cncn movies

movie journey about a real ghost

[cncnmovies]

Wuthering Heights (2026)

İçim ürperiyor bu güzel havalardan, İçim ürperiyor soğukta sıcak hissetmekten, Soru işaretleri ürpertiyor içimi, Cevapları belirsiz olmadığı halde.

İçim ürperiyor cevabını bildiğim sorulardan, Bilmekten korkuyorum, Bildiğimi bilmekten, Kabul etmekten, Dile getirmekten ürperiyorum.

Dile gelmezse gerçek olmaz gibi, Dile gelirse gerçek olur gibi. Hangisinden korktuğumu bilmeden, Sadece ürperiyorum Uğultulu tepelerden.

cncn

[cncnmovies]

Five Feet Apart (2019)

Bir nefes uzakta olmanı özlüyorum. Üfleyecek bir tutam nefesim dahi olmasa bile özlüyorum. Fırtınalar yaratamadığım, pastadaki mumları üfleyemediğim nefesimle özlüyorum.

Seviyorum nefesim olmasa da, ciğerlerim çalışmasa da. Hiç düzelmeyecek bir hastalığım olsa da.

Bir vücuda, bir kalbe ihtiyacım olmadan seviyorum seni. Sadece bir düşünceyim. Odayı aydınlatan ışığım. Tepedeki güneş. Ağacın her biten bahar sararıp gelen baharda yeniden büyüyen yaprağı. Penceredeki bir yansıma. Kağıttaki bir şiir.

Ben her yerdeyim. Peki ya sen?

8/10

[cncnmovies]

Yol Ayrımı (2017)

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,   İkincisinde, daha çok hata yapardım.   Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.   Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,   Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.  Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu. Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten.  

Jorge Luis Borges

&

Birazcık, bir tutam olsa bile böyle yaşamaya çalışıyorum.  O güzel anlarımı seninle yaşıyorum. Kamera etrafımızda dönüyor. Kumsaldayız çıplak ayaklarımız kumun içinde. Sana bakıyorum, güneş üzerimize batıyor. Üzerimize uyanıyor. Ben yine sana bakıyorum. Öpüyorum. Yaşamak için tek ihtiyacım buymuş gibi, Dudaklarımı ayırsam ölecekmişim gibi. Seni içime dolduruyorum. Neresi sen, neresi ben bilmeden. Seni çok seviyorum.

cncnmovies

Yol Ayrımı beni mutlu etti. Perdede yaşananlara özenmedim. Kendimle ilgili pişmanlıklara sebep olmadı. Kıskanmadım. Çünkü oradaki bendim, hayallerim için yürüyen, her zaman tutkularını izleyen. Bunları görebilmek için ölümün eşiğine gelmeme gerek olmadı.

Ne mutlu böyle insanlara. Ne mutlu en güzel anların peşinde olanlara.

Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.  

8/10

[cncnmovies]

3 Idiots (2009)

Herkes kendi gerçekliğini yaşar. Hep yaşadığın bir şey olunca alışıyorsun zamanla. Sıradan oluyor senin için. Soğuk karakterli, çocuğuna karşı sevgi göstermeyen babalar gibi. Uzaktan izlediğinde o babanın içini bilirsin ama eylemde bulunmaz. Sen yine de bilirsin. Onun gibi.                    Kendime dışarıdan baktığımda da öyle düşünüyorum. Böyleydi hep yarın da böyle olacak. Biliyorum ben, hiçbir sözcüğe gerek olmadan biliyorum. Anlatmaya gerek var mı diye. Böyle hikayeleri izlediğimde tekrar farkına varıyorum ki, anlatmaya gerek var. Bir tek kişi okusa bile.

Az gelişmiş ülkelerde toplumun büyük bir kesimi fakirlikle mücadele eder. Bugün fakir değilse de dün fakir olmuştur, ya da ileride fakir olma ihtimali vardır. Bu yüzden çocuklarına doğdukları andan beri baskı yapmaya başlar. Aynı kaderi yaşamasın diye. Doktor olsun, mühendis olsun, avukat olsun. Çok büyük paralar kazansın. En büyük derdi karnını doyurmak olan insanın başka düşü olamaz. Ruhu doyurmaya sıra gelemez bir türlü. Bunu anlayabiliyorum. Ama ruh olmadan ne kadar yaşayabilirsin? Bunun değişmesi gerek.

