Seviyorum, kontrolün bende olmamasını. Bu bir teslimiyet gibi daha çok. Hayata, olanlara, olacaklara. Hiç bir zaman patronluk taslamak gibi bir niyetim olmadı. Olacakları kontrol altına alabileceğimi düşünmedim, alamam. Kimim ki ben? Evrenin küçük bir köşesinde, kendi dünyasında oyuncaklarıyla oynayan bir çocuk. Tam bir hiçim, hiç kimseyim. O kadar da önemli değilim. Güneşimizin binlerce katı olan Yıldızlar bile patlayarak parçacıklarını evrenin bir köşesine saçıyorlar. O parçalardan yeni yıldızlar oluşuyor, yeni sistemler. Ne kadar da küçük büyük sandığım sorunlarım. Bir gün o yıldız gibi yokolacağımı daha sık düşünür oldum. Ölümü hatırlıyorum her gün, hatırlıyorum ki yaşarken ne güzel bir his olduğunu bileyim yaşamanın kendisinin. Her gün yaşadığımız şeylerin, hayatın sonuna gelmiş bir insan için ne kadar önemli olduğunu. Bir köpeği sevmenin, kedinin tüylerini okşamanın, bir çiçeği koklamanın ya da bir insana dokunmanın, onu sevmenin. Ölmek üzere olmadan, öngörmek güzel bazı şeyleri.Mümkün olduğunca sessizce, iz bırakmadan yokolup giderim belki de. Kendi yaşayış sebebimi bulmak tek gayem. Günlük yaşam sıkıntıları beni endişelendirmiyor. Beni en çok korkutan amaçsız bir yaşam; paraya, iyi bir işe, güze bir eve ya da arabaya sahip olabilmek için birbirinin nasıl üstüne basa basa çıktıkları üste. Böyle sıkıntılarım olmadı hiç, olmasını da istemem. İyi bir yaşam bu değil, olmamalı. Göl kenarında bir evim olmasını isterim bir gökdelende yaşamaktansa. Kendi kendime bir şeyler yetiştireyim, resim yapayım, şiir yazıyım, güzel bir müzisyenin çalışına tanık olayım. Doğayı gezeyim, kendimle başbaşa. Keşfettikçe yeni yerler, yeni kokular, yeni hisler aslında anlayımki o yolculuk dışarıya değil içeriye; en içeriye kendime. Merhaba ben, yine ben geldim.
vaporwave
blakekathryn
stormborns