Hayli zamandır bu hesaba erişemiyordum. Ayda birkaç kez iki faktörlü kimlik doğrulamasının duvarlarını yumrukladım ama nafile. Olmadı. Belki okur, diye bir şeyler yazmaya girecektim. Olmadı.
Bugün bir daha aklıma geldi. Girmeye çalışırken ismini bilmediğim görünmez bilişim sistemlerine “söz, okusun diye yazmayacağım” dedim ve Yahoo kodu gönderiverdi. Aksayan bütün zekalar, sizi seviyorum.
Yine ne oldu biliyor musunuz? Yeni veda şenlikleri başladı. Ağustos 2019 özel. Bu artık geleneksel ama her şenlik gibi, bunun da zaman geçtikçe göz alıcılığı azaldı. Buraya alışan, burada oynayan çocuklar büyüdü, kendi hayatlarını kurdular. Artık vedalarım sade, vedalarım biz bize.
Mektuplar yazmayı yeniden hatırladım. Yirmi üç ve yirmi dört yaşlarımı geçerken bir kere daha aşık olduğumda. Raftan antik defterleri bir bir çıkardım. Yani en fazla on sekiz ayda bir taşınırken odamdan odama neden taşıyorum diye düşündüğüm o defterleri sonunda çıkardım. Kırmızı kaplı olana yazdım durdum. Terapinin bir parçası olarak korktuğum zamanlarda sol elimle yazdım. Sol elimi sağ elimle yazarak teselli ettim.
Hep bir adama mektup yazdım. Hafızamda hep elleri çocuk, kirpikleri erkek erkek duran o adama. Kendimi soyup durdum mektupları yazarken. Kendimi enginar gibi soydum -enginarla çok aram yoktur ama metaforlar konusunu biliyorsunuz-, soydum, soydum… Çok telaşlandığım yerleri, kabusları, yoklukları, Boğaziçi köprüsüne mevsime uygunsuz giysilerle koşma ihtiyaçlarını, goncaları soydum. Bunları soydum, hep o kaldı. O enginarın üstüne bezelye havuç filan koyup ufo olarak yediğiniz hali gibi. O hep kaldı. Biraz da kabak gibi.
Aslında gitsin istedim çok kez içimden. Hiç bu kadar kendime saklayarak sevmemiştim. Hiç bu kadar da sevdamı anlatamadığım olmamıştı. Yani belki Ankara’ya gider diye orada oynanacak deplasman maçlarına baktığımı, bunların 2020 Şubat ve Nisan’da olacağını, o zamana kadar Barış Bıçakçı’nın okumadığım kitaplarını da bitirebileceğimi, İstanbul’un sokaklarını ne dolduracak diye düşünürken dinlediğim şarkıyı, son yumurta kırışını boşu boşuna o kadar dikkatli izlemediğimi, o yumurta kırışının aklımda yüzüncü kez sahnelenişini konfetilerle kutladığımı, zaten çok seviyormuşum gibi denize girmişken düşman gibi insanların kumsaldan üzerime saldığı şarkıları, bu bedenle ve bu tc kimlik numarasıyla yaşayıp öleceğim hayatın onunla bir ev paylaşamadan bitmesi ihtimaline çok içerlediğimi ve bunun gibi birçok şeyleri ona hiç anlatamadım. Başını dizime yasladığı bir ihtimalden titreyen akciğerler arası bölgemi anlatamadım.
Çok düşündüm çocukluğumdan beri: İnsanlar birbirleriyle ne kadar ilgili olabilirler? Yani ben bütün bunları hissettim de, onun bunları üzerine alınması nasıl mümkün olacak? Dilara’nın tarif ettiği kalpten kalbe köprüyü düşündüm sonra, bunu hiç unutmamıştım. Yani galiba böyle bir köprü olmadıkça insanlar birbirleriyle ilgili olamıyorlar. Bir karşılıklılık gerek, bir kıvam tutması, bir boyu boyunalık.
Ben veda şenliklerini yine sürmezdim aslında. Kendi ismimi aynı sıkıcı renkteki bir tomar zarfın içinde görmeseydim dün. O değişik kadın isimlerinin içinde kendiminkini hayal etmeseydim. Yani din ve vicdan hürriyeti kapsamında da olsa, başka bir şey olduğuma inanacak yerim kalsaydı. Belki bir gün o da şey olur, belli mi olur hayalinin üzerine yatmaya devam etmem mümkün olsaydı. Ama olmadı. Ben de son mektubu yazdım.
İşin ilginç yanı ne, biliyor musunuz? Artık sadece kadınlar var. Çarpık gerçeklik algılarına vura vura kendilerini inciten kadınlar. Hasarlı sevgi tellerinden kendilerine yumak sarmaya çalışan kadınlar. Yardımlardan kaçıp kendi türettiği bilgeliklerle yaşayan ve kurşun gibi neşesini saçan silahlardan isabet alan kadınlar. Tüneller kazılıp fısır fısır nesneleştirildiğinden bihaber kadınlar. Elbette bu kadınların yıkık dökük, bir o kadar da yıkıp döktüğünün empatisinden yoksun bir doğası var.
Konuşacağız yani. Oturup sabaha kadar, bu yıkık döküklüğü konuşacağız.
germansingergirl
theartofmadeline
prguitarman
jacobvanloon
kianamaiart