Hayatıma dair ilk anımda, aynada kendime bakıyordum. Kimim ben, burada ne arıyorum, neler yapacağım? Çocuk halimle kendime bu soruları sormuştum. Bu aslında bir oyundan ibaretti o zaman, ama bugün gördüğümde ne kadar anlamlı olduğunu görüyorum. Tutkunu bulmalı ve onun peşinden gitmelisin. Sana verilen ömrü sadece başkalarını memnun etmeye çalışarak geçiremezsin. Cesur olmalısın ve tutku duyduğun şeyin peşinden gitmelisin.

Bu benim için sinemaydı, sizin için bambaşka bir şey olabilir. Onu bulmak için hala geç değil. Adım atmanın tam zamanı.

All is well.

10/10

[cncnmovies]

As Good As It Gets (1997)

Ne zaman eskilerden bir film izlesem, kısa bir süreliğine de olsa, en az 20 sene öncesindeymiş hissine kapılıyorum. Film bittiğinde, odanın kapısını açıp kendimi Atrium’da bulacağım. AVM’de Whitney Houston çalıyor olacak ve ben sessizce şarkıya eşlik edeceğim. McDonald’s’ta yemek yiyecek oradan Migros’a gidecek, soluğu üst katta video kasetlerin olduğu rafta alacağım. O mutluluk dolu heyecan hep benimle olacak. Film hiç bitmeyecek.

Film gerçekten de hiç bitmedi. O zamanlardan beri çok şey değişti. Heyecanım dışında. Evet büyüdüm, yaşlandım, kilo verdim, kilo aldım, güldüm, ağladım. Ama o hep aynı kaldı. Sinema mutluluk demekti ve bugün, ve de yarın hep öyle olmaya devam edecek.

Bunları niye yazıyorum? Çünkü hayat kararsız olmak için çok kısa. Melvin Udall gibi çizgilere basmadan yürümeye çalışmıyorum, ama hayatımda neyi ve kimi istediğimi biliyorum. Neye tutkumun olduğunun farkındayım. Bu hayattaki en değerli şeye sahibim. Bilmeye.

Eğer siz hala onu bulamadıysanız, şimdi tam zamanı. Neyi ve kimi istediğinizi bilmek, onunla yürümek yaşamanın mümkün olan tek anlamıdır.

Filmden özel bir alıntıyla gidiyorum.

Melvin Udall: I've got a really great compliment for you, and it's true.

Carol Connelly: I'm so afraid you're about to say something awful.

Melvin Udall: Don't be pessimistic, it's not your style. Okay, here I go: Clearly, a mistake. I've got this, what - ailment? My doctor, a shrink that I used to go to all the time, he says that in fifty or sixty percent of the cases, a pill really helps. I *hate* pills, very dangerous thing, pills. Hate. I'm using the word "hate" here, about pills. Hate. My compliment is, that night when you came over and told me that you would never... all right, well, you were there, you know what you said. Well, my compliment to you is, the next morning, I started taking the pills.

Carol Connelly: I don't quite get how that's a compliment for me.

Melvin Udall: You make me want to be a better man.

8/10

[cncnmovies]

La La Land (2016)

Yürümeye başladığı ilk gün hayatının en büyük tutkusuyla tanışmıştı. Koltuğuna oturmuş ve perdeye yansıyan hikayelerle büyülenme yolculuğu başlamıştı. Hayal kurmayı önce babasının masallarından sonra da izlediği filmlerden öğrenmişti.

Dünyanın ucu bucağı yoktu. Onlarca, yüzlerce, binlerce, milyonlarca, milyarlarca insan, kat kat fazlası da hikaye vardı. Hangilerini seçecekti? Perde ona hangilerini sunacaktı? Gazetelerin sinema sayfaları tam da bunu öğrenmek içindi. Bu dünyaya başka ne için gelmiş olabilirdik ki? Okumak, yazmak, izlemek, anlatmak ve dinlemek için. Başka türlüsünü hiç bilmemişti.

