Depinchos (e algunha cousiña máis)

Os pinchos de sempre, e tamén algunha que outra cousa de comer, beber ou que ande a cociñar.... quen sabe!

[depinchos]

Eu non lembro que na miña casa se fixeran as chulas de calacú. Pero como a Óscar lle gustan moito, e que di a súa nai que este é ano de calacús, onte fixen unhas chulas para a cea. Son moi fáciles de preparar:

Cócese medio quilo de calacú (limpo e sen sementes) cunha area de sal. Despois, esmágase, e mistúrase con catro ovos, 125 gs de fariña. azucre a gusto, e pasas de Corinto. Aínda que na receita que eu vin (aparece con outro nome no libro de Amigos da Cociña Galega, e é de Casa Simón de Cangas) di que se friten en aceite de oliva, eu limiteime a facelas nunha tixola untadas en aceite, para que non se peguen. Unha vez listas, boteilles por arriba un azucar moreno moído con canela.

Aínda que tamén se poden comer frías, eu penso que están moito mellores quentes ou mornas (sobre todo, se é un día de choiva como o de onte).

[depinchos]

O que antes era un bar "de barrio" como o Roberts púxose de moda dende fai uns meses por ofertar aos seus clientes unha morea de pinchos diferentes para escoller, todos eles de balde; e coa posibilidade de pagalos por o prezo dun euros.

Hai para todos os gustos: dende os máis tradicionais como a tortilla de sempre, a outros máis exóticos como as "fajitas". Cal non foi a miña sorpresa cando, ao pasar por alí o martes  cunha amiga para tomar algo (e poñernos ao día despois de case un ano sen vernos), vin que tiñan percebes de pincho! E aí os tedes, unha petadiña de percebes ben abrigadiños para non coller frío.

Como podedes supoñer, e aínda sen os percebes, coller mesa no terraza este verán é case un deporte de risco.

Roberts cafetería: https://es.foursquare.com/v/roberts/4e4bb167d164d2bc73afeed0

[depinchos]

Agora que se puxeron de moda os "ovos de Pascoa" en vez das roscas de cando eu era pequena, a miña nai segue a facer (e cando digo facer, falo de levalo a cocer á panadería) "o bolo" con que os padriños agasallaban aos seus afillados por estas datas cando ela era pequena. Non sei se este costume era propio doutras zonas de Galicia, máis así era en Barro (Pontevedra). Para os que non o probarades, dicirvos que os ovos así cocidos, co pan (neste caso è de manteiga) saben dun xeito diferente aos cociñados en auga.

[depinchos]

O 2013 déixame na casa un “maestre pizzeiro”.  Makeijan está a experimentar con novas masas e xeitos de cocción.

E está a facelo moi ben!

[depinchos]

Na miña época de estudante en Salamanca collín un costume que non me é moi doado seguir agora: acompañar o café de media mañá cun pincho salgado.

Na maior parte das cafeterías (e é moito de agradecer), acompañan ao café con algún petisco doce: churros, biscoito, galletas... Pero se a un o que lle presta é o pincho salgado, a cousa complícase un pouco máis.

Así que unha boa opción é o Bicos, onde aproximadamente a partires das once da mañá xa pode un concederse este pequeno capricho. Conste que o seu biscoito de cortesía é realmente delicioso, máis a min préstame moito máis cando podo tomar a súa famosa ensaladilla, ou a tapa quente que toque ese día.

Bicos: https://es.foursquare.com/v/bicos/4bbae8db935e9521ffa12890

[depinchos]

Penso que xa teño dito que a repostería non é o meu, pero como RM quería invitar aos seus "máis amigos" a tomar torta e soprar as candeas o día do seu aniversario, decidín atreverme a intentar facer eu unha.

Lembrei que a miña amiga Luci, un día que veu cear á casa, trouxera unha torta de plátano e nata que estaba moi boa e non parecía moi difícil de facer. Así que, aló fun:

- base de galleta tipo "digestive" moída e misturada con manteiga en "pomada".

- catro ou cinco plátanos ben maduros cortados en rebandas.

- unha capa (prudente) de doce de leite.

- e todo cuberto con nata montada con queixo "Mascarpone".

Preparei todo a tarde anterior, e deixei a torta dentro da neveira ata o día seguinte.

