𝘮𝘦𝘥𝘧𝘶𝘯

i'd walk to you if i had no other way

[ashabellq]

Size kimse anlatmadı mı? Yanan gemiler geri dönemez. Size kimse anlatmadı mı? Dilek tuttuğunuz yıldızların çoğunun çoktan sönüp gittiğini. Bana hiç kimse anlatmadı, yıldızların dilek tutamayacağını.

[fairycherrysworld]

İşte siz benim en sevdiğim kelimesiniz bayım, anlamının sonsuzlukta uğurladığıve asla telaffuz edilemediği. Siz benim için aşk değilsiniz, o kelimenin kendisisiniz; adına onlarca kitap da karalansa açıklanamayan... Siz benim için mutluluk kelimesisiniz; gıyabında yagmurlar altında tangolar dizilse de yetersiz kalan. Siz benim için ölüm değilsiniz ; uğruna yazılan sonelerin, çekilen acıların, yaşanan kayıpların bile anlatamadığı o his, belki de hissizliksiniz. Siz benim için o kadar çok şeysiniz ki kelimeler bile yetersiz kalıyor bayım. Dikine kesilen bilekler misali, tedavisi geç kalmış hastalığımsınız. Ben ise sahnelerden kaldırılmak üzere olan, perdesi aralık kalmış bir oyunum artık, yalnızca sizin için...

[yarennarsiv]

“Sonra birden gözlerini kısıp her şeye ve herkese meydan okuyan o hırçın surete bürünüyorsun. Vazgeçilmez oluyorsun. Sana nasıl bir etiket koyabilirim ki? Sen böylesine dik başlı, böylesine kendinle çelişirken sana nasıl bir etiket koymamı bekliyorsun?”

N.G. Kabal - Gecenin Hikayesi, Aylema

[ashabellq]

Şu sıralar resim yapmam mümkün değil, bir çizgi bile çizemiyorum, oysa ben hiç şu andakiden daha büyük bir ressam olmadım.

[ashabellq]

Keşke insanlar geçip giden şimdiyi yaşamak yerine, geçmişte kalan bir sıkıntının hatıralarını anımsamak için hayal gücünü bu kadar zorlamasalar!

[saireyn]

"Bir taşın kalbini eritecek kadar çok sevdim seni." -  Martin Eden, Jack London

[sen-de-oku]

Saçma sapan laflarla kafalarına sokulmuş o küçük ahlaklarıyla lak lak konuşur ama yaşamaktan korkarlar. Seni seveceklerdir Martin, ama kendi küçük ahlaklarını daha çok seveceklerdir.

Jack London (Martin Eden)

[ashabellq]

Ait olduğu yeri bulamamıştı çünkü. Kendini bulduğu heryere uyum sağlamıs, işte ve eğlencede iyi olması sebebiyle, hakları için savaşma ve karşısındakinde saygı uyandırmaisteği ve yeteneği sayesinde her zaman ve her yerde sevilen biri olmuştu. Ama hisbir yere kök salamamıştı. Etraftakileri memnun edecek kadar uyum sağlamış ama kendisi tatmin olamamıştı. Her zaman bir huzursuzluk hissiyle altüst olmuş, daima ötelerden gelen bir çağryı duymus, kitaplar, sanatı ve aşkı bulduğu ana kadar hep dolaşmış ve aramıştı.

[ashabellq]

Seni ben rüyamda gördüm

Sonbaharın etekli yapraklarıyla

Koşuyordun taşlı yollarda

Kahveye bulanmış saçının her bir teli

Savruluyordu bana uzanırcasına

Seni ben rüyamda gördüm

Gölgesine sığındığım söğüt dallarıyla

Gülüyordun hunharca

Bakanı izdihama getiren kirpiklerin

Yakıyordu kalbimi kavururcasına

Seni ben rüyamda gördüm

Dün gece

Uyanmak istemedim

Boş bir umutla

Direndim

Seni ben rüyamda gördüm

Gömdüğüm mezar taşınla

Uyuyordun çiçekli toprakta

Dokunuşunla tir tir titrediğim bedenin

Çürüyordu ayaklarımın altında

Seni ben rüyamda gördüm

Her gece

Uyanmak istemedim

Çaresiz bir yakarışla

Ölmek istedim

[ashabellq]

öldüğümü sanıyordum ama gözyaşlarım akmıyordu. nefes alamadığımı sanıyordum ama güneş alacalı gökyüzünde parıldıyordu. dünya yok oluyor sanıyordum ama küçük çocukların seslerini işitiyordum. öldüğümü sanıyordum ama orada kimseyi göremiyordum.