İzleye, izleye kendi hikaye olmuştu. Perde nerede başlıyor, nerede kendisiyle bitiyor bilmiyordu. Öğrenmek de istemiyordu. Tutkusunun onu yönlendireceğinden emindi. Yalnız kaldığı zamanlarda yine mutluluğu o perdeye yansıyan ışıkta buluyordu. Hikayeler asla bitmiyordu çünkü.

Sonra bir gün bu mutlu hikayelerden biri de onu buldu. Gerçekten görmeye başladığı ilk gün hayatının en büyük ikinci tutkusuyla tanıştı. Gözlerine bakmış ve onun gözlerine yansıyan hikayelerle büyülenme yolculuğu o zaman başlamıştı. Aşık olmayı önce filmlerden sonra da ondan öğrenmişti.

Bu aşkın ucu bucağı yoktu. Onlarca, yüzlerce, binlerce, milyonlarca, milyarlarca mutluluk verici an. Hangilerini seçecekti? O gözler ona hangi hayalleri sunacaktı? Onunla geçirdiği her an tam da bunu öğrenmek içindi. Bu dünyaya başka ne için gelmiş olabilirdi ki? Aşık olmak, sevmek, daha çok sevmek için. Başka türlüsünün hiç olmamasını diledi.

Onunla birlikte kendi de o haline gelmişti. Kendisinin nerde başladığını, onun nerede bittiğini bilmiyordu. Öğrenmek de istemiyordu. Mutluluğu o gözlerde bulacağını hep biliyordu. Aşk asla bitmiyordu çünkü.

Piyanonun başında çalmaya devam etti. Dinleyicilerin en çok sevdiği bölüme gelmişti ve birden bıraktı.

Ayağa kalktı ve onu gördü. Tutkusu onu hiç terk etmemişti.

9/10

[cncnmovies]

By The Sea (2015)

Başkalarının hayatlarında mutluluğu aramak. Ben aynada kendim yerine hayal edebileceğim en mutlu insanı görüyorum. Seyrim beni ona yakınlaştırıyor. Başta onunla birlikte mutlu oluyorum. O benim izlediğimi bilmiyor. Sahip olamadığım, asla da olamayacağım şeylere sahip olması üzmüyor beni. Çünkü ben bir aynaya baktığımı düşünüyorum hala. Ufak olsa da benden yansıyan bir şeyler olduğuna eminim. Yanımdaki insanı bu yalana inandırmam uzun sürmemiş ve işler oldukça büyümüştü.

Bir gün sendeleyip aynanın üzerine düşüyorum. Sanki bilmiyormuşum gibi -Bu bir ayna değilmiş-. Görüyorum ve şaşırıyorum. Gördüklerimin benimle en ufak bir ilgisi de yokmuş. Kendimi kandırmışım. Artık o yansıma benim dostum değil, düşmanım haline geliyor. Kendimi oraya getiremeyeceğimi bildiğim için, onu kendime çekmeyi hedefliyorum. Mutsuzluğumdan yeni mutsuzluklar doğsun. Bakıp da imrenip üzüleceğim kimse olmasın istiyorum. Birden her şey kararıyor.

Bu bencilliği denizin akıntısı alıp götürmeli. Tuzlu su gözlerimi yakmalı, beni kendime getirmeli.

Güneş hala tepede, biz de denizdeyiz.

6/10

[cncnmovies]

Fathers and Daughters (2015)

Anneler ve Oğulları. Oğul kayıp, anne çoktan ölmüş. Biliyorum ki bir gün sen de gideceksin dedi oğlan. Günler, haftalar, aylar belki de yıllar sonra olacak. O üzüntüyü şimdiden yaşayıp bitirmek istiyorum. Başlamadan bitsin ve hiç kalp kırıklığı yaşanmasın. Ardımızda bilinmezlik kalmasın diye ekledi. Her şeyin cevabını önceden bilmeye çok alışmıştı ve bu durum onda cevabını öngöremediği soruları sormama alışkanlığı yaratmıştı.

Bu durum hikayeyi sekteye uğratyordu. Artık yeni hikayeler yaşamıyordu oğlan. Aynılarını devam ettiriyordu. Seni en çok sevmesi gereken insanlar erken gitmişti hayatından, ya da olması gerektiği gibi sevmemişlerdi. Kitaplarda öyle yazılmamıştı oysa ki. Büyük bir hayal kırıklığı yaşıyordu. Senelerdir tek bir gerçek hissi olmamıştı. Uyuşmuş gibiydi, gözleri renksiz ve donuk bakıyordu.

