Uğur Tunç

sükûta bürünmüş yüreğin tercümanıdır asık çehre...uğur tunç 

[alitnc13]

Mest olmuş cümle varlık Çalab'a. Hayretinden kimi dönmede, kimi uyumada. Cümle taş bir olsa çıksa dağa, Nurundan dayanamaz, düşer toprağa. Geceye günü katar, günü geceye çalar, Noksansızlığın aşikâr, ölüm mahkûmlarına. Âdem âlem arar, âlem âdemi anar, Dikenler güle batar, dünya avlusunda. Hayret canı alır, canı yola taşır, Gözler yakar körlüğünü, kör kuyularında. Mâşuk'u saraylarda arar, bir türlü bulamazlar, Viraneye varır da mâşuk olurlar.. ✒️Yazan : @fatma_hanedan #fuzuli #fuzûlî #edebiyat #ilahiyat #divan #şiirsokakta #şair #hayat #hayatiinanç #شعر #شعرحزين #شاعر #شعر_غزل #حزن #أدب #ادب #انستقرام #انسانیت #انسان #شعراء #الله #مكياج #مكة #محمد_رمضان #مسلسلات_تركية #قطر #دنيا_بطمه #صور #صباح_الخير (Istanbul, Turkey) https://www.instagram.com/p/COh8qiHDURc/?igshid=1rlwwdqs3e5kl

[alitnc13]

Bir adam Resualllah aleyhisselama geldi ve şöyle dedi; "Ya Resulallah! Kendisi çok az kıldığı halde namaz kılanları sever Kendisi pek az tuttuğu halde oruç tutanları sever Kendisi pek az zikrettiği hâlde Allah'ı çokça ananları sever Kendisi pek fazla sadaka vermediği hâlde sadaka verenleri sever Kendisi yeterince cihad etmediği hâlde cihad edenleri sever Bu durumda o, Allah ve Resulünü seven biri olur mu? Cevap olarak şunu buyurdular: O kişi kıyamet gününde sevdikleriyle beraber olacaktır... Ubeyd bin Umeyrden rivayet edilir... (İstanbul Turkey) https://www.instagram.com/p/COhirE6jGRf/?igshid=tuiau8dmb3ot

[alitnc13]

Âlem-i bekanın nass-ı hadîsle sinek kanadı kadar bir nuru, ebedî olduğu için bir insanın müddet-i ömründe dünyadan aldığı lezzet ve nimete mukabil geldiği halde; bazı bîçare insanlar, bir sinek kanadı kadar bu fâni dünyanın lezzetini, o bâki âlemin, bu fâni dünyasına değer lezzetlerine tercih edip şeytanın arkasında gider.

Lemalar

[alitnc13]

Susulur, orda işte, sesindeki kargaşaya aldanır gönül

bir gün bir çocuk mecbur sorar:

bu nasıl gitmek

kahır, korku, sabır; vedâ bile mahrum bana

yalnız, etten ve kemikten bir ses: gitme!

hüküm soran donuk annedir

öpüp başıma koyduğum bir el

gıyâbında yargılanır kalbim

anlatılır: buymuş sana sebepkardeşe sızı

dünyaya selam

geriye mektup bırakılır

çünkü ‘yokuş yol’da gece kurşun

gündüz çizme dağıtır devlet

durulur gökyüzü, davullar susar

bir düğün, bir cenâze

her yerde zılgıt, sorulur:

bu nasıl katlanmak.

kayalar yarılır

mezarsız ölüler korusu başlar bende:

erken yaşım, ölüm yaşım

senin vebâlini kim taşırdönüp

Kemal Varol..

[alitnc13]

Haykırır sükûtu, surdadır nöbet

Ölüm kement atıp, güler ölüme

Son durak ezelde, ilk nasıl ebet?

İç kendi kanını, çıldır kelime!

Akıl sudan kova, hakikat kuyu

Çözdüğüm her suâl, cevaba perde

Yaktım da suları yıkayan suyu

Güneşi ıslatan o ateş nerde?

Ara dur kendini belâ hastası

Sen varsın yokluğu çıldırtan yokta

Rûhun bedenine deli yaftası

Yay sensin kendine çevrilen okta!

Serdar Tuncer

[alitnc13]

Vâveylâm

kekre bir kapının önündeyim işte böyle çok zaman

âh! üvey heveslerin peşinde muhâcir

derin yamaçlarda seferi bir halkın öksüzüyüm

çıbanlarıma ilişecek gücü bulmak için

yol boyunca izler bıraktım

çarpık çentikler attım sağ kalan yanlarıma

toprakta bir kaç damla erken kan..

yine de kimseye anlatmadım, ilksiniz:

düğümüm karardı da her seferinde

mecbur kaldım öldürdüğümü sevmeye

kekre bir kapının önündeyim işte böyle çok yaz

elbet ben de başka aşkların kılıç artığıyım

ve ilk gecesinde yarılmış bir kuşatma gibiyim hâlâ..

belki çok erkendi gözlerimi dikip konuşmak için

ama beklenir de neden yanıt alınmaz uçurumlardan

neden iltimâs geçilir boynun en önce kırılacak yerlerine

anlamayacak kadar şaşkındım..

yine de kimseye anlatmadım, ilksiniz:

çekilmiş denizler, kapanmış defterlerle geçti de çok yaz

bulunamadı safirden el değmedik yerlerim

kekre bir kapının önündeyim işte böyle çok gün

uzun kandil gecelerinde ağarırken saçlarım

işte böyle çok defa bir sürek avının ortasındayım

bu yüzden pıhtı bir gölgeyle geçerim eriyen kendimden

gözlerinin kökünde birikmiş kibrit suyuyla

yenilmiş bir bozkıra yanmaya giderim..

yine de kimseye sormadım, ilksiniz

beni bir sözün eğrisine bağışlayıp söyler misiniz:

zaman tanıdım da bunca dar zamana

neden toprağın kir sabrına varamadım

Kemal Varol