[anotherlanguage]

Hamlet (1948), dir. Laurence Olivier

[anotherlanguage]

“For man, being alive means the same thing as participating in a broad global system of communication”, asserted Wiener in 1948. “Behind the futuristic promise of a world of fully linked people and objects, when cars, fridges, watches, vacuums, and dildos are directly connected to each other and to the Internet, there is what is already here: the fact that the most polyvalent of sensors is already in operation: myself. “I” share my geolocation, my mood, my opinions, my account of what I saw today that was awesome or awesomely banal. I ran, so I immediately shared my route, my time, my performance numbers and their self-evaluation. I always post photos of my vacations, my evenings, my riots, my colleagues, of what I’m going to eat and who I’m going to fuck. I appear not to do much and yet I produce a steady stream of data. Whether I work or not, my everyday life, as a stock of information, remains fully valuable. I am constantly improving the algorithm.”

[anotherlanguage]

“Όσο κι αν είναι ιδιότυπος, όλος αυτός ο θόρυβος που βγαίνει απ’ τους ανθρώπους είναι φευγαλέος και δεν επιζεί.”

[anotherlanguage]

“...το μαρτύριο μου είναι να μη με μαντεύουν και να χρειάζεται να προφέρω λέξεις”

[anotherlanguage]

That Most Important Thing: Love / L'important c'est d'aimer (1975), dir. Andrzej Zulawski

[anotherlanguage]

As communication put into action, society can also include silence within communication - for example, in the sense of attentive silence, in the sense of an eloquent silence, or in the sense of "qui tacet consentire videtur" [one who is silent appears knowing]. It is of course also possible to speak about the difference between speaking and silence. This distinction, too, can re-enter what it distinguishes. In order to show that this is possible it is sufficient to do it. ... One can observe this possibility, describe it, and push its representation to the paradox of communication about incommunicability. Given all this, however, the fact has not been "sublated" that every communication, including this one, produces a difference as an operation and that, because of the recursivity of its operations, every system includes something and excludes something else. Every system coproduces that which, as environment, does not enter into the system, and this may then be called (!) "silence" -though silence in a second sense: silence without the ability to connect. What this means can be grasped somewhat more clearly if one takes into consideration that any communication puts something at stake (enjeu), risks something - namely, rejection. The risk lies in focussing on one point (a sentence, a statement) and in selecting precisely this point from among many other possible ones. One cannot avoid this risk, for communication requires self-determination. One can decrease the risk by making little of the themes, but one cannot always do so, and often one cannot do so without silently communicating precisely the intention of avoiding thorny topics. In determining itself, every communication generates a bifurcation; it thus diversifies the possible links into acceptance or rejection. This alternative is fully located within what can be linked up; even rejection is possible only in linkage with a prior communication and with regard to what is determined by it. The alternative, brought about by the force of communication and actualized in the understanding of communication, excludes third possibilities. No communication is admitted that does not want to be either accepted or rejected. This restriction also stifles any attempt at communication which foresees that in the case of acceptance too much would be accepted, too much of a bond generated, while rejection would destroy something that matters, or the rejection would force us in turn to process the rejection itself as something capable of producing a connection.

Niklas Luhmann, Speaking and Silence

[anotherlanguage]

“υπάρχουν περιπτώσεις, (αρκετά σπάνιες ειν’ αλήθεια) όπου, καθώς η συνεχής οικουρία ακινητοποιεί τις μέρες, ο καλύτερος τρόπος να κερδίσει κανείς χρόνο είναι ν’ αλλάξει τόπο.”

[anotherlanguage]

[nosex]

REBELS OF THE NEON GOD (TSAI MING-LIANG, 1992)

[anotherlanguage]

“Όσο για μένα, η σκληρή μοναξιά της ζωής μου εγινε ακόμα πιο επώδυνη εξαιτίας της πεποίθησής μου ότι «δεν γνώριζα τίποτα », μα τίποτα απολύτως, και ότι έπρεπε να τα μάθω όλα, χωρίς τη βοήθεια κανενός.”

