zeldazonkthings

[zeldazonkthings]

Yine neler oluyor bilmiyorum. Epeyce yaklaşmışım, elimi uzatmama da gerek yok biliyorum, dokunsam ağlayacağım kaybolacağım. Görmezden geliyorum, içimde pijaması ve depresyon hırkasıyla gezinen miskini. Miskin diyorum çünkü ondan hoşlanmıyorum. Onunla savaşmaktan bitap düşüyorum. Beni bu kadar yorgun hissettiren şeyin o omuzlarından yere doğru sarkan anne örmesi ağır hırkası olduğunu biliyorum. O yerlerde sürünür gezdikçe, jilet uçlu bir tarağın içimi tarayıp kanattığını hissediyorum. Yaralarım sızlıyor, bilmeme gerek yok, hissediyorum görmezden duymazdan geldiğim her şeyi. Kulaklarımı tıkasam da beş vakit ezan çalıyor. Kalabalığına karıştığım insanlar parçalayarak yok ediyor ruhumu sanki. İletişime geçtiğim her insandan bir çizik daha yiyorum gibi. Gibi diyorum çünkü yanılmayı diliyorum. Dilemekle olmuyor, insanlar korkunç. Bir çocuk gibi korkuyorum, canavar görmüş gibi korkuyorum insanlarla yüz yüze gelmekten. Korktuğumu belli etmemeye çalışıyorum, cesur görünmeye çabalıyorum. Bu çabalardan sonra elimde depresyon hırkasıyla gezinen bir miskin kalıyor. Bütün enerjisini uykusunda yitirmiş görünen.. Bütün enerjisi insan gözleri tarafından emilen.. Hele tokalaşmak zorunda kaldıklarım, konuşup yalandan gülmek zorunda kaldıklarım. Kısa devre gibi atıyorum. Ruhum bedenimden ayrılıyor, çıplak bir tenle kalıyorum. Uzatsalar elleri içimden geçecek gibi saydamlaşıyorum, görünmez oluyorum neredeyse. Görmüyorlar da zaten. Ruhumdaki insan acısını bakışlarımda saklıyorum. Acıyorum ben de onlara.

[zeldazonkthings]

Güneşi aramaktan helak olmamıştım çünkü güneşi aramak insanı ancak mutlu edebilir. Hoş biraz daha az peşinden koştursa biraz daha yumuşak okşasa yanaklarımı, ellerimden tutsa, toprakla mesajlar yollasa daha güzel olabilirdi ama onun orada olduğunu farkında olmadığım günlere ithafen bu kadarcık trip atmaya hakkı vardı ki bu bir trip değildi; sadece gitmesi gerekiyordu. O battıkça aramıza giren her şeye daha çok kızıyordum. Ona koştukça yaklaşmaya çalıştıkça aramızdaki engellerin daha da büyüdüğünü fark ettim. O zaman çaba harcamayı bırakıp belli bir mesafeden bakışmakla en azından onu görmeye yetinmekle bu an’ı da kaçırmamam gerektiğini düşündüm. Boynumu havaya kaldırıp iyice gerindim. Havadaki sıcaklığı rüzgar dağıtıp savuruyordu. Diken diken olan tüylerimi korkmamaları için cesaretlendirdim ve esen rüzgarda dalgalarla oynayan çocuklar gibi eğlenmeleri gerektiğini düşündüm. Rüzgarı kabul ettim. İçindeki güneşi süzdüm hissettim. Ondan bir parça getirdiğini duydum gülümsedim boynum havada alnım gökyüzüne ve ona doğru. Gülümseyerek selamladım onu. Gülümseyerek kabul ettim gidişini. Onu her yerde arayacağımı ve her zaman iyi anacağımı hissettiğini biliyorum. Onun da bu gülümseyişimi hafızasına iyice kazıması için tekrar tekrar gülümsüyorum gözlerimi kapatıp sağ yanağımı uzatarak. Biliyorum o da hatırlayacak beni ve güzel gülüşümü. Kimse hatırlamasa bile güneşe yazdım gülümseyişimin içindeki sadeliği. Beni medite ettiği için bu muhteşem, dilsiz ve sabırlı dinleyiciye, bu koca varlığa teşekkürlerimi, varlığımı ona sererek iletmeye çalışıyorum. Avuç içlerimle konuşmaya çalışıyorum. İlk geldiğimde nasıl hasretle sarıldıysam.. Konuşmadan seni anlayacağını bildiğin bir dostuna kavuşmuş gibi sessizce nasıl sarıldıysam.. Elimi yüzüne sürdüğümde aldığım huzur beni böylesine kucakladığın için. Kollarını hareket ettiremiyorsun bana sarılmak için biliyorum ama sana dokunduğumda bana gönderdiğin o muhteşem enerji tüm kalbimi sarıp sarmalıyor, görünmez bir kalkan tarafından çevrelenerek etrafımdaki sohbet eden, telefonla konuşan, teneke kutuları içindeki biralarını içen, çekirdek çitleyerek muhabbet eden ya da sessizce oturan tüm insanlardan soyutluyor beni. Eh nasıl gülümsemeyeyim ben şimdi? Dünyadaki tüm kötülüklere, çirkinliklere, insanlara rağmen..

