New Kid On The Blog

Emma // 22 going on 23 // photographer // redhead // artbitch // ∆

[emmamarine]

Kinderwagendate

Moederschap is leuk en totaal niet wat je ervan verwacht. Je bent verliefd op je eigen kind, constant, op alles. Zelfs de poepluiers, zelfs het gehuil om half 4 's nachts. "Hij doet het nog steeds!" dacht ik verrukt. Manlief vind dat ook een trofee waard: soms komt hij thuis en zegt "wauw, al 23 weken in leven. Door ons! Knap gedaan!" en dan krijg ik een kus. Leuk zijn ook de momenten dat ik even niet hoef te moederen. De eerste keer dat dat gebeurde wist ik niet wat me overkwam. Moederschap ten top: ik was compleet onthand en verloren. Wat deed ik voordat ik kinderen had? Een heel uur heb ik op de bank gezeten, wat nu? Rosé en bier, bleek, nadat een vriendin was langsgekomen. En daarna dronken kleurplaten kleuren. Maar de momenten waarop je andere moeders tegenkomt zijn ook leuk. De momenten waarop je weet 'de mensheid is op dit moment tegen mij, want ik ben een leuke en sociale moeder. ' De momenten waarop je een kinderwagendate hebt, en met 6 moeders, incluus kinderwagen, de winkelstraat bezet houdt.

[emmamarine]

Moeder

Verloskundigen, de oude, doorgewinterde, benaderen mij als "Emma, vrouw, eindelijk moeder". Generatie X/Y benadert mij als "Emma, nu ook als moeder". Ik ben vandaag voor het eerst in een jaar vrij geweest. Geen Quinn, hij was bij oma. Wat deed ik voor ik moeder werd? Moederschap ten top; ik was compleet verloren en onthand. Uiteindelijk dronk ik rosé. En bier. En heb ik flink vet gegeten terwijl ik in bad een serie keek. En daarna heb ik een sigaretje gerookt. Einde. Emma, vrouw, nu ook als moeder.

[emmamarine]

Ik ben mams geworden!!!

[emmamarine]

Het ruikt naar de binnenkant van een uitermate goed gebruikte festival tent. Oud zweet en vieze schoenen. Een geur die iedereen herkent als niet douchen en wel feesten. Jammer dat ik alleen maar ziek ben.

[emmamarine]

De dingen waar ik mee bezig was

aanplakbiljetten administratie beweging cadeaus conditie decoupeerzaag DNA dromen emoties geld genoegen informatie katten kerst kinderkamer kinderen leraren liefde lijstjes maken mama pijnstilling relaties realisaties  therapie verjaardag voedingsstoffen

[emmamarine]

Lieve jij,

We hadden niet verwacht dat je zou komen. Dat wil zeggen, niet zo snel.  Ik had nog plannen om met je vader te gaan reizen, hem Azië te laten zien, op olifanten te rijden door de jungle en dan in een gek hostel slapen.  Ik vertelde het meteen. 'Het gebeurt niet'. 'Wanneer zou je moeten?' 'Vandaag.'

Hij zei dat het niet gaf en dat we even moesten wachten. We wachtten even. Toen kocht hij de test. En ik deed de test. En jij gaf resultaat. Je papa was wel even geschrokken, hij greep meteen naar de whisky. Maar we hebben de hele tijd gelachen. Na twee dagen was hij er al uit. 

'Ik wil. Jij bent de liefde van mijn leven. Met jou wil ik.'

Ik moest nog even nadenken. Was ik er wel klaar voor? Kunnen we dit wel aan? Kan ik mijn oude leven inruilen voor een nieuwe? Ja. 

Ja. Dat ben ik. Dat kan ik. Dat wil ik.

Het is snel gegaan. Nog maar drie maanden en dan ben je er. Je vader en ik zijn inmiddels getrouwd, het was een mooie dag. We zijn samen gaan wonen, het is een geweldig huis. Je hebt zelfs je eigen kamer! 

