Gelukkige 17e verjaardag, jongedame!

titsay
will byers stan first human second
he wasn't even looking at me and he found me
$LAYYYTER

JBB: An Artblog!

izzy's playlists!
taylor price
Alisa U Zemlji Chuda
todays bird
Keni
wallacepolsom

No title available
Stranger Things

No title available
sheepfilms

★
Jules of Nature

shark vs the universe
Mike Driver
Xuebing Du
seen from United Kingdom

seen from South Korea

seen from Türkiye

seen from Germany
seen from United States
seen from United States

seen from Türkiye

seen from Malaysia

seen from South Korea
seen from United States

seen from Indonesia
seen from United States
seen from Germany

seen from Malaysia
seen from Argentina

seen from Japan

seen from Malaysia

seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
@deliefstejaimy
Gelukkige 17e verjaardag, jongedame!
De meest moeilijke dagen zijn er weer
Mijn schouder voelt alsof die eraf is gerukt door een beer
Da's dus constante 11/10 op schaal van zeer
En een 0 voor gezelligheid en sfeer
Ik word gek in deze hel
Geen vleugje rust in dit treurspel
En ook al volgen de pijnstillers (te) snel
De pijn blijft gewoon te fel
Ik weet dat deze razende remloze trein
Een gevaarlijke situatie kan zijn
Want hoe ver nog tot het eind van mijn latijn?
Hoe bescherm ik mezelf tegen een opgevend brein?
"Jaimy, niet opgeven
Ge hebt nog zoveel om voor leven"
Terwijl lig ik alleen nog in mijn bed te huilen en te beven
En is er niemand op de wereld die me een beetje hulp kan geven
Wat als op zo'n donkere dag
Mijn onderbewustzijn overstag
Ik het allemaal niet meer beseffen mag
En dan is daar de pijn met de genadeslag
Nu heb ik mezelf nog in de hand
Maar hoe ver nog tot de toestand
Dat ik in een psychose beland
En het eindigt faliekant
De pijn maakt mij knettergek
Het is een donkere, lelijke plek
Waarin ik mijn dierbaren onbewust in mee trek
Het is gewoon nog geen tijd voor dat slechtnieuwsgesprek
Ik ben 35 jaar
Ik ben nog niet klaar
Ik maakte nog niet voldoende dromen waar
Dus pijn, maak mijn dagen een beetje minder zwaar
Het leven wat vaker door een roze bril
Nog een beetje genieten, da's wat ik wil
En wie weet wat ligt er nog voor mij op til
De wetenschap staat natuurlijk ook niet stil
Een medisch wonder
Zo bijzonder
Mijn schouder weer gezonder
En ik dan als de donder
weer leven en lachen kan
En dat nog heel erg lang
De pijn is eindeloos
Mijn lijf is zo broos
Mijn hoofd is boos
Mijn leven uitzichtloos
Chronisch noemen ze dat dan
Eigenlijk een kortsluiting in de hersenpan
Een geval waar genezen niet kan
Dus ge wordt er echt knettergek van
Het is een constante strijd
Want die ellende is er echt altijd
Ge raakt de grip op het leven kwijt
Zodat ge steeds dieper in een depressie wegglijdt
Wilt ge met het leven kunnen verdergaan
Moet ge de chronische pijn echt willen verstaan
Dat betekent de pijn aanvaarden als een waan
Maar da’s een moeilijke weg om in te slaan
Zelfs moest ik naar beterschap streven
En het allemaal een plaats kunnen geven
Het zit ondertussen al in mijn identiteit verweven
Het is zoals de koning van mijn leven
Kortom: ofwel breekt het mij snel, ofwel breekt het mij traag
Op welke manier is aan mij de vraag
Het eindigt toch altijd in een nederlaag
Hoog tijd dat ik wat dromen najaag
Ik weet dat mijn leven een stuk korter zal zijn
Tenzij een wetenschappelijk wonder op termijn
Een einde maakt aan die neergaande lijn
Maar die kans is ontzettend klein
In zoverre het mogelijk is zal ik dus die dromen najagen
Op de zeldzame goede dagen
Probeer ik dan eens een sprong in het duister te wagen
Om dan weer verder te kunnen zagen en klagen
Gelukkig komt er ooit een einde aan deze hel
Wellicht de dag dat ik zelf het einde voorstel
Niet langer alleen maar kommer en kwel
Ik zeg jullie dan opgelucht vaarwel
Het is voor jullie dat ik nog efkes volhoud
Mijn familie, jullie zijn goud
Bedankt om er voor me te zijn
Doorheen depressie en angst en vooral kotsen en pijn
Mijn liefde voor jullie is gigantisch groot
In dit leven en zelfs nog ver na de dood
Ik zal dan over jullie waken
En jullie heel gelukkig maken
Maar nu nog even genieten van het leven
Het heeft ons nog zoveel te geven
Met een lach en een traan
En jullie die me elke dag weer bijstaan
Dankuwel, lievelingen
Laten we verder samen door het leven swingen