[zeldazonkthings]

Muazzamlık

Boğul boğul boğuluyorum. Yine.. Nefesim adeta kesiliyor. Lütfen bunu, bana kendimin yaptığını söylemeyin. Kim ister böyle delilikte bir azapta bir an geçirmeyi. Deli değilim. Kendime bunu ben yaşatmıyorum. Kontrolüm dışında olan bir şeyler var ve kontrolüm dışında olduğunu hissettikçe çıldıracak gibi oluyorum. Beni yöneten benim üstümde bir güç.. Kendimin içinde kaybolmuş gibiyim. Duvarları olmayan bir balonun içinde bir köşe arıyor gibiyim. Bu duyguyla boğuşurken keşke kırlara bahar gelmiş olsa, meleyen kuzuları seyrediyor olsak. Ama o da yok. Her şey çılgınca üstümüze geliyor. Dört bir tarafımızdan saldırıya uğruyor gibiyiz, her bir tarafımızda bir el var, dokunuyorlar bize, rahat bırakılamıyoruz. Bir çığlık atmak istiyorum ama onu bile yapamıyorum. Bir çığlık atma özgürlüğüne sahip değiliz. Nerede atalım bu çığlığı söyler misiniz bana? Arabada mı, otobüste mi, markette mi, yolda yürürken mi, nerede! Her yerde insanlar; karınca gibi koşuşturuyorlar beynimin etrafında, kemiriyorlar sanki her an bir yerlerimi. Ellerim titrek, titriyor, sıkamıyorum avuçlarımı bile. Bir çift gözyaşı bile akıtamıyorum bu donuklukta. O sıcaklığı duymaya bile razıyım. Uyumak uyumak uyanmamak istiyorum. Uykuya dalmak için, kendimi görmezden gelmek için yalandan filmler istiyorum. Uykuya bile tokum artık ve nihayet bir esneme geliyor. İçimden bir oh çekiyorum. Nihayet varlığı hissetmeyeceğim bir evrene doğru yol alabileceğimi hissetmenin huzuru.. Yok oluyorum. Uyuyorum ve yok oluyorum. Bundan daha muazzam bir şey var mı siz söyleyin?

[zeldazonkthings]

