boş bir deniz kenarında herhangi bir bankın üzerinde,
loş bir ışık altında odamda yerde otururken,
şehrin kalabalığı ortasında herhangi bir meydanda dururken,
düşüncelerim hep sana doğru koşuyor
müzik bile kafamdakileri susturmaya yetmiyor
ağlayamıyorum ben,
içimdeki zehri gözyaşlarıyla bile dışarı akıtamıyorum.
bağırıp çağırmıyorum, vakti zamanında dilime prangalar vurmuşum belli ki
gidip hesapta soramam zaten,
ama bu acıya da boyun eğemem
bir şekilde, içimdeki bu çığlık çığlığa acıyla savaşarak, bunu atlatacağım.
belki gücümü kaybetmiş olacağım belki kendimi, ama bunu yapacağım.
çünkü bu acıyla yaşanmaz,
çünkü bu acıyla çok zor.