Para a decoración, uns amorodos con candea a xogo. Lucida quedou, e RM dixo que estaba moi boa :-)

[depinchos]

Seguro que xa teño dito máis dunha vez que a miña avoa Sofía, coa que eu me criei, era unha grande cociñeira. Dela aprendín a facer este guiso de xoubas, tan saboroso como sinxelo, e que para min é un dos pratos que  non deben faltar na mesa no verán.

Unha, como non, polo seu sabor; e outra, e non menos importante, poque para facelo utilizamos os produtos que nos da a horta nesta tempada. Un fondo de patacas cortadas en rebandas grosas, cebola, un par de dentes de allo, pemento, cebola, e unha folla de loureiro. Cubrir con auga e un bo chorro de aceite de oliva, todo en cru. Sal a gusto. Cando as verduras estean listas, bótanse as xoubas, un novo chorro de aceite por enriba delas, e en canto ferva de novo apágase o lume. Uns minutiños de repouso, e xa está!

[depinchos]

Cada un ten as súas debilidades gastronómicas, e a cociña de Gloria Martín, de El Empalme, é unha das miñas.

Ir de viaxe, parar a estirar as pernas e beber algo fresco, e atoparse de repente cun este aperitivo (preparado no momento) de boletus con limón confitado e en xelatina, e salsa de arroz con leite, é unha desas cousas que lle alegran a un o día, que boa falta fai!

E este, foi o segundo dos petiscos que nos preparou, xa que o primeiro foi tamén de boletus, pero esta vez con foie e salsa de flor de sabugueiro, e de sobremesa un xeado de feijoa. Incríbel.

Se pasades por Rionegro del Puente (Zamora) e gustades dos cogomelos, non deixedes de parar alí.

El Empalme: https://es.foursquare.com/v/el-empalme/4bae209bf964a5207c873be3

[depinchos]

A fin de semana pasada andivemos Makeijan e máis eu pola Mariña. Despois dunha tarde na que pasamos polo Souto da Retorta ou o castro de Fazouzo, rematamos o día tomando algo en Foz, onde facía ben de anos que non paraba.

A primeira parada, en A Viña, onde fixemos patria tomando un Rías Baixas, e onde nos ofreceron varios pinchos a escoller. Curiosamente, os dous pedimos a costela, que estaba ben boa.

A Viña: https://es.foursquare.com/v/a-vi%C3%B1a/4f9d285ae4b0de62686fbd37

[depinchos]

Fai pouco máis de tres anos nunha viaxe a Oviedo, paramos en A Casilla, en Martiñán para tomar un café. Lembro que me chamaran a atención dúas cousas: as bandexas de pinchos da barra e o número de gardas civís que había no local.

O outro día, camiño da Mariña, paramos de novo neste bar. E unha vez máis, os pinchos eran do máis apetecíbel (empanada e chourizo con pan); e coincidimos de novo cun par de axentes da benemérita alí.

Así que a partires de agora, en vez de revistas ou blogs gastronómicos, para saber a onde hai que ir tomar algo, o tal vai ser vixiar á Garda Civil ;-)

A Casilla: https://es.foursquare.com/v/parrillada-a-casilla/4c72b1c80e23b1f71c741edc

[depinchos]

No colexio de RM organizouse este curso un club de lectura en galego para membros da comunidade educativa non alumnos. Así que un grupo de profesoras, pais (máis nais que pais, en realidade) e o conserxe reunímonos unha vez ao mes para comentar os libros que imos lendo.

Como un deles foi Ollos de Auga, de Domingo Villar, á coordinadora do grupo ocorréuselle a xenial idea de facer unha saída de fin de curso... a Vigo, a percorrer algúns dos lugares por onde se move Leo Caldas, o protagonista da novela.

Tras o falido intento de asalto á illa de Toralla (de titularidade privada, e na que está prohibido o paso, por se alguén non o sabía) repuxemos forzas, como non podía ser doutro xeito no Eligio, un dos locais máis emblemáticos de Vigo, e onde aínda se pode sentir a presenza dos moitos ilustres clientes habituais (Lugrís, Cunqueiro, Castroviejo, Laxeiro...).

Nós limitámonos a gozar do viño e dunha espectacular empanada, pensando xa nos libros que imos compartir o vindeiro curso.