Dünün TBT’si

O kadar doluyken, öylece kalakalmak. Saatte bir gelen otobüsün arkasından bakar gibi ya da uzun zamandır planladığın yolculuğunun ilk adımı olan uçağı kaçırır gibi.. Öylece bakakaldım o çevremde dönüp duran insanlara. Sadece bir ara “Bilmediğiniz şeyler de var işte.” diyebildim laf arasında ağzımda çalkalayarak. Midemi bulandıran, daha üç beş saat önce nefesimi kesen andaydım halbuki. Nefes almamı zorlaştıran şey, boğazımda takılı kalmış kelimelerdi; onları bir türlü çıkaramıyordum ama yutamıyordum da.. “İki yüzlüsün, ondan buna laf taşıyan bir insansın, gözümde bir ergenden farkın yok!” demeyi planladığım kadın tam karşımdaydı, el bezini isterken bana oturup dinlenmemi söylüyordu. Halbuki o benden daha yorgun görünüyordu. Erkek olanınsa dünyadan haberi yok, tanıdığını sandığı insanlar hakkında, her gün birlikte uyuduğu yalnız kadının sıkıntıları hakkında zavallı ahkamlar kesiyordu. Onu ne kadın ne de ben böldüm. Kadının anlaşılmak için bir çabası yoktu, benim ise onlara harcayacak enerjim. “Tabi sorunlar buysa..” diyebildim kadının yüzüne bakarak. Mesajımı ya aldı ya almazlıktan geldi ama kapısının önüne kapalı bir zarftaki mesajımı ben göndermiştim. “Bir insanın kafasından geçenleri asla bilemeyiz..” diyerek ikinci kere vurdum bir guguk kuşu gibi, zırh örmüş kafasına. Bu insanlara sövemezdim. Biri, farkına varmış olduğu eksikliklerini, daha iyi yapabileceği şeyleri anlatırken diğeri zaten yaralı bir kuş gibi kıvranıyordu. Ne vardı ki acıya duyargaçlarım bu kadar hassas olmasaydı! Ya da ben yansımamı gördüğümü sanıyordum. Kadın yapması gerekenleri yapıp öylece susuyordu, bunu görmezden gelmeyi başarabildim bu defa. En azından hayatıma dahil etmemeyi; ister kötü adledileyim ister insafsız, bir canlının acısına gözlerimi yumduğum için. Önemi yok sanırım artık ne düşündüğünüzün. Çoğunuzun en azından.. Ağzımın ucuna gelip gelip giden kelimeleri, köpürtede köpürtene bir hal etmiştim. “Ah bilmediğiniz şeyler olduğunu bilseniz en azından” bile diyemedim. Acıdım o insanlara. Sormak istediklerimi bile soramadım. Sanırım o ilgili hallerini sevmiş, o atmosferi de bozmak istememiştim. En azından bir süreliğine önemsendiğimi hissetmek.. Durduruyordu beni. Bu defalık sustum. Sanırım affedebileceğim insanlar vardı: adam, bunlardan biriydi. Bir de yine büyük konuşmuştum. Doğalgaz sobasının çıkardığı sesten ben bile defalarca uyanabilirmişim. Alarmdan yarım saat önce, artık daha fazla yatakta duramadığımdan daha doğrusu uyuyamayacağımı anladığımdan kalkıp hazırlandım. Kadın, o gece kocasından ayrı, benimle aynı sıcak odada yatmıştı, yere iki yorgan bir battaniye serip. Sabah uyandığımda ayaklarımın altında olduğunu daha çok hissettim. Odaya geri döndüğümde kalktığımı fark edecek kadar uyanmıştı, yukarı koltuğun üstünde uyumaya geçmesini söyledim. Giyinirken ara ara ona bakmaktan alamıyordum kendimi. Kalbim affetmiş değildi ama acıyordu da bu sevgisiz kadına. Evden çıkmadan önce gidip yanağına en azından sevgi dolu bir öpücük bırakmak içimden geldi, bu kadarını yapabilirdim onun için, eğer hissederse sevginin varlığını, gücünü. Ve gitme vakti gelmişti, kalbimin en derinliklerinden, sevgiyle bir öpücük bırakmak için yaklaştım.. Oyda o, en samimiyetsiz kucaklaşmayı yapmak için yarı uykulu haliyle üstüne doğrulmuş ve ihtiyaç duyduğu sıcak öpücüğümü kaçırmıştı.

[zeldazonkthings]