Ik hou van je schatje, nu al. Ik kan niet wachten om je in mijn armen te houden. Duizend kusjes, mama.

[emmamarine]

Ik fiets langs de straten en de gracht Voorbij een moeder en een meisje dat naar me lacht Ik fiets langs een kroeg met haar gasten Henk, een dronkelap die ik ken, zit daar vast en Een ouder echtpaar danst samen voorin het café

Ik lach en denk aan ons.  Later dansen wij ook. Zoveel liefde.

[emmamarine]

Ik ken hem langer dan vandaag.

'Zal ik..?' vroeg hij. Als hij zegt zal ik, bedoelt hij ik wil. Dat weet ik. Toch vroeg ik het. 'Wil je..?' vroeg ik. Hij zei 'Ja, want...'. En ik zei 'Nou, kom maar, dan...'.

'Eet je mee?' vroeg ik. 'Weet niet want...' zei hij. Ik betrapte mezelf op liegen. 'Maar er is dus al boodschappen voor je gedaan.' zei ik streng. Geïrriteerd reageerde hij op mij. 'Ja, maar...' en 'Niet handig, want....' en 'Denk nou toch eens na' vloog mij om de oren.

'Ja ja..' zeg ik. 'Dus je eet mee?'

'Goed.' zegt hij. 'Goed'.

[emmamarine]

Voor manlief.

Ik hoop dat hij jouw lach krijgt, Ik hoop dat hij jouw twinkel in de ogen krijgt. Ik hoop dat zij mijn borsten krijgt, want, zeg nou zelf. Ik hoop dat het mijn kleur ogen krijgt, en ik hoop dat het jouw kleur haar krijgt en ik hoop dat het jouw sproetjes krijgt.

En boven alles, hoop ik, dat het kindje heel gelukkig wordt. 

[emmamarine]

Gisteren

Heel veel gisters geleden dacht ik dat ik groot was, en dat ik alles wist, en dat ik veel had meegemaakt, en dat ik alles kon. Hoe fout ik was, had ik al die gisters geleden niet geweten.

Nu weet ik, dat ik, hoe groot ik ook lijk, nog zoveel moet leren.

Ik weet welke shirts ik moet kopen zodat mijn borsten goed uitkomen, of dat ik bepaalde broeken niet moet kopen omdat ik dan een te grote kont heb. En ik weet welke kant ik van mijn gezicht moet fotograferen als ik dronken ben, en ik weet dat ik niet teveel mijn mond moet open doen als ik een selfie maak, want dan zie ik er stom uit.

Ik weet dat leraren heus wel een leven hebben buiten school om, en ik snap dat de aarde om de zon draait. Ik weet dat ruzies niet voor altijd zijn. 

Maar ik weet niet hoe ik een goede moeder moet zijn, of hoe ik volwassen moet zijn, hoe ik een kind moet opvoeden, hoe ik een huishouden leid. Ik weet niet hoe de belasting werkt en ik weet niet hoe ik het moet redden.

[emmamarine]

Haten vanachter het raam.

Zo heel af en toe ga ik met mijn verkering decadent koffie drinken in de ochtend. Het liefst bij een koffiewinkel op de beganegrond, zodat we bij een raam kunnen zitten. Ik zit links en hij rechts. We praten over het een en ander en daarna stelt een van ons voor om een spelletje te doen.

'Laten we mensen kijken.' 'En dan raden hoe ze heten.'

En dan doen we dat. Er loopt een meisje voorbij. Ze is blond. Haar haar draagt ze in een hoge staart en ze draagt een blauwe plofjas met een (nep)bontkraag. Ze luistert naar muziek op haar telefoon, terwijl ze witte iPhone-oortjes in heeft. Ze speelt met haar smartphone. Skinny en zwarte laarsjes met zilverkleurige studs.

'Michelle.' 'Nee, Noortje' 'Noortje?' 'Neeeee - Nicole!'

Vol afschuw zeggen we dan beiden: 'Ja. Nicole.'

