W tym tygodniu moja nauczycielka polskiego postanowiła zadać nam pracę pisemną o jałowym, oklepanym i drętwym temacie: Czy cierpienie uszlachetnia? Otrzymaliśmy wytyczne, by odnieść się do przytoczonej sceny z “Dziadów cz. III”, całości utworu i innych dzieł literackich. Długo nie wiedziałam jakie stanowisko zająć. Bliższe jest mi raczej przekonanie, że nie uszlachetnia. Na szczęście, wspaniałomyślni autorzy podręcznika postanowili podjąć decyzję za mnie. W przytoczonym fragmencie nie było żadnego człowieka, który nie skorzystał jakoś na swoim cierpieniu. Po co w takim razie w ogóle pytać ucznia o zdanie, jeśli sami mu je narzucacie?
No ale nie o tym chciałam mówić.Czy cierpienie naprawdę sprawia, że jesteśmy lepszymi ludźmi? Czy jest tak wartościowe jak nam wmawiają w szkole od kilkunastu lat? I przede wszystkim, czy warto?
Znam wiele osób, które przeżyły straszne tragedie i mimo ich wielkiej siły psychicznej, raczej nie powiedziałabym że ich to uszlachetniło. Moja najlepsza przyjaciółka - Magda - pochodzi z rozbitej rodziny. Mieszka z mamą, starszą siostrą i Marcinem - chłopakiem jej mamy. Jej ojciec odszedł od nich, gdy dowiedział się że jej mama jest drugi raz w ciąży. Praktycznie przyznał się do tego, że porzucił je, bo nie chciał drugiego dziecka. Przez dłuższy czas Monia umawiała się z Bogdanem - napakowanym osiłkiem, który brał sterydy, był trochę porywczy i miał nie do końca po kolei w głowie. Bogdan molestował seksualnie i wielokrotnie zgwałcił Magdę i jej siostrę, gdy były jeszcze bardzo małe. Monia po jakimś czasie rozstała się z Bogdanem, nie mając pojęcia, co ta żałosna parodia człowieka wyrabiała pod jej dachem. Dopiero rok temu dziewczyny opowiedziały mamie o tym, co zrobił im Bogdan. Od roku toczy się postępowanie sądowe w tej sprawie. Magda musi uczestniczyć w wyczerpujących przesłuchaniach, gdzie pytają ją o takie pierdoły jak co miała na sobie, czy chodziła po domu w krótkich spodenkach, czy siadała oskarżonemu na kolanach. Wiecie, badają czy nie “sprowokowała” sukinsyna. Oprócz tego wypytują ją o intymne szczegóły jej niedawno zakończonego związku, który nadal przysparza jej wiele bólu. Obserwują każdy jej krok, tak jak obserwują jej byłego chłopaka. Nie wiadomo skąd mają zdjęcia Magdy przytulającej kogoś pod szkołą, albo jej byłego witającego się z synem bogdana na jakimś koncercie. I oczywiście, tworzą nowe problemy. Wątpią w to, że Magdę zgwałcono, bo po upływie 5-6 lat daje się przytulać innym ludziom. To chore. Tak więc żyje w ciągłym stresie i niepewności. Nie mówiąc już o strachu. Do tego dochodzi chłopak, który chodzi ze mną do klasy, a zakochał się w Magdzie na zabój - Kuba. Kuba potrafił uskuteczniać bardzo śmiałe zaloty, ale Magda nie zwracała na niego uwagi. Gdy zaczął ją denerwować kazała mu spierdalać. Można powiedzieć że gościu miał obsesję, bo nawet po tym nie zrezygnował od razu. W wakacje, gdy miałam przez tydzień wolną chatę i Magda u mnie mieszkała, zaprosiłyśmy go i parę innych osób na wspólną popijawę. Myślałyśmy, że będzie zabawnie, gdy go upijemy, że dostarczy nam trochę rozrywki. Nie mogłyśmy się bardziej pomylić. Najpierw brawurowo nas upili, po czym gdy wszyscy zniknęli z salonu i zaszyli się we wszystkich miejscach, w których można się spokojnie wyrzygać, Kuba zgwałcił Magdę. Czasami zastanawiam się ile krzywdy może się stać jednemu człowiekowi, zanim Pan na górze uzna że starczy. Pula Magdy jest nieskończona. Gdy byłyśmy kiedyś na dworzu i odprowadziłam ją prawie pod jej klatkę, akurat na tym małym odcinku, który jej pozostał zaatakował ją chłopak, zaciągnął do ciemnego zaułku i zaczął rozpinać jej spodnie. Gdyby nie starszy mężczyzna, który przechodził obok i krzyknął do niego, co on robi, nie wiem co by się stało. Do dziś nie mogę sobie wybaczyć, że nie przeszłam z nią tych paru metrów więcej.
Magda jest najsilniejszą osobą, jaką znam. Nie użala się nad sobą, szybko dźwiga się po wszelkich tragediach i mimo krzywd, które wyrządzili jej ludzie, potrafi im zaufać. Jest radosna i bardzo towarzyska. Nie potrafi przebywać zbyt długo bez ludzi wokół. Podziwiam ją za to. Z drugiej strony, cierpienie sprawiło że mocniej stąpa po ziemi i ma silniejszy charakter. Tylko, gdy widzę ją jak przypomina sobie o Bogdanie, spotyka na ulicy Kubę lub wyje w moich ramionach, bo jej ojciec jej nie chciał, zastanawiam się czy to uszlachetnienie naprawdę jest tego warte?
izzy806
origamiaround
kianamaiart
andulkaphoto
areudirty
stormborns