Bin Sıkımlık Macun

Bakalım mı bugün neler olduğuna, hangi düşüncelerin bizi oradan oraya sürükleyip savurmadan koyup bıraktığına. Önemi var mı fırlatılmadan koyulmanın, iki saniye önce olmadığımız yerdeysek bir anda, bir düşüncede ya da bir histe. Bu hızlı değişime hangi malzeme dayanım gösterebilir? Cam olsa kesin kırılırdı ama neyse ki biz camdan biblolar değiliz. O zaman savrulmaya devam! Neyse geleyim bugünkü konuma. Daha önce size bir şey demiştim, “Bir diş macunu satın alın ve bekleyin, bittiğinde hayatınızda neler değiştiğine bakın.” demiştim ama önceki günlüklerimi okumadıysanız nereden bilebilirsiniz. Binbir plan, daha bu sabah kafamda dönerken bir haber aldım, halbuki daha evdeki macunun bitmesine de var daha. Ama siz bekleyin, daha neler olacak? Fazla fazla sıkmayın bitsin diye, unutmayın; ne Tanrı’yı kandırabilirsiniz ne de bir paket diş macununu. İki marul yedik diye şişen, kendi çapında aksiyonlara giren midemin de sinirlerimi bozmasına izin vermeyeceğim. Artık hayatımda bir şeylerin değiştiğini tüm hücrelerim kavramalı. Bu arada bugün de çalışmadım sayılır. Ne yapayım çalışasım yok. Zaman da geçmek bilmedi, boş boş zamanımı çaldıkları için bile üffledim, çalışmam gerektiğini düşündüğümü sanmayın. Türlü türlü yerlere iş başvuruları yaptım, cv mi güncelledim. Yazar, felsefeci Irish Murdock hakkında bir şeyler okudum, öğrendim. Alzaymır hastalığından ölümle buluşan bu kadın hakkında bir köşe yazısı okuyordum ki eve gitme vakti olduğunu söylediler. Alelacele bilgisayarı kapatırken okumakta yarım kaldığım yazının linkini almayı tabii ki unutmadım ve yine bekledim, bekledik, bekledim. Bir yaz günü balkon sefası yapar gibi batan güneşten keyif almak için tenekemizden dışarı çıktım, güneşle oynaştım birkaç dakika, köpekler de birbirleriyle oynaşıyordu, pek kavgaya benzemiyordu o halleri. En büyük, en iri, en kaba saba olanı, gözleri en masum bakandı, kollarımı açıp ona sarılmak isterdim. Güneşin bile ısıtmak için yetersiz olduğu an bıkkınlıkla tenekeye geri girdim, o suni sıcaklığa sarıldım, biraz daha bekledim, bekledik ve nihayet çıkabildik o küçük hapishaneden. Beklemekten hiç hoşlanmıyorum; yalnızca bir diş macununun bitişini bekleyebilirim sanırım, bin sıkımlık da olsa.

[zeldazonkthings]

Düt Düüüüt!

Kendimi hem yeni doğan bir bebek gibi hem yeni doğum yapmış bir kadın gibi hissediyorum. Zorlu bir işin üstesinden geldikten sonraki o bitap halle huzur duygusu arasındayım. Bir bebek gibi temiz, geçmişsiz. Yeni bir hayata doğmuş gibi, arkamda sisli bir geçmiş, çoktan bulutların alıp götürmeye başladığı. Gözlerim de yenilenmiş gibi; turnusol kağıdı gibi güzellikleri ayırt ediyorlar, bu da tutunma gücü veriyor. Çirkinliklere bakarken de kaçarcasına kafalarını çevirip sımsıkı kapanmıyorlar. Öylece bakıyorlar artık; çirkinlikler ondan utansın, korksun, çekinsin. Güneşi avcuma alıp “Bakın ne güzel değil mi?” demek istiyorum sokaklarda gezinirken herkese gösterip. İnsanlara çiçekler dağıtıp bir çiçeğin güzelliğini izleyip fark edebilmelerini istiyorum. Çocuk bayramında etrafımdakilere bir paket çikolata alıp, “Bu çikolatanın en azından bir parçasını yerken içinizdeki çocuğu hissedin, yaşatın” notları yazmayı hayal ediyorum her bir fiyonklu pakedin üstüne. Her gün yeni doğan günle yeniden doğma hissini yaşamak istiyorum. Bir damla çamurun bir kova suyu bulandırmasına izin veremem artık. Arındırma yöntemleri çoktan keşfedilmişti bile, bana sadece beklemesi düşmüştü ve zaman zaten kimseyi dinlemeden ilerlemeye devam ediyordu. Hala ilgiye ihtiyaç duyduğumu da inkar edemem, bir çocuk gibi. Ya bir tuhaflık daha var ya da sadece içimdeki çocuğu görüp onunla konuşabilen insanlarla yaşamaya devam edeceğim. Ama biliyorum ki bu çocuğun kendi kendisiyle evcilik oynarken de eğlenebilmesini öğrenmesi gerekecek, kimseye ihtiyaç duymadan. O yüzden şimdi arabaları alıp “Düt, düüüüüt” diye halıların üstünde sürme vakti!

