estoy ardiendo

to czego nie powiem

[diavolo-bianco]

Wracasz

A ja sie cofam

Z każdą obietnicą którą sobie dałam choć złamałam jak nic nie znaczącą zapałkę a przecież ona mnie ogrzewała

Z każdym słowem zatrzymanym w gardle zaciskającym się jak wąż na ciele niewinnej ofiary

Z każdym odwróconym wzrokiem pragnącym choć przez chwilę znów zatopić się w bursztynie twoich oczu

A teraz tonę w bursztynowych oczach węża łamiącego mnie jak ja swoją zapałkę

[nameofnight-poem]

“”Zaraz nastawię czajnik na herbatę. Umyję głowę, a potem, co potem, spróbuje wyspać się z tego wszystkiego””

— Wisława Szymborska (via paranojeisztuka)

[mrwickk]

Złamałem dla ciebie swoje zasady. Wiesz o tym?Pozwoliłem, by moje standardy spłonęły w popiół, a oczekiwania spadły do absolutnego minimum.Zrobiłem to wszystko, by usprawiedliwić sposób, w jaki mnie traktowałaś, a mimo to wciąż próbowałem nazwać to miłością.

[kluseczkasblog24]

Najgorsze uczucie patrzeć na osoby które się kocha... I myśleć czy uciec.. Czy zostać i zobaczyć co będzie dalej...

[the-crazy-girl-world]

Naprawdę życzę, żebyś dobrze się miał Zdobywaj szczyty i już bądź tym najlepszym I tylko czasem proszę, chociaż zatęsknij Za mną

Kasia Sochacka Szum

[milosc-upada]

pamiętam cię w każdej piosence, której już nie mogę słuchać

[moj-drugi-swiat]

Musiałam odpuścić miłość swojego życia

tylko dlatego, że ja nie byłam jego.

[diavolo-bianco]

Nie wiem, kim jestem.

Tyle lat rzeźbiłam się w kłamstwach,

mających doprowadzić mnie do szczęścia.

Cóż za paradoks –

wykreowałam człowieka,

którym się stałam.

Twarz znana,

choć nie rozpoznaję jej.

Stworzyłam życie

oparte na złudnej iluzji –

jak labirynt lustrzany.

Każde lustro,

inna maska,

inna wersja mnie –

stworzona na potrzebę przetrwania.

Tylko ja znałam układ.

Tylko ja wiedziałam,

jak się poruszać.

A teraz

nie poznaję twarzy w odbiciu –

rozmazuję się spojrzeniu.

Zbudowałam klatkę

na cześć mojego szczęścia.

Sama siebie w niej uwięziłam.

Oślepłam

i nie wiem, w którą stronę mam iść.

Błądzę po omacku,

nie mogąc znaleźć wyjścia.

Siebie.

[diavolo-bianco]

Nie poznaję już siebie

Nie poznaję już siebie.

Błądzę po swojej głowie,

szukam wyjścia ze swoich myśli.

Pogubiłam się w swoich maskach.

Nie wiem, którą mam założoną –

być może wszystkie.

Zmywają się ze sobą,

układając wzory,

jak puzzle niepasujące do siebie,

tworzące obraz

nie do odczytania.

A może zostałam tylko ja –

bez żadnej maski,

naga,

bez okrycia kłamstwa,

zostawiona w labiryncie myśli bez wyjścia,

przykuta do wspomnień,

sama

w swojej głowie.

[diavolo-bianco]

Zaczęłam żyć.

Bez ciebie.

Poukładałam wszystko dokładnie,

z precyzją.

Kawałek po kawałku

od nowa budowałam mury.

A ty wróciłeś.

Ze starością

rozbierałeś każdą cegłę,

rozdzierając mnie z masek.

I odszedłeś –

zostawiając mnie

w ruinach pustych obietnic,

pogrzebanych

w gruzach mojej nadziei.

[diavolo-bianco]

Tylko ty potrafiłeś

tak delikatnie,

jak pióro,

dotknąć mojej duszy.

Owiać ją niczym wiatr –

nadzieją,

pragnieniami,

miłością.

Przenieść ukojenie mojej głowie,

wyswobodzić się z myśli,

zmartwień.

Rozgrzać moje ciało

z namiętnością,

muskając moje pragnienia.

Zabijałeś mnie łagodnie,

jak trucizna w miodzie –

słodka, lecz zdradliwa.

Tylko ty potrafiłeś

dotknąć moją duszę

i zostawić ją pustą.

[diavolo-bianco]

Czekam z utęsknieniem

na twój wzrok,

który rozgrzewał moje wnętrze.

Choć oczy masz koloru bursztynu –

ciepłe jak promienie słońca –

to martwe wobec mojej duszy.

Na twój dotyk,

który rozpalał moją skórę,

jednocześnie parząc każdy nerw,

obawiający się utraty kontroli.

Usta,

które tworzyły mapę po moim ciele,

burząc mury mojego serca,

tak pięknie śpiewały mi

obietnice bez pokrycia.

Złudne nadzieje trafiały szeptem

do moich uszu,

kierując truciznę do serca –

zabijając mnie powoli,

choć z delikatnością...

Tak jak ty

moją duszę.

[kitt3y-jpg]

“Powoli dociera do mnie, że już nie wrócisz.”

—

[dr3amoon]

czy kiedykolwiek chciałeś płakać, ale nie udało ci się wydobyć łez, więc po prostu patrzyłeś bezmyślnie w przestrzeń, czując, że twoje serce rozpada się na milion kawałków?

[psychee00-deactivated20260201]

Telefon milczy. Świat się nie zatrzymuje. A ja wciąż tu jestem - nierozsądna, naiwna, rozdarta między "porzuć nadzieję" i "a może jednak…".

[autorkaromansow]

Przecież robiła to nie raz, ale on tak hipnotycznie grał na jej emocjach, że nie potrafiła przestać doświadczać.

Ewelina C Lisowska KAWALER DO WZIĘCIA

[zapach-melancholii]

Czuję jak dobiera się do mnie, kawałek po kawałku rozbiera. Chce dotrzeć do samego wnętrza i tam pozostać na dłużej. Przeszła już przez pierwsze warstwy skóry, i wnika głębiej niczym wirus. Moja bariera ochronna zawiodła, roztrzaskała się o ziemię. Moja radość odeszła i nie odwróciła się, by spojrzeć mi w oczy. Bezczelna przyszła nie proszona. Moimi własnymi dłońmi mnie związała. Moimi własnymi myślami zniewoliła. Uciekam przed nią, wyginam ją, a ona mimo to wraca. Zawsze mi wierna, moja depresja.

(via @zapach-melancholii)