Benim hayatim boyunca tasiyacagim seyin fikir annesi, yuzunu bile gormeden herkese anlatirken “abla” diye bahsettigim, ki yasiyla hicbir bagi olmadan, anlam veremeden gizli bir hayranlik duydugum, uzun uzun zamandir buralara girmedigim icin konusmadigim ama tesaduf daha iki gun once kiz arkadasima kendisini anlattigim kadin hastalanmis. O kadar guzel bir sekilde rica etmis ki yazmayin diye kendisine yazamadim. Ama icimi dokmeden de edemedim.
Belki adimi falan unutmustur gari. Ama ben unutmadim abla. Herkese seni anlatip duruyorum ben. Vala bak. Dovmemi her gosterdigimde fikir annesinden bahsediyorum mutlaka. Istisnasiz her gun giyinirken “ulan acaba corabim giyimime uygun mu?” Diye dusunup gulumsuyorum. Uzaktan uzaga bir bagim var sana.
Neyse diyecegim o ki gecer abla. Sen uzme o tatli canini. Butun iyi dileklerimi butun iyi enerjimi yolluyorum oldugum yerden. Bir sekilde ulasacaktir sana. Kendine iyi bak yeter, gerisi corap sokugu. Seviliyorsun. Ve sey.. yuzunu bile gormeden hayatina dokundugun insanlar var senin. Bunu unutma e mi?
