Ερχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις πως οι άνθρωποι βρίσκονται μέσα σου, τους κουβαλάς.
Συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς απλά να ξεχάσεις εκείνον που σου χάρισε όμορφες στιγμές.
Νιώθεις πως δεν μπορείς απλά να προχωρήσεις την ζωή σου χωρίς εκεινος να είναι μέσα σ’αυτή.
Δεν είναι το ίδιο όμορφες οι μερες σου, ούτε μπορούν να γίνουν.
Σαν να πρέπει να πνίξεις αυτά που νιώθεις, να τα κρύψεις βαθιά μέσα σου και να μην τα ξαναφησεις να βγουν στην επιφάνεια.
Ποιος θα το περιμενε πως κάποτε θα βούρκωνες μόνο επειδή θυμήθηκες εκείνες, τις πιο ευτυχισμένες μερες…
Στεναχωριέσαι επειδή δεν τις χαρηκες αρκετά. Ή επειδή δεν θα τις ξαναζησεις.
Και παρόλα αυτά συνεχίζεις να ζεις. Βγαίνεις έξω, γελάς, νιώθεις να περνάς καλα, γνωρίζεις ανθρώπους.
Όμως γνωρίζεις, και ας μην το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό, πως ένα κομμάτι σου λείπει.
Είναι εκεί, σε εκείνο τον άνθρωπο, σε εκείνες τις μερες. Τις πιο ευτυχισμένες.
Και πάντα θα αναρωτιέσαι αν εκείνος θυμάται κάτι από σένα.
Και πάντα θα είναι μαζί του η σκέψη σου.
Και πάντα θα εύχεσαι να είναι καλα και να περνάει όμορφα, ακόμα και αν δεν εσυ εκείνη που είναι δίπλα του.
Και ύστερα θα ξεχνάς τα άσχημα, τους τσακωμούς, τα απότομα λόγια.
Θα κρατάς τα όμορφα, θα τα κουβαλάς μέσα σου. Και θα προχωράς.
Και κάτι δικό σου τους δινεις να θυμούνται.
Και τα κρατάς για πάντα μέσα σου, τα κουβαλάς.
Και με αυτά θα πορεύεσαι γιατί είναι εκείνα που σε κάνουν τον μοναδικό, τον ξεχωριστό άνθρωπο που είσαι τώρα.
turnnoffyourmind
kianamaiart
izzy806
blakekathryn
vaporwave
