In Progress

Het leven is een work in progress en we komen er wel, maar zou het ooit logischer worden denk je? | 23 jaar | Ik snap weinig van veel dingen |

[z-illennial]

Ons bewustzijn

Wat nou als we al onze lichamelijke complicaties ervaren doordat we de connectie met ons ware bewustzijn zijn kwijtgeraakt? Doordat we niet in contact zijn met de energieën die ons vormen en eigenlijk altijd hebben gevormd? En wat als we daardoor nooit de ware betekenis van ‘geluk’ zullen vinden, tenzij we op nieuw een verbinding zoeken met ons bewustzijn? 

[z-illennial]

Spiritualiteit

De wereld heeft ons een hele hoop te bieden. We kunnen alles doen wat we willen en op de meeste vragen is er inmiddels antwoord gegeven. Maar de grootste levensvraag is nog niet beantwoord. Jammer he? Om hier voor jezelf een antwoord op te vinden zijn er verschillende richtingen waar je naartoe zou kunnen kijken. Er is het christendom, de islam, jodendom, hindoeïsme, boeddhisme en zo is er nog veel meer. Natuurlijk heb je als mens geen verplichting om een van deze overtuigingen tot je te nemen, maar er zijn veel mensen die hier wel hoop uit halen.  Op dit moment leven we in een tijd waarin bijna alles kan en mag en hierdoor is de hoeveelheid aan levensovertuigingen toegenomen en dankzij social media aan het licht gebracht. Ik weet namelijk bijna zeker dat het spaghetti monster geloof niet zo populair was geweest zonder social media. 

Mijn hele leven ben al op zoek naar antwoorden voor mijzelf. Ik ben opgegroeid binnen het christendom. Mijn familie was evangelisch en we zijn altijd naar de kerk gegaan. Ik vond het ook erg leuk en gezellig, de muziek was goed en ik had een band opgebouwd met veel mensen binnen de gemeenschap. Maar dan gebeurt het: Je wordt volwassen. Je krijgt andere wereld idealen en verandert je gedachtegang. De naïviteit neemt af en je gaat dingen zien zoals ze echt zijn. De kerk spreekt over een hele hoop belangrijke levenslessen, maar wat ik echt heb geleerd is dat hetgeen waar het christendom voor staat niet beoefend word. In ieder geval niet door iedereen in de kerk, vaak vooral degenen die het meeste in de spotlight staan niet. Onvoorwaardelijke liefde, wat mega belangrijk is, is er alleen totdat je iets doet wat de verkeerde persoon niet aanstaat. Maar zo werkt de wereld niet. 

Nu ik een aantal jaar verder ben en dat deel van mijn leven heb afgesloten, ben ik een andere richting op gegaan. Waarom zou je een geloof aanhangen en je hoop in iets vestigen waarin je jezelf als mens laat limiteren? Daarom raakte ik geïnteresseerd in een hele andere kant. De kant van de astrologie, kristallen, mediteren, energieën en zelfs stiekem een klein beetje richting hekserij. Want hoe gaaf is het dat er een spiritualiteit bestaat die zich focust op moeder aarde en alle energieën die om ons heen zweven. Hoe kan het dat er magie is in onszelf die met een beetje inspanning en overtuiging naar buiten kan komen en niemand zich daar op vestigt. 

Maar deze kant van spiritualiteit is zo ongelofelijk breed dat het moeilijk is om uit te zoeken waar ik moet beginnen. Naast het feit dat ik weinig vrije tijd heb en mijn deadlines en andere dingen uitstel omdat ik dit wel mega interessant vind, weet ik echt niet welke kant ik nou op moet gaan. 

Er zijn zoveel vragen, maar ik hoop en ga ervan uit dat ik met de tijd hier zoveel meer over bij ga leren. Voor nu is het belangrijk dat ik goed uit ga zoeken waar ik ga beginnen. Even op zoek gaan naar stap 1!

[z-illennial]

Zijn er meer mensen hier die af en toe struggelen met het begrijpen van hun seksuele geaardheid?

[z-illennial]

Moeilijk

Ik heb een beetje moeite met mijzelf. Er zijn teveel onduidelijkheden en onlogische gedachte stromen in mijn hoofd. Je zou namelijk denken dat alles wel logisch zou zijn op deze leeftijd. Maar nee. Dat is het niet, zeer zeker niet. 

Maar ik begrijp het niet. Mijn leven begon eindelijk een beetje soepel te verlopen. Elke dag zijn er namelijk meer en meer dingen die ik ken en snap, politiek begint net iets minder ingewikkeld te lijken. Mijn lichaam maakt geen grote veranderingen meer door, zit in mijn afstudeer jaar en begin eindelijk een beetje een klein toekomst beeld te vormen. Hoe kan het dan zijn dat er uit het niets een kant in mijzelf naar boven komt die ik niet herken? Hoort dit bij volwassen worden? Maakt iedereen dit mee? 