Eligio: https://es.foursquare.com/v/el-eligio/4d0d2f83e0b98cfae045da93

[depinchos]

A idea era que RM máis eu fixeramos unha torta de amorodos para o meu aniversario, pero unha vez metemos o biscoito no forno, esqueceu o tema e preferiu ir dar un paseo coa bici e tomar o aperitivo co seu pai.

Para ser o meu primeiro intento de facer esta torta, non quedou de todo mal, aínda que o biscoito (xenovés) estaba algo seco. Iso que, unha vez frío, mollei as dúas metades cun xarope.

O recheo: amorodos misturados con nata montada (con azúcar glas aromatizado con canela). E unha vez listo, cuberto de nata e adornado con amorodos cortados pola metade.

[depinchos]

Onte á tardiña quedei para tomar un viño cun amigo de Pontevedra pero que agora vive fóra, polo que o reto era ir a algún sitio que non coñecera.

Así que leveino ao Cafetín, si, o da Alemeda, ese (ao meu entender) gran descoñecido en Pontevedra. As outras veces que fora, o público era fundamentalmente masculino e xa dunha certa idade; así que onte sorprendeume atopalo ateigado de xente bastante nova.

O segredo? Ofrecer non só bos viños, senón tamén tapas de cortesía ben presentadas, como as que vedes na imaxe. E non só unha, senón varias, o que invita, como é lóxico, a unha segunda consumición no mesmo local.

O Cafetín: https://es.foursquare.com/v/el-cafetin/4b9776bcf964a520cd0435e3

[depinchos]

A praza de Curros Enríquez é un deses espazos que máis cambiou en Pontevedra duns anos para acá. De ser unha rúa de circulación de vehículos e aparcamento, agora é un lugar onde o son predominante é dos nenos xogando.

Así que o día 1 de maio, despois de levar a RM a ver os maios á Ferrería, onde coincidimos con S e N, dúas das súas amigas do cole, despois achegámonos ate o Borona tomar algo. Desta volta, tocou pincho de tortilla, que os nenos devoraron antes de tratar de apañar (sen posibilidade algunha de éxito, como é fácil supoñer) algunha das laranxas das árbores da praza.

Borona: https://es.foursquare.com/v/borona/4bae34e2f964a52033923be3

[depinchos]

Non son eu moi devota das croquetas fóra da casa. Primeiro, porque no noso conxelador nunca faltan croquetas caseiras para saír dun apuro; e tamén, porque moitas veces son de “feituría” e resulta imposíbel identificar o sabor. Non é o caso das que nos puxeron o outro día na Pulpería Ruzo mentres esperabamos pola cea: croquetas de polbo. Pulpería Ruzo: https://es.foursquare.com/v/pulperia-ruzo/515dd990e4b0637c9dd7cea6

[depinchos]

Aproveitando que tiñamos máis tempo que pola semana, o sábado pola tarde, RM e máis eu estivemos a facer galletas. Pedímoslle a receita a María, a nai de E (o "máis amigo" de RM do cole), que as fai realmente boas.

Á vista, quedáronnos bastante aparentes, cos novos moldes de animaliños que mercamos. E o sabor é bastante bo, máis non saben tan ben como as de María. Ela di que no agocha ningún segredo, pero non sei eu...;-)

Aínda así, quedamos bastante contentos co resultado, xa que este segundo intento saíu bastante mellor que o primeiro. Igual é só cousa de práctica...

[depinchos]

O pasado sábado, aproveitando o bo tempo, saímos pola tarde con RM e a súa bici encarnada. Para descansar un rato, fomos ata o 12 Cafetería, que ten unha das mellores terrazas da cidade para ir con nenos, xa que xusto ao lado hai unha pequena praciña, e é moi fácil telos vixiados.

A idea era, basicamente, que nós nos sentaramos a tomar algo, e que el dera voltas coa bici. Pero sentouse canda nós, e dixo que quería "algo de comer". Dos pinchos que había para elixir coa consumición (que son varios cada día, a maiores das patatillas), pedímoslle a tortilla, que é un dos seus pratos favoritos.

De todos os xeitos, se ides na fin de semana, non deixedes de probar os callos, que os fan basante bos!

12 Cafetería: https://es.foursquare.com/v/cafeteria-12/4f736ae6e4b0b7ca3b70be39