Genadeloos tikt de tijd voorbij
Maar toch is het anders voor jou dan voor mij
Sta je bij het ouder worden wel eens stil
Of blijft het stil, terwijl je juist meer van het leven wil
Heb je al wat dromen kunnen waarmaken
Of lukt het u godverdomme amper nog om uit uw bed te geraken
Want ondanks dat het leven in een sneltrein voorbij raast
Leef ik er precies naast
Geen dromen meer
Teveel zeer
Die schouder weer
De pijn gaat als een speer tekeer
En slaat me dan genadeloos weer neer
Triestesse in mijn ogen, een lach zonder betekenis, een vrouw die het leven heeft opgegeven, enkel leegte schiet er nog over.
Maandag 24 november 2025 - 12.00
Mensen geloven me vaak niet. Dat de pijn maar iets is dat me gewoon lui maakt. Maar ik ga kapot vandaag. Ik heb al 3 Tramadols en 3 Xanaxen genomen en heel mijn schouder ingespoten met een verdovende spray. Het helpt amper. Het zijn weer van die extreem moeilijke dagen. Ik word daar radeloos van. Ik weet niet wat ik nog kan doen. Ik ben volledig ten einde raad. Misschien moet ik toch op zoek naar illegale extra zware pijnstillers. Ik weet het niet meer. Soms lijkt verslaafd zijn aan illegale middelen bijna een droom. Het gedacht gewoon al dat er een mogelijkheid is dat ik dan niks meer voel... Zalig. Maar toch vecht ik elke dag om door deze moeilijke periodes te geraken zonder zo'n domme dingen te doen. Want als ik daarmee begin, is dat op zoveel andere vlakken een pad van destructie. Ik doe het dus op deze manier. Pijnstillers die op sommige dagen amper helpen en me dus volledig gek maken omdat de pijn me geen pauzes gunt. Pas op, dit is ook een pad van destructie want ik weet echt niet hoelang ik die zware dagen met zoveel pijn en zo weinig oplossingen nog kan dragen. Die constante tweestrijd tussen 'ik wil er nog even zijn voor mijn dochter' en 'ik wil nooit geen pijn meer voelen en daar is maar 1 oplossing voor', verscheurt mij. Ik wil wel maar eigenlijk ook totaal niet meer. Waarom kan niemand mij (op een legale manier) beter maken, zodat ik van die laatste jaren toch nog een beetje kan genieten. Maar nee, ik ben genoodzaakt in mijn bed mentaal dood te gaan en fysiek in brand te staan. Ik word constant veroordeeld door jullie omdat jullie niet weten wat ik voel. Terwijl het wel voor jullie is dat ik er iedere dag weer voor kies nog wakker te worden. Als ik jullie niet had, als ik jullie niet zo graag zag, had ge geen dochter meer. Nu hebt ge er wel nog eentje. Nog efkes. En ook al zijn er meer donkere dagen dan mooie momenten, probeer die mooie momenten aub te koesteren want voor mij is dat het enige wat er nog toe doet. Ipv boos te zijn, kunt ge dan misschien aub eens leren gewoon blij te zijn dat ik er nog ben. Want de tijd dat dat niet meer zo zal zijn, komt steeds korter bij. Ik weet niet hoeveel tijd me nog rest maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik die tijd kan doorbrengen met jullie liefde en steun. Want jullie zijn de enige die er nog zijn. Teveel mensen om me heen hebben het te druk met hun eigen leven en kiezen ervoor hun ogen toe te doen voor het hoopje miserie dat ik ben. Ergens begrijp ik dat, maar het is jammer. Dus ik trek me op aan wie er wel is. Aan Ella. Aan mama. Aan papa en Christoph. Aan sommige (weinige) andere familieleden. Aan mijn hond. Aan een handvol vrienden. Op donkere dagen zijn jullie mijn lichtjes. Maar de dagen worden donkerder en de lichtjes schijnen steeds minder hard. Gelukkig zijn er nog dagen, hoe donker ook, ik ben er nog. En daar vecht ik heel hard voor. Ik heb vaak willen, kunnen opgeven maar als ik aan jullie denk, dan krijg ik weer een beetje moed. Ik leef enkel nog voor jullie. Dus aub, probeer een beetje te begrijpen dat moeilijke dagen meer zijn dan alleen een lui dipje. Moeilijke dagen zijn het eind van de wereld waar jullie me vasthouden zodat ik niet van de klif val. Maar wanneer ge mijn pijn niet wilt begrijpen, glip ik dieper weg. De pijn is misschien fysiek maar de keuze om te leven is een mentale en zeer gevoelige strijd waar elke tegenslag er voor kan zorgen dat ik geen hoop meer zie en dan dreigt het fout te lopen. Ik heb jullie steun nodig. Jullie steun is mijn kloppend hart. Ik hou van jullie.
Ella
Mijn trots, mijn steun, mijn wereld.
Degene waar ik nog elke dag voor vecht.