Oğlan işte tam o anda durdu ve derin bir nefes aldı. Kelimeler ağzında onu boğmak için varlarmış gibiydi. Ağzını açmasının yeteceğini biliyordu ama o an için bu dünyanın en zor işiydi. Tekrar nefes aldı.

Biliyorum ki bir gün sen de gideceksin dedi.

Gitme.

8/10

[cncnmovies]

Money Monster (2016)

Selamlar. Bu şey açık mı? Ses ses deneme. Evet, bugün son zamanların en ihtişamlı olayı yaşanacak. Bu akşam büyük şeyler olacak. Tüm sosyal medya bu olayla çalkalanacak. Profil fotoğrafları değişecek, iletiler yazılacak, hashtag’ler patlayacak. Bu büyük insanlık ayıbına herkes tek yürek karşı duracak.

Siz soyulanlar, dövülenler, tecavüze uğrayanlar. Bugün sizin sesiniz duyulacak. Ama gece 12′yi vurunca bal kabağı sizi de vuracak. Sesler diğer kulaktan sonsuzluğa karışacak. Trend topic değişti bile. Sen canlı yayında, ölümü göze almış, sesini yükseltmişsin çok mu? Aman tanrım şu insan gibi konuşan kediye bakın. Videoyu herkese izletmem lazım.

Bazen Truman Burbank’sin, bazen ise onu küvetten izleyen adam. Ama kim olursan ol yarın hepsini unutacaksın. Aklını oyalayacak başka şeyler olacak. Money Monster bana hayatımızın ne kadar da Truman Show’a benzediğini bir kez daha hatırlattı. Tüm o dağılan hayatlar, bütün yaşanılan haksızlıklar, soygunlar, kutular, dolarlar, eurolar hepimiz için bir saniyeden ibaretler. 

Kumanda elimizde, kanalı değiştirir ve yolumuza devam ederiz. Bu yazıyı yazarken herkes o turizm firmasının otobüsünde yaşanan olayı konuşuyor. Ama günler sonra kimse umursamayacak. Çünkü yeni bir oyuncağımız gelecek. 4+35 eğitim sistemini konuşacağız. Canlı yayında yapılan o büyük gafın peşinde olacağız. Kadınları aşağılayan bir fetva hepimizi kızdıracak. Ama sonuçta değişen bir şey olmayacak.

En aktivist anımızda tanıtıcı reklam girecek. Reklam dönüşü bir reklam kuşağı daha başlayacak. Sonra bir bakmışsın dizi zaten bitmiş.

KJ’ler önünde bir selfie çekelim mi?

7/10

[cncnmovies]

The Danish Girl (2015)

İçimde çıkmak için var gücüyle uğraşan bir canavar taşıyorum. İnsanlar ona böyle sesleniyor. Senin içinde o yok diye adı canavar olmak zorunda. Farklı olduğu için dışlanan insanlar bu canavarı iyi tanırlar.

Önce onu görmezden geldim. En derin odaların, en dipsiz dolaplarına koydum. Üzerine asma kilitler taktım. Yokmuşcasına devam ettim. Gözlerim görmez, kulaklarım duymaz oldu. Ama o hep oradaydı. Unutamadım.

Daha sonra ona söz hakkı vermeye başladım. Onu çıkarttığım dolaba ben girdim. Asma kilitleri kendi üzerime doladım. Gözlerim bu sefer kendimi görmez, kulaklarım kendimi duymaz oldu. Yine olmadı.

Yokluğum farkedilmeye başlayınca dolaptan çıkmak zorunda kaldım. Canavarla baş başaydık artık. Canavar hangimizdi diye düşünmeye başladım. Aramızdaki sınırlar kaybolmuştu. Biri diğerini er ya da geç öldürecekti. Ve o an farkettim, canavar olan bendim. İçime hapsettiğim ise benim gerçekliğimdi. Toplum onu öyle görmese bile.