[zeldazonkthings]

Bitmeyen Yolculuk

Kendimi, paltosunu giyip sırt çantasıyla bilinmeyen geçmişine yolculuğa çıkan yabancı genci konu alan bir filmin içinde gibi hissediyorum. Film mutlaka sürprizlerle doludur; genç adam öğrendikleri karşısında şaşıracak, bir daha düşünecek, değişecek, yolculuk sonunda gerçekleriyle birlikte bir olgunluk kazanacaktır. Bu hepimizin bildiği bir hikayedir. Ama şuan bu yolculuğumda senarist de yönetmen de başrol de benim. Dünyanın merkezinde olmasam da hayatımın başrolünde olmayı artık hak ediyorum sanki. Şuandaki somut yolculuğum da devam etmekte, bir arabanın arka koltuğunda şemsiyem ve sırt çantamla. Artık inme vakti.. Arabaların arasında koşturup hedefime vardığımda durdum, etrafıma baktım. Yeşil çimenlerin üzerinde sarı çiçekler açmıştı, gülümsedim, vızır vızır geçen arabaların sesini yok ediyordu güzellikleri. Güneşli bir günde çimlerin üstünde uzandığım günler heldi aklıma ama şuan hava soğuktu. Geçmişe yolculuk yapmak da güneşli bir bahar günü çimlere uzanmak kadar keyifli olsaydı keşke diye de geçirdim aklımdan bir anlığına. Gülümsemekle kaldığım o an, geçen haftalarda eski karakolun oradaki bembeyaz çiçekleriyle filizlenmiş o ağaç geldi aklıma. Onu gördüğüm an, ne kadar üzülmüştüm onun adına, “yazık” demiştim, güneşi iki gün gördü diye bahar geldi sanıyor. Yağmurlu bir mart gününde, çiçekleri döküldüğü anı hayal edip hüzünlendim. O, bunu bilmiyordu. Bahar geldi sanıyordu. Aynı hafta sevgili eşim, çiçek açmış yeşil yapraklı bir ağaç fotoğrafı gösterdi bana. Bak bahar geldi diye müjdeliyordu bana. Ona baharın geldiğini sanan ağacı anlattım. İtiraz etti, “Çiçekler açtı, bu baharın gelişini gösteriyor” dedi. “O ilk çiçekler dökülecek zaten, ikincileri açacak, onlar daha güçlü, verimli olacaklar” dedi bana. Bilmiyorum belki doğruydu belki de içime umudu serpmek için baharın geldiğine ikna etmek istiyordu bana ama ben inandım zaten. Artık beyaz çiçekli ağacı gördüğümde daha az endişe ediyorum onun için. ‘Dökülecek çiçeklerin, çıplak kalacaksın bir süre ama daha güçlü olacakmışsın’ diyorum içimden. Sarı çiçekler beni endişelendirmedi ama. Onlar üfleyince uçacak kadar güçsüz durmuyorlardı. Tam toprağın üstüne sıkı sıkı sarılmış, yaramaz yaramaz neşe saçıyorlardı. Yeşil örtü de huzurla doluydu. O an bütün dünya durmuştu ama ben yolculuğuma devam ediyordum.

[zeldazonkthings]

