pixel skylines
No title available
No title available
Cosimo Galluzzi
⁂
will byers stan first human second
🩵 avery cochrane 🩵
he wasn't even looking at me and he found me
@theartofmadeline
taylor price
PR's Tumblrdome
Misplaced Lens Cap
Keni
Product Placement
Cosmic Funnies
TVSTRANGERTHINGS
untitled
$LAYYYTER
Game of Thrones Daily
izzy's playlists!
seen from Germany
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Chile
seen from United States
seen from Brazil
seen from Egypt
seen from United States
seen from Germany
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@bomadalekododomu
„Czarne miasto”, B. Akunin
„Głównym bohaterem jest detektyw Erast Fandorin. Akcja rozgrywa się w 1914 roku, w przeddzień wybuchu I wojny światowej. Tłem jest strajkujące Baku i zamach na Franciszka Ferdynanda. To fikcja literacka pomieszana z wydarzeniami historycznymi.
Skąd ten wybór?
Bardzo ciężko mi się teraz skupić przez dziecko, więc nie wybieram wymagającej literatury, a takie kryminały dobrze się czyta. Ten przypadkowy wybór okazał się trafiony”.
„Florystka”, K. Bonda
„To kryminał bardzo fajnej, polskiej autorki. Lekko napisany. Siostra skończyła go czytać i mi poleciła. Książka jest dość długa, ale były wakacje, więc trochę czytałam na plaży, trochę w samochodzie, resztę w tramwaju. Jeżdżę sporo, więc zawsze to jakiś sposób na nudę, bo ile można słuchać muzyki i patrzeć przez okno…”
„Małe życie”, H. Yanagihara
„To jest książka o grupie przyjaciół, którzy kończą szkołę i wkraczają w dorosłość. W bardzo ciekawy sposób opisane są tu ich relacje. Dostałam ją od przyjaciela, który był nią zachwycony, więc czytam w ślad za nim. Ta książka wprowadza w bardzo specyficzny nastrój i zmusza do zastanowienia się nad sobą. Uderza w środek”.
„Dzieje Malty”, T. Wituch
„To jest właściwie jedyna polska książka, która opisuje historię Malty. Jadę tam niedługo i pomyślałam, że należy się czegoś o tym kraju dowiedzieć. W przewodnikach informacje są wyrywkowe. Studiuję historię sztuki i będę tam oglądać Caravaggia, który uciekł na Maltę na wygnanie. Nigdy tam nie byłam, były tanie loty i teraz z chłopakiem czytamy wszystko o Malcie, co nam wpadnie w ręce. Generalnie nie przepadam za taką literaturą – jak czytałam historię Włoch w trzech tomach, to mimo, że było to fascynujące, to jednak ciężko się to czytało, ale akurat ta książka jest świetnie napisana”.
„Gniew”, Z. Miłoszewski
„Zobaczyłam u syna na półce i wzięłam. Lubię właśnie takie książki z akcją, jak dużo się dzieje. Ostatnio dostałam romans, ale nie spodobał mi się i chyba go nie skończę, bo taka nuda... Różne książki czytam. Jak są bardzo wciągające, to potrafię czytać do trzeciej w nocy, żeby dowiedzieć się jaki będzie koniec.
„Gniew” to jedna z takich książek?
Tą czytam akurat tylko jak jeżdżę”.
„Chiński. Gramatyka z ćwiczeniami”.
„Powtarzam sobie zasady gramatyki. Język chiński jest dość trudny, bo trzeba się uczyć znaków. „Ja” to jest jednej znak, „ty” to inny znak, to zupełnie inna logika języka. Uczę się hobbystycznie. Nie wyobrażam sobie żebym np. nie rozumiała angielskiego, czy niemieckiego. Znajomość języków daje dostęp do wielu rzeczy, które są nieosiągalne dla kogoś, kto porozumiewa się tylko w jednym”.
„Mapa nieba”, E. Aleksander, P. Tompkins
„To jest druga część książki „Dowód”, napisanej przez neurochirurga, który wykonując wiele operacji na mózgu uważał, że nie ma tego „drugiego świata”. Po tym jak zachorował, przez 7 dni był w stanie śmieci klinicznej. Wtedy znalazł się po tej „drugiej stronie” i opisuje jak tam było. W „Mapie nieba” jest już więcej filozoficznych rozważań o życiu, świadomości człowieka, o jego wrażliwości. Są też listy ludzi, którzy przeżyli podobną historię, co autor. Czy mi dużo daje czytanie takich książek? Myślę, że tak. Wzbogacam swoją wiedzę na różne tematy. Lubię książki opisujące prawdziwe historie ludzi, którzy mają coś do powiedzenia”.
„Bez pożegnania”, H. Coben
„Czytałam wcześniej książki, w których był jeden motyw zabójstwa i cała fabuła opierała się na poszukiwaniu mordercy. Tu jest wiele zabójstw i nie wiadomo co się z czym łączy. Jest strasznie dużo wątków poruszonych, m.in. taki, że zaginął brat chłopaka, który był podejrzewany o gwałt, nie będę zdradzać co się później okazało, w każdym razie są kolejne ofiary. Książka jest z dedykacją od mojej przyjaciółki. Dostałam ją od niej na urodziny, bo wie, że lubię kryminały”.
