Mam 26 lat, a świat daleko w tyle. Witają wieki średnie, czyli, myślę ani złe ani dobre. Kiedyś to co było dobre, jak transformata dla funkcji życia oddala się od mojej osi czasu i tylko raz po raz odnajduję kolejne ekstrema, licząc, że jeszcze trafię na właściwe współrzędne. Mam 26 lat i mniej na radość z życia, w którym omija mnie wszystko co tylko może ominąć (...). ,,Orrr-rrrien-ntuuj się !" - wołają drzewa, bo zgubiłam zasięg i kompas, a wciąż jestem w lesie. Mam tyle lat, że w końcu wiem, że jedną z najgorszych rzeczy (oprócz innych saturnicznych atrybutów) jest czekanie. Czekanie na lepszy moment (siły albo bezwładności niepotrzebne skreślić), na wiatr w żagle, czekanie na kolejną szansę od losu, żeby móc ją zmarnować w równie kiepskim stylu jak wszystkie poprzednie (...). Mam 26 lat i czuję, że przegrywam, nawet ze sobą. Coraz bardziej, coraz mocniej, coraz częściej, coraz brutalniej. Jeszcze to widzę; czasem próbuje być odpowiedzialna; wychodzić z lasu metodą kaizen, ale wtedy dochodzę do ściany i znajduję guza. Co dziwne, nie boli - przecież to tylko inna forma głupoty. Mam dostatecznie dużo lat, żeby wiedzieć, że w życiu nie ma idealnych rozwiązań. I nie zawsze musi być tak, jak statystycznie być powinno (...). A mimo wszystko, nie chcę wypaść z przedziału ufności.
tangentwithtanner
origamiaround
kianamaiart
turnnoffyourmind
annaxmalina
theartofmadeline
vaporwave
areudirty