[yuyuuyuyuu-deactivated20230726]

“ur overthinking this” bro I have anxiety. I have no other type of thinking available

[z-illennial]

Facts

[z-illennial]

Vriendschappen

Vriendschappen zijn moeilijk man. Hoe onder hou je die dingen? Ik heb altijd gedacht dat degene waar je mee bevriend raakt je vriend/vriendin is voor de rest van je leven... maar zo pakt het vaak niet uit. De vriendinnen die ik had op de middelbare school, spreek ik al jaren niet meer. Ik denk dat er zelfs een hoop zijn die ik ben vergeten. Niet dat ik ze niet zou herkennen wanneer ik ze tegen zou komen op straat, maar ik denk niet meer aan ze... 

En ik weet zeker dat ik niet de enige ben die deze problemen ervaart. In de afgelopen 5 of 6 jaar heb ik vele vriendinnen gehad. Sommigen ben ik nog steeds mee in contact, maar er zijn er ook een heel aantal die verdwenen zijn uit mijn leven. Heel af en toe zie je deze mensen nog op je feed voorbij komen, maar dat was het wel een beetje. 

Daarnaast heb je de mensen die van het een op het andere moment verandert lijken te zijn. Mensen die normaal veel tijd met je doorbrachten, de dingen die jij leuk vond ook leuk vonden, maar nu zijn ze ‘volwassen’ geworden. Het kan toch niet dat iemands hele persoonlijkheid van het een op het andere moment verandert? Ik heb vaak gedacht beste vriendinnen te zijn met iemand, en nu het puntje bij paaltje komt, merk ik dat ze zich langzaam aan het terug trekken zijn. Of gewoon verdwijnen uit het leven. Vooral in deze tijd is het moeilijk. We zijn afstuderende, net beginnende werkers. We moeten ‘serieuzer’ omgaan met het leven want we worden oud. Maar ik vind niet dat dit uit moet maken, ik vind juist dat vriendschappen dan beter zouden moeten werken. Je begrijpt het leven namelijk net iets meer, je hebt meer houvast....

Misschien ligt het wel aan mij? Misschien doe ik wel iets dat aanstootgevend is of zijn ze me simpelweg gewoon ontgroeid? Misschien ben ik wel degene die verandert is....

Maar nee, dat lijkt me niet. Ik weet dat ik gegroeid ben. Minder naïef, ik durf mezelf meer uit te spreken en ik durf steeds meer mezelf te zijn. Dit heeft mijn persoonlijkheid alleen niet verandert. En daardoor blijft de vraag spelen: Waarom veranderen de mensen om mij heen wel zo erg? 

[z-illennial]

Geen millennial maar zillennial

Elke dag leer je weer wat nieuws. Zo leer je als kind zijnde om je veters te strikken. Je leert lezen en schrijven. Je leert u te zeggen tegen volwassenen en je leert voorzichtig te zijn met vreemden. Je leert hoe je een ei moet bakken en hoe je helemaal zelf je belasting aangifte moet doen. Heel je leven lang leer je van alles en word je overspoeld door informatie, zodat wanneer je oud genoeg bent om op je eigen benen te staan, je volledig onafhankelijk kan zijn. 

Tijdens het doorlopen van de vele informatie die te vinden is op ons wereldwijde web, kwam ik terecht op een website over generatie Z. Generatie Z werd op die website gezien als: iedereen die geboren is tussen 1996 en 2014. Hier schrok ik een beetje van, gezien ik geboren ben ik 1997 (ik ben 23 jaar oud), en ik altijd het gevoel gehad heb dat ik behoorde tot de Millennials. Hoe meer ik op zoek ging naar verduidelijking, hoe vager het werd. Daarom besloot ik, voordat ik mijn kleine onderzoek volledig af wilde sluiten, en belletje te plegen naar het bedrijf: Diversions. Zij hebben een methodiek ontwikkeld genaamd: de Generation Journey methodiek. Doormiddel van hun methodiek willen zij ons helpen met het begrijpen van al de verschillende generaties en hoe je met deze om kan gaan. 

Tijdens het gesprek bleek het dat er verschillende manieren zijn om naar de generaties te kijken (Nederlands, Angelsaksisch en indelingen gemaakt door marketing bureaus). Zelf houden zij de Nederlandse manier aan, omdat die het meeste aansluit op onze bevolking. Ik heb toch maar gevraagd welke indeling nou de juiste is en hierop was het antwoord: Eigenlijk is dat helemaal niet zo belangrijk. Uiteindelijk bepaal je helemaal zelf binnen welke van de groepen je valt. Dit door je eigen gedrag, door wat jij leuk vind en natuurlijk - het meest belangrijke - wie jij wilt zijn. Je hoeft jezelf dus helemaal niet te houden aan maar één generatie groep en kunt er bijvoorbeeld ook voor kiezen om er bij twee te horen. 

Hier sluit ik mij natuurlijk volledig bij aan en daarom heb ik besloten mijzelf vanaf nu te plaatsen in de groep: Zillenial. Iemand die zich identificeert met beide Millenials en generatie Z.  

Ik ben een Zillenial, wat ben jij?