Het verhaal van de leeuw
Het Sleutelkruid, Paul Biegel
Het Sleutelkruid was als kind altijd mijn favoriete kinderboek. Het boek is opgesteld uit verhalen verteld door verschillende dieren uit het koninkrijk van koning Mansolein om hem zijn hart op te winden terwijl de wonderdokter het rijk afgaat op zoek naar het sleutelkruid. Dit specifieke verhaal is dat van een leeuw die vertelt over een van zijn voorvaderen. Een leeuw die was ingehuurd door een heks en haar heksenmoeder om tijd te pompen. Uit de pomp kwam steeds een plaat met daarop dingen die eerder waren gebeurd, hierop zag je bijvoorbeeld de leeuw die aan het pompen was en de heks die de pomp probeerde te maken toen deze het niet deed. De heksen wilde dat de leeuw zo hard pompte dat hij de tijd van morgen zou pompen. Uiteindelijk overlijd de leeuw en zegt een engel de heksen dat ze zijn tijd kapot hebben gemaakt.
De pomp is in dit verhaal ook een soort tijdmachine waar platen van de vergane tijd uit voort komt. Een inspiratiebron voor het verbeelden van de tijd die is gebeurd. Het magische van tijd en het vastleggen hiervan komt hier mooi naar voren. Het zijn heksen met toverkunsten die ermee omgaan. Je doet iets wat eigenlijk tegen de natuur ingaat, iets magisch, toverachtigs, vandaar: een tijdmachine.