Giati niwtheis thlimmenos?
Είμαι ‘’ευτυχισμένα θλιμμένος’’.
Είναι οξύμωρο και για πολλούς είναι παράλογο,αλλά να πως έχει.
Μέσα από την θλίψη μου έχω μάθει να εκτιμώ και να ζω τις όμορφες στιγμές που με επισκέπτονται ανά διαστήματα,στο έπακρο. Γιατί καλώς ή κακώς,ξέρω πως δεν είναι δεδομένες στη ζωή μου,λόγω κάποιων περιστάσεων του παρελθόντος που συνεχίζουν να επηρεάζουν αδιάκοπα το παρών και το μέλλον μου.
Όντας θλιμμένος,μπορώ να συναισθανθώ πιό καλά κάποιον που νιώθει κι αυτός έτσι και να τον βοηθήσω να βρεί μία λύση στο πρόβλημά του. Κάτι το οποίο,μάλλον εγώ προσωπικά,δεν θα μπορούσα να καταφέρω,όντας ευτυχισμένος.Καθώς θα εστίαζα μόνο στηπηγή που μου προσφέρει αυτό το όμορφο συναίσθημα,με αποτέλεσμα να μη νιώθω πραγματικά πως τον βοηθάω τον άλλο,πέρα από κάτι τυπικές συμβουλές ‘’έλα ρε, όλα καλά θα πάνε’’!. Γιατί θα με ένοιαζε μόνο το γεγονός ότι εγώ είμαι καλά.
Επιπρόσθετα,πόνος = τέχνη λένε. Και το υποστηρίζω στο φουλ. Ο λόγος της ψυχής είναι ο πιό αληθινός και ο πιό δυνατός. Επιδράει άμεσα στον άλλο και εκτός από αυτό, όταν το βγάζεις από μέσα σου, πέρα απ’το γεγονός ότι ίσως θα ταυτιστεί κάποιος μαζί σου, νιώθεις κι εσύ πιό ελεύθερος. Και ταυτόχρονα ικανοποιημένος, που όλες αυτές οι πληγές, μπορούν να γίνουν το μελάνι στα γραπτά σου ή το χρώμα στο καμβά σου. Ξέρεις πως όσο άσχημα και να είναι τα πράγματα, υπάρχει κάτι δικό σου που είναι πανέμορφο!
Τέλος, η οπτική γωνία του αναγνώστη,του παρατηρητή και του ακροατή.
Ό,τι και να διαβάσεις σου φαίνεται τόσο όμορφο,τα κείμενα εκτός από του συγγραφέα γίνονται και δικά σου,τα νιώθεις,σαν να του έλεγες την ιστορία σου και εκείνος έγραφε.
Ο κόσμος γύρω σου. Οι βροχερές μέρες. Δεν σε νοιάζει που δε μπορείς να βγεις γιατί ξέρεις ότι αυτά τα σύννεφα, μοιάζουν με τα σύννεφα που σκεπάζουν τα μάτια σου. Όπως κι εσύ μετά από ένα κλάμα, νιώθεις λίγο πιό ελαφρύς. Έτσι και εκεί έξω η βροχή ξεπλένει όλη αυτή τη βρωμιά που αφήνουν πίσω τους οι άνθρωποι, έχει καθαρό αέρα,μπορείς να αναπνεύσεις ξανά!
Τα τραγούδια. Τα ακούς και απλά είναι μαγικά,δεν μπορείς να το περιγράψεις με λόγια. Νιώθεις κάθε στίχο, νιώθεις ακόμα και τις κοφτές ανάσες που επιβάλλονται στον καλλιτέχνη από τα κόμματα των γραπτών. Μοιάζουν κι αυτές με τις δικές σου, όταν ξαπλώνεις και νιώθεις σαν να κουβαλάς όλο το βάρος του κόσμου μέσα σου.
Πολλοί μπορεί να φοβούνται τον κόσμο της θλίψης,αλλά όχι εγώ, Έχει ωραίες θέες αρκεί να τους προσφέρεις το δικό σου ηλιοβασίλεμα που κάπου μέσα σου κρύβεις.
Για αυτούς λοιπόν τους λόγους νιώθω ευτυχισμένος που είμαι θλιμμένος.
yousharknotpass
ellievsbear
theartofmadeline
gamechangershow
amandla
titsay
jimmyeatworldofficial