En we kijken er vies bij.

[emmamarine]

Ik wil besluiten maar dat kan ik niet en dat zie je goed. Want hoewel de mogelijkheden beperkt zijn, zijn de voor- en nadelen ein-de-loos. Want wordt het lachen, gieren en brullen? Of wordt het huilen, schreeuwen en brullen? Misschien wel allebei als ik voor het ene kies. Maar als ik voor het andere kies, dan zijn al die opties ook mogelijk. Maar dan later. 

lief (je) laat me tuimelen.

[emmamarine]

Hij komt niet. Hij komt later. Hij komt misschien.

Hij komt.

Wie weet. En wie wanneer, Later. Hij komt.

[emmamarine]

#Merry #Christmas #selfie #2013 #2014 #tumblr #cosy #iphone #vsco #cam #phonography #merrychristmas

[emmamarine]

Het einde van het jaar en het begin van een nieuwe. Zoveel stomme dingen gedaan, bijna niet ziek geweest, veel concerten bezocht. Zoveel leuke dingen gebeurd, verkering gevraagd en gekregen. Wat was het leukste woord van dit jaar? Gezelligheidsracisme? En wat was het stomste dit jaar? Misschien wel dat ze het 8-uur nieuws hebben veranderd en dat ze de hele tijd maar moeten lopen naar de camera toe, ik erger me daar echt aan. Verder denk ik dat ik meer moet fotograferen en minder moet computeren en meer muziek moet spelen op de piano en minder naar de film moet. Ik blijf lekker wel roken en drinken en niet sporten. Dat gaat me prima af zo. Ik beloof dat ik niet meer het hele jaar marsepein eet en ik beloof ook dat ik mezelf eerder laat helpen als anderen dat genoodzaakt vinden. En ik beloof ook dat ik niet meer alle Sinterklaaspakjes bij de tweedehands zaak koop en doe alsof ik het nieuw gekocht heb. Sorry, he.

[ravensandrocks-deactivated20200]

Dreams by Michael Faudet

[emmamarine]

Oud.

Ik kwam mee naar opa. Het was een bijzondere sociale bijeenkomst, want morgen gaat de opa gepland dood. Hij wist niet dat ik mee zou komen en ik heb speciaal voor hem 3 uur in de auto gezeten. We kenden elkaar niet. Nu ook niet, maar we weten wie we zijn.

Hij is bijvoorbeeld oud. En ik niet. En hij is kapot. En ik niet. 

Ik kwam binnen en stelde me voor. Hij was verbaasd en vond het moeilijk en keek me de hele afspraak amper aan. Hij zat op de bank en hij hijgde als een trekpaard die de marathon had gelopen. Ik vroeg me af waarom hij niet aan de zuurstof ging, zijn longen werkten immers maar voor 15%. 

We hadden het over vroeger, hij had veel anekdotes. Als het over iets anders ging dan vroeger, dan ging het over werk. Hoeveel iedereen verdiende, hoe de eigen zaak liep, of er al opdrachten waren binnen gekomen.

De vrouw van opa vroeg wel naar me, maar opa praatte erover heen. Ik was niet zo belangrijk, hij des te meer. Want hij ging dood.

De wijn kwam en iemand wou iets zeggen.  "Bedankt, voor alles, voor de onvoorwaardelijkheid, voor de tijden dat je met ons was. Ik zal maar niet zeggen 'op je gezondheid', maar opa, bedankt." Hij moest lachen. Een beetje zuur, maar hij moest wel lachen. 

"En nu is het wel klaar, he?" vroeg hij. Maar degene was nog niet klaar. Ze moest huilen. En opa nu ook. Een beetje.

We gingen weg. Opa zei: "Ik heb dingen verkeerd gedaan in mijn leven, heel veel. Maar ik heb ook dingen goed gedaan. Jullie waren goed. Bedankt."

Het was de eerste en laatste keer dat ik de opa zag. Het was een bijzondere sociale bijeenkomst, want morgen gaan de opa gepland dood.