Kararımı verdim. Canavarın ölmesi gerekiyordu. Ama sınırlarımız öylesine kaybolmuştu ki kendimi canavardan, canavarı kendimden ayırmam imkansız haldeydi. Yine de kararlıydım.

Sonunda bu savaşın kaybedeni ben oldum. Ama umudum yarının insanlarına ışık oldu.

8/10

[cncnmovies]

Slow West (2015)

Vahşi batıya uymayacak naiflikte bir genç, kalbini kaptırdığı İskoçya'nın güzel ve masum kızı Rose'un izinde, uzak topraklarda hayatta kalmaya çalışıyor.

Sene 1870 olsa da bugünden çok da farklı olmayan koyu gri hayatta beyaz kalabilmiş nadir insanlardan birisi. Rose'un göç etmek zorunda kaldığına inanmış. Onu gönülden sevdiğine ve gelmesini beklediğine inandığı gibi. Tur rehberini eline almış, kurşun koymaya lüzum görmediği silahı belinde. İskoçya'nın güzel ve masum kızı Rose. Aranıyor. Ölü ya da diri. Ödül 2000 dolar.

Yaveri Silas'ın sözleri umrunda değil, Jay Cavendish sonsuza dek mutlu hayalleriyle yolu yarıladı bile.

Kalbi yanlış, ruhu ise tam olması gereken yerde.

7/10

[cncnmovies]

Bridge of Spies (2015)

İdealist meslek erbabı öyküsü sinemada çok kez anlatılmış ve anlatılmaya devam edecek olan bir karakter tipidir. Sistem her zaman güçlüdür, evet içlerinde çürük yumurtalar barındırabilir, ama sen sisteme inanmaya ve mücadele etmeye devam edersen er ya da geç kazanırsın. Aydınlık karanlığı her zaman yener.

Sinemanın bu umudun peşinden koşması çoğunluğun aksine beni rahatsız etmiyor. Çünkü, tüm hayatını tutkusunun peşinden koşmaya adamış birisi olarak benim de bu umuda ihtiyacım var. Senin içindeki ışık sönmek üzereyse senin de ihtiyacın var. Rudolf Abel'ın hikayesindeki düştükçe yeniden kalkan adama inanmaya, inanmaktan da öte o adam olabilmeye ihtiyacımız var. Tüm bunların aslında sistemle bir ilgisi de yok. İnanmak ve mücadele etmek -sonunda yenilmek dahi olsa- güzel bir hikaye ve muhakkak anlatılmalı. 2. hikaye daha mutlu bitecektir.

Umut edecek kadar cesursan -o çok az sayıdaki insandan biriysen- ideal bir dünyada karşılığını muhakkak bulursun. Bu dünyada kimsenin sana yalan söylememesi, seni kandırmaması, görmezden gelmemesi gerekir. Umudun hep alevli kalmalı. Ateş zaman zaman sönükleşebilir, gücünü yitirebilir ama her zaman harlanmaya hazır olmalı, asla tamamen sönmemelidir. Çünkü finalın seni nerede ve nasıl beklediğini asla bilemezsin. Er ya da geç, o ateş yeniden yükselecektir.

Sizin göreviniz sinemanın anlattığı bu dünyayı gerçeğe dönüştürmektir.

8/10

[cncnmovies]

Paper Towns (2015)

O son olayla birlikte ortak geçmişimizde kalan son unsur da yok olup gitmişti. Beraber takip ettiğimiz diziler çoktan sona ermiş, izlediğimiz filmler unutulmaya yüz tutmuştu. Lost'un gizemleri açığa çıkamamış olsa da dizi final yapmıştı. Meğer hepsi zaten... Neyse. Ona komşum derdim, ki artık komşu bile değiliz. Ben o evden de taşındım zaten.

Benzer geçmişlere sahip bir arkadaşıma bunları anlattığımda kendisini gelecek için heyecanlanmış bir halde buldum. Dün bir anda onun için silinivermişti. Bu durum bende büyük bir şaşkınlık yarattı.