[ashabellq]

i thought i was dying but tears aint falling. i thought i couldnt breath but the sun was shining. i thought the world was ending but some child noises calling. i thought i was dying but no one was there.

[no-463-deactivated20251214]

Çünkü ne zaman bir iyilik yapsam bedelini ödedim. Buna pişman edildim. Hep hallettim ama bu sefer 'olmuyor karanlığı'ndan yazıyorum; çok güçlü olmayın, çok düşünceli, çok yardımsever, çok çok çok... Hiçbir şeyin çok'u olmayın, o zaman insanlar sizden insan olabilme hakkınızı alıyor. Üzülemiyorsunuz, kırılamıyorsunuz, süper idare ettiniz evet ama bir yerden sonra alttan alınan olamıyorsunuz. Çoksunuz çünkü. Bir şekilde halledersiniz sanılıyor.

[turtlesinatree]

Remus Lupin who is unexplainably jealous of his friends and hates himself for it.  

Every time Sirius gets a perfect or close to perfect score on an exam when they didn't even study at all for it, didn't even know they had one until they showed up to class. Meanwhile, Remus studied for the whole week and still barely passed. Stayed up late while Sirius partied and flitted around Hogwarts. Remus deserved that score, not Sirius. 

Every time James charmed and made friends with someone new, collecting people around Hogwarts like it was nothing. Every day, he was talking to someone new, helping out a first year or laughing it up with a classmate Remus barley ever seen. Remus tried so hard, yet all the first years were scared of him and everyone in their year thought he was a weird, loner nobody. Remus deserved new friends once in a while, not James. 

Every time Peter get anxious or upset, feeling buried beneath school work or the pressures of others and the others remind him to take a break and relax. He'd join in but deep down, hated that he could never break down. He couldn't relax or tell them how he feels. He needs to prove he's worthy and deserving. Peter doesn't have his body torn apart and become a monster every month. Remus deserves to be comforted and break down, not Peter. 

But it's Sirius who stays up late to keep him company while he studies, who celebrates every mediocre score Remus gets and treats him to chocolate when he gets a little better the next time. Its James who never makes him feel left out when in conversations, who makes sure to introduce every new friend to Remus, no matter what. It's Peter who drags him away from his bed somedays to simply play chess or help him with some homework, who makes sure Remus eats and drinks on hard days. 

So Remus keeps it to himself, letting his jealousy fester and grow, all while hating himself for it every step of the way. 

[ashabellq]

Her zaman üşüdüğümü dile getiriyorum lakin hava soğuk mu bilmiyorum. Sen mi üşüyorsun bilmiyorum. Bir şeylerden iğrenecek kadar uzaklaştığım için mi bilmiyorum. Üşüyorum ama kalbim alevler içerisinde kavruluyor. Titreyerek yanıyorum.

[ashabellq]

Üşüyorum. Renkler birbirine girdi. Ne gökyüzüm ne ormanım var artık. Üşüyorum çünkü içim ısınmıyor. Güneş gökyüzünde kavruluyor lakin yüreğimdeki buzlar erimiyor. O kadar üşüyorum ki parmaklarımı hissetmiyorum. Bulutlar beni sarmalamak için yeryüzüne inse de hissizliğimi bastıramıyorum. Gözüm görmüyor sanıyorum puslu dumanlara sarılırken. O kadar hissetmiyorum ki sorun bende zannediyorum. O kadar hissetmiyorum ki sarılıp sarmalandığımı anlamıyorum. O kadar hissetmiyorum ki ağlıyorum.

[ashabellq]

Dalgalar yüzüme vuruyor

Adımlar eziyor birer birer

Kalbimdeki bu ağırlığı

Kuşlar dahi taşıyamıyor

Gözlerimi aydınlatan gözyaşları

Okyanusun hiçliğine karışıyor

Rüzgârın acı çığlığını

Kilometrelerce öteden duyuyorum

Biliyorum içten içe

Gökyüzü bile bana rengini açıyor

Titrek parmaklarım uzanıyor

Bedenimi çevreleyen ıslak toprağa

Yıpranmış tırnaklarımla eşeliyorum

Kendi taştan mezarımı

Gözlerimi aydınlatan gözyaşları

Okyanusun hiçliğine karışıyor

Kimselere görünmeden

Ölüyorum

Yalnızca deniz ve yıldızlar

Bir de soluk bedenim ve

Haykıran rüzgâr

Ağıt yakıyor

Ama ben kimselere görünmeden

Toprağa gömülüyorum

[mehcura]

'Çok tuhaftı! Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu.'