Derin Derin Nefesler

İyi hissediyorum. Uzun zaman sonra daha kendimde.. Daha cumartesi günü, ruhum basit harmonik hareketle salınıp duruyordu, durmak bilmeden.. Bedenimi nereye sabitlesem durmuyordu. İçimde bir bok yumağı geziyordu oradan oraya. Durması için direnmeye bile gücüm kalmamıştı. Bırakmıştım kendimi o boşluğa artık. Ben de o boşlukta salınıp duruyordum. Oturduğu yerde bir ileri bir geri hareket eden akıl hastalarını daha iyi anlıyordum sanki. İçlerinde salınan o harekete uyum gösteriyorlar belki de sadece. Herneyse.. Ayağa kalkıyor, “Beni dağıtmasına izin vermeyeceğim” derken, çoktan dağılmış olduğumu fark ediyordum. Zımbalanmış kağıtların zımbasını söküp farkında olmadan aynı yerden yeniden zımbalıyor, baktığım yerlerde aradığım şeyi göremiyor, söylenenleri idrak edemiyor, bindiğim arabalarda yol parasını vermesini unutuyor, hiç kimsenin olmadığı bir dünyada tek başıma olmanın çıldırtıcılığına kendimi bırakmış, geçmesini bekliyordum. Hayır, yeniden dalmayacağım. Derin derin nefesler alıp kendimi bu dünyaya geri döndürüyorum. Buradayım, burada! Burada kal! Terapiden çıkmış ama aynı şekilde o her zamanki bitkin halimle günün tamamlanmasını seyrediyordum. Gelip bizi alacaktı. Bu boktan enerjisizliğimi ona da bulaştıracaktım, bir damla sevgi verecek gücüm yoktu. Rol mü yapmalıyım yine? Hayır, yapacak bir şey yoktu. Nasılsam öyle davranmaya devam edecektim. Üstüne bok bulanmış birini izlemek, o insanın yerinde olmaktan daha kötü, daha zor olamazdı herhalde. Sonra geldi, bizi aldı, eve geldik. Konuşmadan geçen yolculuk.. Tatsızlık tadı.. Hafif suçluluk hissi.. Hastaydı. O hastaydı, benimse ne olduğum belirsiz. Durdum öyle, yemek yedik, durduk. Yemekler yenmiş, masa toplanmış, çay için ısıtılan su kaynamış birazdan da içilecekti, bir şeyler ilerliyordu ama ben zamanın bir noktasında donup kalmış gibiydim. İçimdeki ejderha ya ölmüş ya da sonsuza dek uykuya dalmıştı. Sonra o dokundu bana. İçimde iki küçük gözün kırpıştığını hissettim o an. Bir daha dokundu, bir daha.. İçimde kabuğunu kıran bir civciv gezinip duruyordu sanki, ejderham ölmemişti; sonsuz uykusundan sihirli bir elin dokunuşuyla uyanmıştı bir an. Bu aniden gelişen hareketle ruhuma can geldi ve o canı kaybetmek istemiyorum. Derin derin nefesler alıyorum ve bu anda kalıyorum, arkama bakmadan, bakmayı düşünmeden, bir daha derin derin nefesler alıyorum hızlanan kalp çarpıntımı görmezden gelerek. Derin derin nefesler..

[zeldazonkthings]

Aslında Var Olmaya Başlayan İntihar Düşüncesi

Evet dostlar ya da siz insanlar, soran herkese ölmek istediğimi ama intihar etmek gibi bir düşüncem olmadığımı söylüyordum, söylüyorum. Ölmek istemekle ölmeye cesaret etmek bambaşka şeyler. Önce bunun bir ayırdına varmak lazım. Sonrasındaysa benim gibi, ölüm düşüncesinin bile nefes keserek korkuttuğu bir insanın intihar etme düşüncesi zaten yok, olamaz. Sanırım yavaş yavaş yoktu demeye başlayacağım. Hayatım boyunca aklımdan geçen intihar fikirlerinde hep ilaçla kafama sıkmak vardı. Ancak bu defa bir ip beliriyor. Boşlukta sallanan ruhuma eşlik eden bir beden.. Neredeyse korkmuyorum bile. Dediğim gibi düşünmekle eyleme geçmek arasındaki ayrımı kavramak önemli. Ama bedenime, kırmızı kadife bir elbiseden daha çok yakıştırıyorum şuan boğazımdaki bir düğümü. Zaten boğuluyorum. Nefes almam sonlandığında hissettikleriminin sona ermesiyle, belki özgürlüğüme kavuşmuş bir ben olacağım, kalbim bu dünyada atmayacak olsa da.. Boğazımdaki kırmızı çizgi özgürlüğümün izi olacak, krem sürsem geçmeyecek, tıpkı ne yaparsam yapayım içimden geçip gitmeyenler gibi. Arkamdan acı çekecekler. Ama bir gün geçecek. Benim çektiğim bu sebebi bilinmez acının ise bir gün geçeceği meçhul.. Biliyorum hayal ettiklerimiz her zaman olmuyor, bu da muhtemelen olamayacak, zaten gerçekçi bakıp düşündüğümde kendimi bir iple buluşturacak herhangi bir yer de bulamıyorum. Dünyaya işte o kadar sığamıyorum sanki.