Uzun süredir üstüne düşündüğüm bir şey değildi zaten. Yine de, artık hiç gitmediğim ama varlığını bildiğim için kendimi huzurlu ve güvende hissettiğim bir köy gibiydi. Ve şimdi orası yok oluyorken nasıl her şeyin eskisi gibi olabileceğini anlamakta güçlük çekiyorum. Belli ki hepimiz kökleri toprağın altından birbirine bağlanmış çimenler değiliz. İçeride bir yerlerde aynı köklere bağlı olduğumuzu hissedemiyoruz. Çoğunluk belki öyle. Ama bazılarımızın ipleri var.

Kağıttan olmayan insanları tutmaya çalışan kağıttan ipler. Geleceğe Dönüş'teki Marty'nin aile fotoğrafı gibi, kaybolup ya da kaybolmama arasında gidip geliyormuş gibi hissediyorum. Kağıt olmak ile kanlı canlı olmak arasında gidip gelmek. Her an biri diğerine üstün gelebilir gibi. Kimin kazanacağı belirsiz. Bahisler açık.

Film kötü, kitap oldukça etkileyici.

[cncnmovies]

The Fault in Our Stars (2014)

Uzun zamandır ağlamalı film izlememiştim. Cinsiyetçilik yapmıyorum ama malum insan erkek olunca abi çok güzel ağlamalı film var gel izleyelim diyeniniz olmuyor. Hoş ben duygusuz olan daha fazla kız gördüm hayatımda. hüngür hüngür ağlayan erkek ise çok gördüm. Bir tanesi de benim. Buraya daha sonra geliriz.

Elbette bu kendi sonsuzluğumun bir parçası. dünya başınıza yıkıldığı an, sadece sizin başınıza yıkılır. Nasıl olduğunu anlamazsınız ama o yıkılan dünyada yaşamaya devam eden, mutlu olan insanlar bulunur. Ama dünya yıkılmıştır bile. anlam veremezsiniz. Apartman yıkıldığında, kolonlar çöktüğünde sadece siz mi ölürsünüz? İşte o zaman anlarsınız. Herkes zaten ölüdür. Sadece bunun henüz farkında değillerdir. Ve siz onlara hem güler hem de imrenirsiniz. Her şeyin farkında olduğunuz için önce kendinizle gurur duyar, gece 2'de gelen yakışılıklılık hissiyle aynada kendinize bakarsınız. Kısa süre sonra ise halinize acırsınız. Bilmesem daha mı iyi olurdu diye. Gerçekten daha mı iyi olurdu bilemezsiniz. Çünkü hiç bilmeyen olmamışsınızdır.

Yıllar önce İstiklal Caddesi'nde bardaktan boşalırcasına ağlayan bir kız görmüştüm. Hıçkıra hıçkıra ağlıyor bir yandan da tünel'e doğru yürüyordu. Orada bulunmam tamamen saçma bir nedenleydi. Şişhane metrosu yeni açılmıştı. Ben de denemek istemiştim. Gençtim ve hevesliydim, her yerini kurcalamak, imdat frenini çekmek için yanıp tutuşuyordum. Tünel'e çıktığımda kızı gördüm. Gökyüzünde bir tek bulut bile yokken, ve moral olarak oldukça iyi bir haldeyken -ki çok sık olmazdı- üzerimde yağmur boşalmıştı. Kıza doğru koştum. bir anda sarıldık ve tuzlu yağmurda beraber ıslandık demek isterdim ama, alooo gerçek hayattan bahsediyoruz. Sen de kimsin be salak diye biber gazını suratıma yiyebilirdim. O zamanlar biber gazı müptelası olmamıştık. Yabancıydı bize. Annelerin hep uyardığı o kötü çocuktu. oraya da daha sonra geliriz.

Belki dünyanın bu kadar kötü oluşu, belki de kendi pısırıklığım o gün o kızın yanına gitmeme engel olmuştu. Ama ben ne o günü ne de o kızı unutmadım. Birden taksiye atlayıp havalimanına koştum, ve son anda uçağına yetişip onu gitmemesi için ikna... Yok elbette böyle de olmadı. Ama unutmadığım doğru.

