Να μ'αγαπάς.

Σπυριδούλα.17 Αθήνα Θα ήταν ψέμα να σου πω, πως έχω λύσει τα προβλήματα μου, όλα. Κουβαλάω και εγώ, όπως κι εσύ, τις δικές μου αλυσίδες. Ερωτεύομαι μυαλά, μελωδίες, ποιήματα. Φοβάμαι. Ρισκάρω. Θυμάμαι. Γελάω με την ψυχή μου. Χτυπιέμαι κάτω. Θυμώνω. Και ξανά πάλι.

[as-xatheis]

[queeranne]

“I accept chaos, I’m not sure whether it accepts me.” ― Bob Dylan

[mpl0u]

Δε συνηθίζω να ζητάω για asks, μα προβλέπεται μεγάλη νύχτα. Πείτε τον πόνο σας

(via feed-me-with-art-and-ideas)

[mpl0u]

και αμα της το ξανα πω δεν θα γινει κατι θα ειμαστε ξανα μαζι και μετα θα χωρισουμε παλι τα ιδια ....

Τότε μάλλον θα έπρεπε να σκεφτείς λίγο τον εαυτό σου και να προχωρήσεις, δε νομίζεις;

[bled]

[mpl0u]

Ελα να παμε παραλιαα για νυχτερινο μπανακιιιιι

Πού και πότε;

[mpl0u]

“.. Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι…” -Καβάφης, κεριά

[bugrayazar]

[628282927-deactivated20190109]

“Έτσι ξεχνιούνται οι άνθρωποι; Τόσο εύκολα; Σε 2-3 μήνες είπε, θα το ‘χει ξεπεράσει Θα κλάψει λιγο στην αρχή και θα πονέσει, είπε· μα ύστερα, δεν θα είμαστε τίποτα παραπάνω απο μία ακόμα ανάμνηση. Μια πρώην ευτυχία… Μα πως χωρίζουν ετσι οι άνθρωποι; Και που πάνε όλα αυτά που έχουν ζήσει μαζί, που πάνε οι αγκαλιές και τα ξενύχτια; Που πάει η αγάπη και τα φιλιά στο μέτωπο; Που πάει ο έρωτας και τα όνειρα σε πληθυντικό αριθμό; Που πάνε ολα αυτά, για πες μου.. Πες μου! Είναι μάταιο σου λέω, μάταιο. Είναι μάταιο να δένεσαι, να μοιράζεσαι και να αφήνεσαι όταν υπάρχει ημερομηνία λήξης.

Και ξέρεις; Με φοβίζουν τελικά οι άνθρωποι. Με φοβίζει όλη αυτή τους η άνεση με την αντικατάσταση και τις καρτούλες αλλαγής.”

-Ανώνυμο-

[as-xatheis]

Με φοβιζουν τελικά οι άνθρωποι.

[make-a-change-but-dont-change]

[uglypnis]

[layla-in-blue]

Το λεωφορείο (00:24)

Σήμερα στο λεωφορείο κάποιος φορούσε την κολώνια σου.

Αποφάσισα ξαφνικά πως ήταν ωραία μέρα για περπάτημα και κατέβηκα πέντε στάσεις πριν.

[as-xatheis]

.....

[layla-in-blue]

Εύχομαι να μου τηλεφωνούσες τωρα.. Να σ’ ακούω να λες το όνομά μου με κείνη την φωνή την νυσταγμενη, που έχει ενα τόνο λύπης όταν βγαίνουν οι λέξεις. Και να μου λες ότι σου έλλειψα. Ότι θέλεις να ακούσεις την φωνή μου να σου ψιθυρίζει στο αυτί σου, και συ να γαργαλιέσαι από την ανάσα μου που σε χαϊδευει απαλά. Πόσο με θες απόψε στην αγκαλιά σου; Δειξ’ το μου. Θύμωσε επειδή δεν γίνεται να με δεις και καν’ τα πουτάνα ολα. Έτσι σε θέλω, να με διεκδικείς..

Λέιλα, 01:41 (via layla-in-blue)

Αλλά εσύ...

[mass-illusionn-deactivated20231]

[paul-inee-deactivated20180930]

Κι όταν θελήσουν να σου βιάσουν την ψυχή, δείξε τους πόσο αντέχει.

(via paul-inee)

[paul-inee-deactivated20180930]

Κι όταν θελήσουν να σου βιάσουν την ψυχή, δείξε τους πόσο αντέχει.

(via paul-inee)

[queeranne]

“I accept chaos, I’m not sure whether it accepts me.” ― Bob Dylan