[anotherlanguage]

“Τι θα ανακάλυπτα εγώ σ’ αύτόν τον καινούργιο κόσμο; Την έμμονη ιδέα μου να θέλω παρακαταθήκες. Και αυτό ήταν κεφαλαιώδες για να καταλάβω τον εαυτό μου. Την πρώτη χρονιά, όταν μας έδιναν όλο κι όλο διακόσια πενήντα γραμμάρια μαύρο ψωμί και πενήντα γραμμάρια γερμανικό λουκάνικο, πανικόβλητος εκ των προτέρων μήπως μου λείψει η τροφή, έκοβα κάθε μέρα μια φέτα ψωμί και μια φέτα μαύρο λουκάνικο και τα έκρυβα κάτω από το προσκέφαλό μου: αληθινός θησαυρός σε παρακαταθήκη. Δεν ξέρει ποτέ κανείς τι γίνεται! Όταν όμως επρεπε να εγκαταλείψω τον πρώτο μου λόχο δεν βρήκα κάτω από το αχυρόστρωμά μου παρά ενα σωρό σαπίλα . Είχα χάσει όλα μου τα αποθέματα θέλοντας να τα αποθηκεύσω. Η αλήθεια, η πραγματικότητα αυτής της παρακαταθήκης απλωνόταν κατω από τα μάτια μου, τα χέρια μου, τη μύτη μου, το στόμα μου: σαπίλα! Αλλά το μάθημα αυτής της ωμής εμπειρίας στάθηκα ανίκανος να μάθω επί εξήντα ολόκληρα χρόνια! Αργότερα και σε καλύτερες εποχές, συνέχισα όλες τις μέρες να αποθηκεύω, καταρχήν ψωμί, μπισκότα, σοκολάτες, παπούτσια (πόσα ζευγάρια τάχα έχω ; καμιά έκατοστή στις ντουλάπες μου σήμερα!), ρούχα — βεβαίως— και προφανώς χρήματα, η παρακαταθήκη των παρακαταθηκών (…) (το χρήμα για τον Λοκ ήταν πραγματικά το μόνο αγαθό που δεν σαπίζει… ),τα μόνα που σε σχέση με όλα τα αλλα αγαθά, τα φθαρτά, ορίζονται απ ’ αυτή την εξαιρετική ιδιότητα. (…) Αργότερα, τέλος, έκανα παρακαταθήκη φίλων και τελικά γυναικών. Γιατί; Απλούστατα για να μην κινδυνεύσω μια μέρα να βρεθώ μόνος χωρίς καμιά γυναίκα στο χέρι μου, αν η τύχη το εφερνε μια από τις γυναίκες μου να με αφήσει ή να πεθάνει. (…) Τώρα μου φαίνεται ότι ξέρω, από σίγουρη πηγή , ότι δεν υπάρχει ζωή χωρίς ξόδεμα, χωρίς ρίσκο, άρα χωρίς έκπληξη και ότι η έκπληξη (δωρεάν, όχι η έμπορευματική…) είναι όχι μόνον κομμάτι της ζωής, αλλά είναι η ίδια ή ζωή στην έσχατή της αλήθεια, είναι το Ereignis της, το γεγονός της, η ανάδυσή της, όπως τόσο καλά το λέει ο Χάιντεγγερ.”

[opticalspirit-deactivated202006]

Ms. 45

[anotherlanguage]

[heteroglossia]

The wound consists precisely in claiming to discover and to master meaning, in claiming to suture or to saturate, to fill this emptiness, to close the mouth. Imagine that someone claimed to have said everything that needed to be said on the subject of this poem or that line of Celan, that someone claimed to have exhausted the subject. That would be terrifying; it would be the destruction of the poem. In order not to destroy the poem, one must–and this is what I would like to do–try to speak of it in such a way, as Celan himself says, that the poem still speaks. It still speaks. One must speak in such a way as to give it the chance to speak. We are talking about this in reference to interpretive reading and the hermeneutics of the poem, but this also holds for life in general. One speaks, trying to listen to the other. One should speak while leaving to the other the chance to speak, while giving the floor to the other. It is a question of rhythm, of time: not to speak too much, thereby imposing silence on the other, and not to remain too silent. All this has to be negotiated.

