulubiony aktor udzielił wywiadu i obejrzałam go miliony razy. Tracąc Ciebie z dnia na dzień, zaczęłam tracić siebie. Mało spałam, jadłam minimum, aby zdusić to uczucie głodu. Przestałam dbać o siebie jak i o swoje otoczenie. Powroty do mieszkania były najtrudniejsze, bo samotność otulała mnie z każdej możliwej strony. Nie miałam siły na nic, a pusty wzrok utkwiony był w ekranie telefonu. A potem zaczęłam słuchać muzyki. Stało się to formą terapii, która uspokajała mnie, zagłuszała myśli. Zaczęłam planować każdy dzień, by mieć po co wstać następnego, a nie przeleżeć go z pustym wzrokiem wbitym w ścianę i z ochotą na płacz. Zaczęłam zmuszać się do jedzenia i szukałam przyjemności w przygotowaniu ładnych posiłków. Wypolerowałam mieszkanie w akcie złości i frustracji. Robiłam minimum minima, by zebrać się w całość. Wyszłam na spacer, było słychać mewy i pierwszy raz od dawna poczułam, że mogę oddychać, nie popadając w atak paniki. I pierwszy raz od dawna dostrzegłam słońce, które wcześniej przez długi długi czas było schowane za chmurami. Nabrałam powietrza do płuc, na plaży fale odbijały się od brzegu i wszystko nagle się we mnie wyciszyło. Chociaż moje kawałki pokruszonej duszy ledwo się trzymały to po raz pierwszy od dawna pomyślałam, że może z tego wyjdę. Wyjdę z tęsknoty za tobą i poukładam się na nowo.

[xepongex]

tonę w bałaganie myśli, łzach, rozczarowaniach i smutkach

błądzę między twoimi kłamstwami, czarnymi myślami i pustymi dniami

tonę i błądzę

a to moje dwie największe fobie

[xepongex]

znów się spotkamy

kiedyś

przypadkiem

na przystanku autobusowym

w galerii handlowej

uśmiechniemy się niezręcznie

i odwrócimy wzrok

jak gdyby

nasza

przyjaźń

była nic niewarta

prócz 13 lat

wspólnych wspomnień

teraz odwracam wzrok

bo wiem

że wydajesz się szczęśliwsza

i wiem

że to nie ja jestem powodem tego uśmiechu

wiem też

że ja

zamykam się co dzień w mieszkaniu

cichym

pustym

zduszonym przez płacz i samotność

i czekam

czekam

aż zapytasz co u mnie

a ja wtedy odpowiedziałabym

że czuję się najgorzej

najgorzej na świecie

ale wiem

że nie zapytasz

że nie powiesz, że wszystko będzie dobrze

i nie powiesz, że mam płynąć dalej pomimo przeciwności

tak jak ja zawsze Ci powtarzałam

i to sprawia, że

kulę się w sobie

na sofie

i

chociaż moje serce bije

to czuję się martwa

tak pusta

tak wybrakowana

i połamana

bo wiem, że

ja już przestałam płynąć przed siebie

i dryfuję od dawna bez wyraźnego celu

próbując się pogodzić się z tym, że

straciłam cząstkę siebie wraz z odejściem twoim

[xepongex]

zostawiłaś

pusty pokój

plany na przyszłość

rozsypane kapsle na biurku

zakładkę w kotki w książce pożyczonej ode mnie

oraz wyrwę w sercach

dwa lata minęły

a ja wciąż myślę o twoich oczach

czy przed tym jak odeszłaś

czy wołały

że dla ciebie świat już dawno się skończył

_

spoczywaj w pokoju x

[xepongex]

czasami zatracałam się

w oglądaniu naszych starych zdjęć

i we wspomnieniach

i ciągle zastanawiałam się

co się z nami stało

obiecywałyśmy sobie gwiazdy

i że nic się nie zmieni, gdy się wyprowadzisz

a potem zobaczyłam cię

pewnego razu

na mieście

i wydawałaś się taka szczęśliwa

i chociaż tak bardzo cię kochałam

i chociaż byłaś moją bratnią duszą

to zdałam sobie sprawę, że naszej relacji już nic nie uratuje

nie poskładamy tego, co się zepsuło

bo

czasami

po prostu miłość to za mało

[xepongex]

zapominam

o kolorze twoich oczu

oczu w kolorze wzburzonego morza lub nieba przed burzą

zapominam

o barwie twojego głosu i śmiechu

śmiechu, który sprawiał, że czułam się dobrze

zapominam

o tym, że byłaś moim całym światem

lekarstwem na moje złe nastroje

zapominam

chociaż to nie oznacza, że się z tym pogodziłam

[xepongex]

z wiekiem przestajesz już czuć

rozczarowanie

niedocenienie

strach

lęk

zawód

bo z wiekiem człowiek obojętnieje

tyle razy słyszał

krytykę

gorzkie słowa

że

wszystko przestaje mieć znaczenie

wszystko to już

codzienność i zwykłe przyzwyczajenie

[xepongex]

trudno jest mi mówić o uczuciach

tych ciepłych, zimnych, czasem pokomplikowanych

brak mi słów, aby wyrazić to co czuję

a czuję wiele

wiele tak wiele

że krztuszę się tymi słowami

łomocze mi serce

w klatce (piersiowej)

i zrywa się oddech

bo pragnę wiele tak wiele powiedzieć

ale

już

tak

dawno

utraciłam

zdolność

wyrażania

samej

siebie

[xepongex]

w wieku sześciu lat byłam pewna, że osiągnę sukces

światowa gwiazda, projektantka mody

ucieleśnienie piękna,

myślałam, że będę chodzić w wysokich szpilkach

i całować się tak, że po czerwonej szmince nie będzie śladu

marzyłam o gwiazdach, niebie i obłokach

jak to się stało, że

wiek

stał się dwucyfrowy

zawód

stał się z a w o d e m dla mnie

wygląd

stał się ślepym dążeniem do wygórowanych standardów

życie miłosne

stało się rozczarowaniem

a marzenia

stały się czymś głupim,

o czym nie warto mówić

[xepongex]

być może jestem krucha

krucha jak ciastka maślane, które kupuję po drodze do domu w gorsze dni

krucha jak ozdobna porcelana, która stoi zawsze za szybą w salonie tylko na specjalne okazje

krucha niczym lód pokrywający tafle jeziora

krucha

dobra

ozdobna

nietrwała

[xepongex]

przecięłam sobie palec, krojąc warzywa

wycieram krew, chwytam za telefon z chęcią napisania do kogoś

szybko jednak odkładam urządzenie w kąt, bo zdaje sobie sprawę, że nie mam już nikogo, do kogo mogłabym wysłać g ł u p i ą wiadomość

i nie wiem co bardziej boli

palec krwawiący czy świadomość życia w samotności

[xepongex]

przez ostatnie kilka tygodni czułam się jakby mnie nie było

pamiętam tylko gorzki smak wódki i oziębłe relacje z przyjaciółmi

dni stały się dłuższe, niebo zbłękitniało, ludzie rozbudzili się do życia

ja jednak czuję jakbym zapadała w sen zimowy i nie miała zamiaru się obudzić