flashback///

Üniversite 1.sınıftayken, vizem var vizem benim diye hava atmayı çok sevmeye başlamış olduğum zamanlarda terk edilmiştim. Bilgisayar dersiydi ve biz en arka sıralarda hunharca Msn'deydik. Ve tanrı dersi dinlemediğim için beni cezalandırdı. Word'de nasıl paragraf yapılır öğrenmem gerekiyordu. Bu kadar basit bir şeyi derste anlatmalarının ne kadar anlamsız olduğunun bir önemi yoktu. Tab'a basılıyormuş diye not alanlar vardı. Bu önemli bilgileri kaçırmam elbette ki affedilemezdi. Ve Msn başında terk edilen birisi olarak acil bir şekilde tuvalete koşmuş, o ara çok samimi olmadığım bir arkadaşımı nedense kendime yakın bulup yanıma çağırmıştım. Hocam çıkabilir miyiz arkadaşımız çok hasta diyen kızlar gibi hissetmiştir kendini herhalde. Tuvalete girer girmez hüngür hüngür ağlamıştım. Burnumdan baloncuk çıkmıştı.

O sırada şimdi hayatta olmayan bir hoca içeri girip bu ibretlik görüntüyle karşılaşınca durumu kendine görev edinerek beni teselli etmeye çalışmıştı. Biz de genç olduk evlat, geçer demişti. Geçmedi. O da apayrı bir konu ama ben o konunun amına koyayım. Neyse.

flashback kapat.\\\\\\\\

Kızı ağlarken görünce işte tam da o anı hatırlamıştım. O ağlayan kız birden bana dönüşmüştü, burundaki baloncuktan tanıdım. Kendimden öyle çok korktum ki anlatamam. Çünkü o gün bir şeyi daha farketmiştim. Bana benden başkası asla ağlamayacaktı. Ben en çok kendim için ağlayacaktım. O günkü gibi kendimi dışarıdan görüp, halime acıyıp ağlamaya devam edecektim. Gece 2 olunca bu his yerini gurur ve kibire bırakacaktı. Ben öyle süperdim işte. O aptallar ne anlar ki hayattan. Ne yaşamışlar ki bugüne dek? Ne anlatmışlar insanlara diye götüm birden havaya yükselirdi. Sonra kendime gelirdim. Boktan hayatlarımızı yaşamaya devam ederdik.

Ağlamalı film varmış diye kendimi gaza getirdikten sonra filmin başına oturdum. Ve kabul etmeliyim ki beklediğim ağlamayı yaşayamadım. Çünkü artık çok geçti. Ben acıklı öykülere dışarıdan bakıp, onlara üzülen mutlu insanlardan değildim. Çok uzun zamandır değildim üstelik. Belki başından beri hiç öyle olmamıştım bilemiyorum. Hazel olmuştum çoktan. Kuruyan ciğerlerim gibi gözlerim de kuruyup gitmişti. Kendime bile ağlayamıyordum artık.

flashback///

Kabul etmeliyim ki 17 yaşında bir lise talebesi olduğum günlerde, telefonun başında deli gibi beklediğim anları ekranda gördüğümde biraz tuzlandı gözlerim. Mesaj atmamıştı henüz, aramamıştı da. Tanrım başına bir şey gelmiş olmasın??? Son mesajından beri tam tamına 17 dakika 32 saniye geçti. Neden cevap gelmedi, beni düşünmüyor mu yoksa, neler yapıyor şimdi. Araba çarpmış olmasın? Evet evet kesin araba çarptı. Beni aslında sevmemiş olamaz. Belki sıçıyor da olabilir tabi. Bu ihtimal şimdi aklıma geldi. Sıçıyor muydun gerçekten? O yüzden mi bekletmiştin 17 dakika 32 saniye beni?

flashback kapat.\\\\\\\\

Ben epik bir veda beklerdim hayattan. Benim için o bilgisayar dersinde acılar içinde ölmüştün. Ve ben eve döndüğümde senden o mektubu bulamadığım için kızdım bu filme. Ve ben o mektubu kendi kendime yazdım işte. Her zaman yaptığım gibi. Lise'de biyoloji dersinde hermafroditleri işlerken gülüp eğlendiğimiz, dalga geçtiğimiz yaratıklardan oldum. Kendi kendime yazdım o son satırları. Kendi kendimi teselli ettim son kere.

Yokluğunda gerçekten çok kitap okudum.

Öyle mal mal etrafa bakmadım. Bakmadım.