„Niemoralna gra”, J.Kosowska
„Spodobała mi się okładka, tytuł był intrygujący. Ciekawe jest to, że autorka jest lekarzem i udziela porad medycznych cudzoziemcom w Niemczech. To jest książka o środowisku lekarskim, o wykładowcy akademickim, który naucza etyki zawodowej i sam ma problemy natury moralnej. Czytanie to dla mnie dobry sposób, żeby się zrelaksować. Mam dziecko, dom, pracuję zawodowo i tak naprawdę mam czas na książkę właśnie w ciągu dwudziestu minut drogi do pracy. Wcześniej jeździłam samochodem, teraz autobusem i czuję się mniej zestresowana, bo nie muszę się tak koncentrować za kierownicą”.
„Pogromca lwów”, C. Läckberg
„Uwielbiam czytać serie kryminalne. W tej części jest kolejna sprawa zaginionej dziewczyny. Dochodzenie prowadzi policjant, którego żona lubi wtykać nos w nie swoje sprawy. Czytam w komunikacji miejskiej, bo tylko wtedy mam na to czas. Wracam właśnie po ciężkim dyżurze do domu. Jestem położną. Jest nas za mało w stosunku do tego, ile mamy do zrobienia, ale jakoś sobie musimy radzić. Mimo tego, że mówię, że jest ciężko i praktycznie w ciągu 12 godzin na dyżurze, przesiedziałam najwyżej 30 minut, żeby zjeść kanapkę i wypełnić dokumenty, to uważam, że jest to piękna praca, dlatego się na nią zdecydowałam”.
„Chata”, W.P. Young
„Mężczyzna, który stracił dziecko i miał o to pretensje do Boga, dostał możliwość porozmawiania z nim. Bóg jest w tej książce czarnoskórą kobietą i odpowiada na wiele jego pytań, tłumaczy dlaczego takie rzeczy się dzieją, i że nie zawsze ma na nie wpływ. Myślę, że dużo osób swoje niepowodzenia zwala na siły wyższe, a nie szuka problemu gdzie indziej. Jak ktoś jest taki zaparty w swojej złości i nienawiści, to warto żeby przeczytał tę książkę”.
„After. Ocal mnie”, A. Todd
„To trzecia część z serii. Akurat na stronie, na której jestem, bohaterka się upiła i chcą ją wykorzystać. Czytam książki, które są bestsellerami albo takie, które mają dobre recenzje. Często bywam też na stronie „Lubimy Czytać”. Jak się czyta tyle co ja, czyli minimum jedną książkę tygodniowo, to się szuka różnych inspiracji”.
„Mapa i terytorium”, M. Houellebecq
„Usłyszałem o tym autorze, kiedy miała miejsce premiera jego książki pt. „Uległość”. Było o niej głośno. Spodobała mi się, a że mój znajomy jest dużym fanem Houellebecqa, to polecił mi ten tytuł. Jego twórczość jest przepełniona takim trochę gorzkim humorem i mi się ta jego wizja artystyczna podoba. Przede wszystkim to co pisze, jest bardzo wciągające, a z niektórymi kwestiami, z tym jak przedstawia on świat – można się też zgodzić”.
„Indie Spółka z o.o. ”, J. Irzabek
„Autorka spotyka się z ludźmi, którzy założyli w Indiach działalność gospodarczą i pokazuje jak działają tam firmy. Pisze o korupcji, kastach i o tym, że trzeba mieć znajomości, żeby coś osiągnąć. Książkę dostałam od przyjaciółki na urodziny. Razem studiowałyśmy etnologię i antropologię kulturową, więc ta tematyka jest nam bliska. To czego można się dowiedzieć o człowieku czytając tę książkę? Tego, że nie ma dla niego sprawiedliwości, że jak się człowiek urodzi, tak jest zdefiniowany do końca i jeśli jest z biednej kasty, to nie ma szansy się z niej wyrwać”.
„Północ i Południe”, E. Gaskell
„Lubię takie historie z Anglii XIX wieku, kiedy kobiety chodziły w długich sukniach i były damami, a mężczyźni dżentelmenami. Podobają mi się takie relacje między ludźmi, gdy jeszcze w cenie były wartości takie jak uczciwość, grzeczność. Ludzie mieli dla siebie więcej czasu. Nie było prądu, telewizji, więc cenili bardziej rozmowy, a nie uciekali i zamykali się we własnych pokojach”.
„Cień wiatru”, C. R. Zafón
„To dopiero początek. Chłopiec odnajduje książkę i okazuje się, że jest to jej jedyny egzemplarz i tak się zaczyna. Skąd ten wybór? To od znajomej, która już ją przeczytała i bardzo jej się spodobała. Słyszałam dobre opinie o tej książce, więc stwierdziłam, że spróbuję. Im grubsza książka tym lepsza, bo krótka za szybko się kończy. Ale po kilkuset stronach trudniej się z książką rozstać pod koniec… Dlatego się cieszę, że w tym przypadku są trzy części”.
„Czerep mutanta”, W. Noczkin
„Przyznam, że nie jestem tą częścią zachwycony. Poprzednia była zdecydowanie lepsza. Ta jest taka na siłę pisana trochę. Warto zacząć od „Ślepej plamy”. Jest z pomysłem zrobiona. Myślę, że tłumacz Michał Gołkowski dużo tam przemyca od siebie, bo to wszystko jest zaadaptowane na nasze realia. Jest dużo odniesień do polskiej kultury, do Barei, Tuwima, Mickiewicza nawet. Ktoś mi sprzedał pomysł, żeby to przeczytać i czytam”.