Rzeźbił dla mnie serca w krysztale. Namiętnie. Napisał osiem wierszy. Raz nawet złożył je w elegancki tomik. Namalował sześć obrazów. Jeden taki duży jak Panorama Racławicka. Rozciągał się na nim przepiękny widok na głębię i duchowość naszej relacji. Pisał listy. Jak Przybora do Osieckiej. Jak Sobieski do Marysieńki. Jak Alek do Basi. Podkreślał bardzo i zaznaczał wagę mojej duszy i dupy w jego życiu. Chciał je nawet ze mną spędzić. Bardzo chciał. I powtarzał, powtarzał w każdej swojej sztuce, po sztuce, na sztuce, że gdybym tylko była obok…
Byłam. Dzwoniłam. Ale nie odbierał. Tworzył w krysztale, malował, wyśpiewywał o mnie te piękne poematy i robił to tak głośno, że za każdym razem nie słyszał przez to, że dzwonię.
Nikt nigdy nie zrobił dla mnie tylu sztuk. Byłam muzą. Prawdziwą grecką muzą. Stałam na posągu i mówili do mnie i o mnie bardzo pięknie, wychwalali, zachwalali, reklamowali, sprzedawali światu jak najlepszą klacz wyścigową i zupełnie nie słyszeli, że ja chciałam z tego wszystkiego tylko obiad. Pójść na obiad. Mieć obiad. Zrobić obiad. Mu. Nam. Ciepły. Obiad dzisiejszy i jutrzejszy. Taki nawet przyszłościowy. 365 pomysłów na ciepły obiad. Ciepłe życie. Przytulone. Zupełnie nie wykwintne i bez gwiazdek michelin, tylko domowe, z gwiazdkami w moich oczach. Księga z przepisami na obiady do końca życia. Obiady stuprocentowe. Pewne. Obecne. Parujące. Nie wyparowujące.
I że, wiesz, obojętne zupełnie były mi te duchowe poematy, jeśli nadal sama kładłam się do łóżka.
I że tutaj można było co najwyżej wziąć kolejny kredyt na dramat, a nie ślub i spłacać go kolejne lata w tej pięknej galerii sztuk, przyglądać się z dystansu, podziwiać te dzieła o sobie i liczyć na to, że autor faktycznie w końcu wychyli się z pracowni, że wyjdzie z niej i stanie jak człowiek przed człowiekiem, a nie jak wirtuoz przed muzą. Że stanie. I zostanie. Zostawi to pieprzone granie. Branie. Gadanie. Sranie w banie.
Galeria sztuk nadal stała i powiększała się w dzieła. Autor nie zauważył, że muza dawno temu zeszła z posągu. Pierdolnęła drzwiami i wyszła. Nie usłyszał. Akurat wtedy grał. O niej.
A ona gotowała sobie ulubiony makaron i przytulała się sama swoją osobistą pewnością co do własnego jutra. Dzwonić miała już tylko do tego, który bez wątpienia odbierze. Który zrobi z niej swojego ulubionego człowieka, a nie marmurową muzę na posągu. Który zrobi jej miejsce w swoim salonie, a nie w galerii sztuk. Dzwonić miała do tego, z którym razem ugotują sobie duchowy obiad z codziennego bycia, a potem nawpierdalają się nim jak świnie i umrą z tej najszczęśliwszej prostoty. Dzwonić miała do tego, z którym będzie się świecić jej naładowana bateria, a nie marmurowa skóra. Do tego, z którym nie będzie musiała trafiać na otwartą linię, by dodzwonić się do studia. Uśmiechnęła się. To była kwestia czasu.
janainaart
jacobvanloon
germansingergirl
origamiaround
dailybridgerton