Jacques Derrida, “The Truth that Wounds,” Sovereignties in Question: The Poetics of Paul Celan

[anotherlanguage]

My nights are more beautiful than your days / Mes nuits sont plus belles que vos jours (1989), dir. Andrzej Zulawski

[anotherlanguage]

“Οι φίλοι σας μου είπαν πως ήσασταν άρρωστος. Σας λυπούμαι πολύ. Κι όμως ίσως να μη σας λυπούμαι και τόσο, γιατί καταλαβαίνω πως πρέπει να νιώθετε τις απολαύσεις της σκέψης και πιθανότατα αυτό λογαριάζει κυρίως για σας, όπως και για όσους τις γνωρίζουν.” Αλίμονο! αυτό που μου ‘λεγε, πόσο ένιωθα πως ήταν ελάχιστα αληθινό για ‘μένα, που ο κάθε συλλογισμός, όσο υψηλός και να ήταν, μ’ άφηνε αδιάφορο, που ημουν ευτυχισμένος μόνο στις στιγμές της ευχάριστης απραξίας, όταν ένιωθα μια ευεξία· ένιωθα πόσο αυτό που επιθυμούσα στη ζωή ήταν κάτι καθαρά υλικό, και πόσο λίγη ανάγκη είχα για τη σκέψη. (…) Και σ’αυτό το ιδανικό ζωής που δεν τολμούσα να του ομολογήσω, οι απολαύσεις της σκέψης δεν είχαν καμιά θέση. “Όχι, Κύριε, οι απολαύσεις της σκέψης είναι ελάχιστο πράγμα για μένα, δεν τις αποζητώ, ούτε καν ξέρω αν τις ένιωσα ποτέ.” “Το πιστεύετε αλήθεια;” μου απάντησε. “Ε λοιπόν, ακούστε, αν μολοταύτα, αυτό προτιμάτε, εγώ το καταλαβαίνω, να τι πιστεύω.” Δεν μ’ έπεισε βέβαια· όμως ένιωθα πιο ευτυχισμένος, λιγότερο δυστυχισμένος. (…) σύμφωνα με τον Μπεργκότ, που έδινε την εντύπωση πως γνώριζε την περίπτωση μου, φαίνεται πως το σύμπτωμα που έπρεπε να παραβλέψω ήταν αντίθετα οι αμφιβολίες μου, η αηδία για τον εαυτό μου. (…) “Σας φροντίζουν καλά;” με ρώτησε ο Μπεργκότ. “Ποιος παρακολουθεί την υγεία σας;” Toυ είπα πως είχα δει και σίγουρα θα ξανάβλεπα τον Κοττάρ. “Μα δεν είναι αυτό που σας χρειάζεται!” μου απάντησε. (…) “Είναι ηλίθιος. Κι αν ακόμα υποθέσουμε πως αυτό δεν αποκλείει να είναι κανείς καλός γιατρός - πράγμα που δύσκολα το παραδέχομαι- αυτό αποκλείει να είναι καλός γιατρός για καλλιτέχνες, γι’ ανθρώπους έξυπνους. Άνθρωποι όπως εσείς, χρειάζονται κατάλληλους γιατρούς, θα ‘λεγα πως χρειάζονται σχεδόν ιδιαίτερη δίαιτα, ιδιαίτερα φάρμακα. Ο Κοττάρ θα σας προκαλεί πλήξη κι αρκεί η πλήξη για να μην είναι αποτελεσματική η θεραπεία. Κι έπειτα η θεραπεία δε μπορεί να είναι η ίδια για σας και για οποιονδήποτε άλλον. Τα τρία τέταρτα απ’ τις ασθένειες των έξυπνων ανθρώπων οφείλονται στην εξυπνάδα τους. Τους χρειάζεται τουλάχιστον ένας γιατρός που να γνωρίζει αυτή την ασθένεια. Πώς θέλετε να είναι σε θέση να σας φροντίσει ο Κοττάρ; Πρόβλεψε τη δυσκολία να χωνέψετε τις σάλτσες, τις γαστρικές ενοχλήσεις, αλλά δεν πρόβλεψε την ανάγνωση του Σαίξπηρ.. Έτσι οι υπολογισμοί του δεν είναι πια σωστοί στην περίπτωση σας, η ισορροπία χάθηκε, είναι πάντα ο μικρός πλωτήρας που ανεβαίνει. Θα βρεί πως έχετε μια διαστολή του στομάχου, δε χρειάζεται να σας εξετάσει γιατί την έχει από πριν στο μάτι του. Μπορείτε να τη δείτε, καθρεφτίζεται στο λορνιόν του.”

[shihlun]

Joseph Beuys contemplating James Joyce’s ‘scrotum-tightening Sea’ , Sandycove, Dublin, 1974.

Photograph by Caroline Tisdall