Önce sevdiklerim gitti, teker teker. Koca bir boşluk kaldı geriye. Sonra uykularım kaçtı, yerini uykusuz geceler aldı. Mutluluk dediler, nereden bileyim? Hiç tanıyacak kadar uzun kalmadı ki. Mutluluklarım misafir gibi uğradılar hep, öyle ayaküstü. Giderken de arkalarında bir dağınıklık bıraktılar. Sevilmeyi sordular, sustum. Anlatacak tek bir kelimem yoktu. Sevilmemeyi sordular, yine sustum halbuki anlatacak tonlarca cümlem vardı, anlatacak gücüm yoktu. Nasıl anlatayım bana sarılanların hepsinin ayıp olmasın oluşunu. Acı dediler, elime saplansaydı bıçak bu kadar acımazdı. Ama sırtıma saplandı, hem de bir tane değil, yüzlerce. Öyle bir sızladı ki, yine de tek damla gözyaşı dökmedim. Ama içimde akan dereler oldu, durmak bilmeyen. Dudaklarımda buruk bir gülümseme kaldı olan bitene.