7.5/10

[cncnmovies]

Eden Lake (2008)

Dikkat. Yazı filmin sonu ile ilgili Spoiler içermektedir.

Son sahnede çocuk aynada kendisine bakarken, telefonu eline aldığında -sanırım herkes gibi- ben de vicdanına yenik düştüğünü ve polisi arayacağını düşündüm. Telefonu eline aldı, delil videolarını sildi. Güneş gözlüğünü takıp aynada kendisine gururla baktı. Yaptıklarının gurur verici olduğuna inanıyordu. Ve, oraya giden geri dönemedi.

Film basit bir slasher olmanın ötesine gidiyor. Ele aldığı gerçekçi tehditle film boyunca huzursuz hissetmemek elde değil. Çünkü burada gerçek hayatta karşılaşma imkanınızın olmadığı marjinal psikopat katiller, evinize, hayatınızda dadanmış ruhlar, hayaletler yok. Sadece çocuklar var.

Bugün sokağa çıktığınızda her an karşılaşabileceğiniz aileleri tarafından şiddete, istismara uğramış, ihmal edilmiş, farkedilmeyi bekleyen çocuklar. Şiddeti bir oyun olarak kabullenmiş ve hayatta kalmak için zalim olması gerektiğine inanmış çocuklar. Hele bizim gibi cahilliğin bir devlet politikası haline gelmiş olduğu gelişememiş ülkelerde böyle çocuklardan bolca görmek mümkün. Geleceğin ve hatta bugünün suçluları.

Basit bir gerilim filmi temasının altında böyle mesajlar bulunan filmleri ayrıca seviyorum. The Tall Man filmi de bunlardan biriydi.

7/10

[cncnmovies]

Hungry Hearts (2014)

Seni kendime karşı idare ediyorum, tıpkı senin bana yaptığın gibi. Ağzım seni onaylarken, kapılar kapanınca kendi gerçekliğime dönüyorum. Hiç tereddüt etmeden. Bana güven diyorum ya, oysa ben sana hiç güvenmiyorum. Tıpkı senin bana güvendiğini söyleyip aslında güvenmediğin gibi. İkimiz de tüm bunların farkındayız. Değilmiş gibi davranıyoruz.

Film vegan bir annenin çocuğuna et yedirmeme mücadelesini anlatıyor görünse de aslında ele alınanlar bunlar. Diyalogsuz ilişkiler, ortak bir yol arayışı yerine geçiştirilen sorunlar. Güven üzerine kurulamayan evliliğin sonuçları karşımıza çıkıyor. Baba oğluna et yediriyor, annesi bu gerçekliği kabul ettiğini söylüyor, ama arkasını döndüğü an bebeğin yediği eti kusması için çaba sarfediyor. Bugün yaşadığımız hayatın bir özeti gibi. Hayır diyememe, düşüncelerini ifade edememe/etmeme.

Ben filmi izlerken işin bu yönlerine daha çok odaklandım. Hayatlarını birleştirme kararı almış bir çiftin bu kadar kopuk, bu kadar uzlaşmadan uzak yaşamaları ve bu mücadelelerine bebeklerini dahil etmeleri ürkütücüydü. Tanışmalarına karar veren sıkışmış restoran kapısıydı, evlenmelerine neden olan şey hayat baskısıydı. Çocuk sahibi olmak bile çiftin ortak aldığı bir karar değildi. Bu kadar kararsız giden bir hayat elbette patlak verecektir.

Diğer boyut tartışmaya çok açık bir konu. Vegan'lık, vejetaryen'lik saygı duyulacak amaçları olan seçimler. Ama kişinin kendisinin yapması gereken bir seçim olduğu da açık. Beslenmek, aç kalmamak insan doğasının en önemli parçası.

Ama bu ailede aç olan karınlar değil, kalpler.

6/10

[cncnmovies]

Dark Places (2015)

Orada yokmuş gibi davrandığımız, zihnimizin en derinlerinde kilitli odalarda duran karanlık yerlerimiz. Anahtarları okyanusun en dibinde, ışıkları ise asla yanmayacak. Asla gidilmeyecek. Varlığından kimse bahsetmeyecek. Orada sakladığımız küçük çocuk da aynı karanlıkta kaybolacak.

O odayı pandora bile kıskanacak.

6/10