Makkelijk te vinden was het niet. Door de grote bouwput om het museum heen ben ik er eerst volledig langs gelopen. MAAR daardoor heb ik wel het artistieke en moderne hipster buurtje van Istanbul ontdekt en nog een heel bijzondere expositie. Maar daarover zal ik in een volgende blog over schrijven.
De bovenstaande video is van een van de eye-catchers van het museum. Ik noem het de boekenhemel of het boekenplafond. Wat het echte verhaal is weet ik niet, maar mijn eigen interpretatie vind ik soms belangrijker en interessanter. Het mysterie is zo nog op te lossen en het brein is (zelfs nu, 4 dagen later) nog vrij om te fantaseren en denken.
Istanbul Modern ligt aan de Bosphorus en heeft een prachtig uitzicht. Er zijn zelfs bankjes geplaatst voor de ramen die uitkijken op de bosporus. Alsof het ook een van de kunstwerken is die zij tentoonstellen. Het idee op zich maakt het al bijzonder en dat past ook binnen het geheel van de vaste tentoonstelling. Ze hebben veel niet Europese werken in handen maar wel erg opvallend was dat ze juist wel een aantal Duitse werken hadden. Een van de kroonjuwelen van het museum: Morgenthau Plan van Anselm Kiefer. Duitsers en Turken liggen elkaar wel, dat heb ik ook in de jaren dat ik in Duitsland woonde goed kunnen zien. Ze zijn daar zo ingeburgerd en met overweldigend veel dat ze onderdeel zijn van de Duitse gemeenschap. En Duitsland zonder een Turkdeutscher is niet meer weg te denken. De vaste collectie is indrukwekkend maar niet adembenemend.
Nog een observatie was dat in heel Istanbul nog veel gebruik wordt gemaakt van Neon verlichting als reclame. Het eerst werk dat ik zag, deed mij hier meteen aan herinneren. Zelfs in het hedendaags museum van Istanbul komt ook daar dit gebruik in terug.
De opbouw van de tentoonstelling is heel prettig. Er is niet per cé een begin of eind en de ruimte is zoveel mogelijk open getrokken. Een groot verschil met de Nederlandse musea is dat hier nog wel de afstandsstreep gehanteerd wordt. Je mag niet dichter dan ongeveer 50 centimeter bij een schilderij of werk komen, of de beveiliging komt al langzaam aanhobbelen om je te wijzen op de regels. Streng maar rechtvaardig. De teksten waren daardoor soms wel wat lastig voor mij te lezen, ik was namelijk mijn bril vergeten en dan wordt het dus lastig door de afstand. Goede voorbereiding is uiteraard ook weer noodzakelijk.
De trap naar beneden voor de drie tijdelijke tentoonstellingen was vrij bijzonder. Hij hing aan kettingen en bewoog met je mee als je de trap afdaalde. Veilig was het zeker, maar toch voelde het alsof ik in het Fun House was.
De meest interessante tijdelijke tentoonstelling was ‘Till it’s gone - An exhibition on nature and sustainability’. Opvallend was dat het werk van Bas Jan Ader voorbij kwam. Een Nederlandse kunstenaar en performer, waar ik tot nu toe alleen werk van heb gezien in het buitenland. I guess he is popular!
De bovenstaande foto is een samenvattend beeld van de drie performance installaties die te zien waren van Lars Jan. Een creatief brein die allerlei talenten heeft als kunstenaar, designer, schrijver en spreker. Er speelden drie video’s tegelijkertijd af, een van een naakte man die in de tobbe rondzwom, een van een vrouw half uitgekleed en een van dezelfde man maar dan in compleet pak. Het werk Holoscenes gaat in op verschillende aspecten van zijn leven, achtergrond en interesses. De onderstaande link is een uitgeschreven interview met Lars Jan door The New Parson School of Design (Master Strategic Design and Management opleiding)
http://sds.parsons.edu/designmanagement/interview-with-lars-jan/
Na anderhalf uur heb ik het museum verlaten en een voldaan en gelukkig gevoel. Dan weet ik dat het museum of elk andere instelling zijn werk goed gedaan heeft. Ik raad het museum elke kunstliefhebber aan.