#diary #20190221 #zeldazonk #tumblrdiary

[zeldazonkthings]

lütfen günlük yazabilir misin biraz daha. çok sevinçli muzip bir yazıyla girdin sonra güzel bir film izledin diye gidiyordu; sonradan neden tiksinip bıraktın ki? o gün bir şey mi oldu kim seni görmedi de kendini öyle hayalet gibi hissettin? S1

Sen mesela o gün görmüş müydün? Karşılık alamadıkça nereden bilebiliriz, inanabiliriz ki.. Franz Kafka’nın, Milena’yı sevişi gibi bomboş geldi.

[zeldazonkthings]

acaba ne zaman yazarsın zeldazonk.. isim bana biri iyliği, diğeri kötülüğü yani tam zıt iki şeyi düşündürüyor. zıt değil tam olarak hissel olarak ikisi birbirinden ayrı şeyler gibi.. zelda melek, zonk kara melek :D

Marilyn Monroe nun olmak istediği kişiymiş zelda zonk ve bazı işlerinde kullandığı sahte isimdir:)

[zeldazonkthings]

selam bebeq

sensin dimi

[zeldazonkthings]

Yüzyılın Boşluk Hislerinden Bir Tanesi

Kendimi bitmiş, bunalmış hissediyorum. Yazacak çok şeyim olmasına rağmen buraya yazmak istemiyorum. Kara deliğe kalbimden bir parça koparıp atmış gibi hissediyorum. Çünkü hiçbir duygu kırıntım, birine ulaşmıyor ve kopan parçalarım canımı yakıyor. Günlüğümü evde masanın üzerine koymuş ama hiçbir aile üyesinin -saygı hariç- merak edip kapağını açmaması gibi hayalet hissediyorum burada da kendimi. Çoğunuzun bunalımını da kibirle küçümsediğimi söylemek istiyorum; ergenlik triplerinizi, aşk acılarınızın arabeskliğini, sahte edebiyatçılığınızı, okuduklarınızla alakası olmayan önyargılı fikirlerde olan paylaşımlarınızı, yaşadığınız en basit tecrübeleri bile sindiremeyişinizdeki duyduğunuz zavallı acıyı, acıyı bu şekilde küçümseyişinizi.. Bu yüzden burada sizin gibilerden biri olmak endişelerimden biri oldu, düzenli paylaşım yapmamama rağmen. Günlüğümü birilerinin okuması için çaba sarf etmek gerektiği düşüncesi bile midemi bulandırıyor, insanlardan bu kadar tiksinirken. Neden mi geldim peki buraya? Umduğum şeyler vardı tabii.. Onları da sizinle paylaşacak değilim.

#diary #günlük #20190211 #günlüğüm #boşlukhissi #zeldazonk #içdünya

[zeldazonkthings]

Bugün ilk sigaramı sardım, bağımlı gibi alelacele. Bunu içmesem hayat berbat devam edecekmiş gibi geliyordu. Oh, nihayet rahatladım. Fonda, “me fashiooon” diye bağıran haykıran bir kadın var. Ya da belki bambaşka bilmediğim bir dilde bambaşka anlama gelen kelimeler.. Çok güzel bir film izledim aylar sonra. Kafam bu kadar güzelken arkadaşlarımla izlediğim film hakkında konuşmaktan da geri durmadım. Oo kızlar kafam bi’dünya desem nasıl olurdu acaba? Onun yerine “Ben bu adamın filmlerini seviyorum galiba ya” diyiverdim.

[zeldazonkthings]

Tuvalet Kağıdı

Az önce öğlen yemeğimi yedim. Yemekten önce halletmem gereken bir iş vardı, daha fazla bekletemeyeceğim sanırım, şimdi onu halletmem lazım artık; tuvalete gideceğim. Peçete yok :s Dün akşam da Suna abladan istemiştim. Biraz ayıp olmaz mı tekrar.. Peçetesiz de gidilmez ki.. Derken sefer tasımı kaldırıp, pilavın dudaklarımda bıraktığı yağı sildim, annemin çatal-kaşığımı sardığı peçeteyle. Durdum.. Düşünmedim.. Hımm.. Eh pek de kirli sayılmaz..

[zeldazonkthings]

Zelda Zonk

Şuan kendimi Twitter’daki ilk Türk gibi hissediyorum, ne yazılır bilemiyorum. E kendi dünyamda zaten tektim. Madem öyle, hoşgeldim.