Evie

"Najważniejsze to być sobą!!! Nikt nie ma prawa Cię zmieniać jeśli Ty tego nie chcesz"

[evie--97]

Fragment miniaturki blinny "Risotto, kakao i rurki z kremem"

* * *

Kancelaria Malfoy & Zabini tonęła w pergaminach, ale Blaise Zabini od ponad godziny czuł tylko narastającą ciszę w swojej głowie.

Jeszcze ponad półtorej roku temu jego największym problemem było dopasowanie krawatu do koszuli. A dziś? Dziś martwił się, czy jego siostrzenica Margaret odnalazła się w Hogwardzie i nie odtrąciła opiekującej się nią Rose Weasley i czy pięcioletni Leo nie był zbyt męczący dla opiekującej się nim praktycznie codziennie Molly Weasley.

Tamten przeklęty grudniowy wieczór pamiętał, jakby zdarzył się wczoraj. Był wyjątkowo mroźny, ale i niezwykle śnieżny jak na Londyn. Przegrał wtedy pierwszą swoją sprawę w karierze i jedynym o czym marzył było sięgnięcie po ognistą whisky. Ognista whisky jednak tego pamiętnego wieczoru nie trafiła do kryształowej szklanki. Zamiast palącego przełyk trunku, poczuł przerażenie, gdy w progu jego mieszkania w starej kamienicy stanął blady jak ściana Harry Potter w towarzystwie równie bladego Draco i Hermiony, której wzrok mówił, więcej niż jakiekolwiek słowa.

Twoja siostra Bianka i jej mąż nie żyją – słowa, które Hermiona wypowiedziała tak drżącym głosem sprawiły, że szklanka, którą chwycił w dłoń wysunęła się i roztrzaskała się na drewnianej podłodze.

Dźwięk tłuczonego szkła i te oczy Hermiony nawiedzały, każdy jego sen. Przez dwanaście miesięcy nie potrafił zasnąć bez wspomnień siostry trzymającej go za rękę i szwagra błagającego go o zaopiekowanie się ich dziećmi.

Ciche pyknięcie magii wyrwało go z zamyślenia i ze wspomnień torpedujących jego umysł. Mały liścik zmaterializował się chwilę później na stosie dokumentów rozwodowych Ministra Magii, nad którymi od kilku tygodni pieczołowicie pracował.

Blaise zamrugał i wziął głęboki oddech. Przesunął dłonią po twarzy. Poczuł pod palcami brodę i cienki wąs, które zapuścił próbując poskładać rozsypany tamtego grudniowego wieczora świat. Nie tylko dla siebie. Ale przede wszystkim dla dzieci, dla których nagle stał się jedynym oparciem, jedyną stałą i jedyną rodziną, jaka im została.  I choć broda i wąs go postarzały, to polubił taką wersję siebie. Trzydziestoośmioletniego mężczyznę, który nagle musiał przewartościować swoje życie.

Spojrzał na zżółknięty pergamin.

 Uśmiechnął się dostrzegając pochyłe, pewne i niezwykle dokładne pismo.

Jestem posłańcem dobrych wieści – masz w końcu wolny wieczór, możesz się rozerwać.

Leo został na noc u mojej mamy. Przekupiła go śniadaniem, ale nie ma mu się co dziwić, jej naleśniki z czekoladą i truskawkami są wybitne. O kompocie dyniowo – rabarbarowym nie wspominając.  

A i Mionka prosiła, żebyś przekazał Draco, żeny nie zostawał po godzinach. ( Kupiła nową seksi bieliznę i znając ją zbyt długo w sypialni czekać na niego nie będzie) 🤭

A i jeśli będziesz głodny, to właśnie robię risotto z borowikami i wygląda na to, że znowu będzie go sporo. Mogę Cię przygarnąć na kolację. Drzwi naprzeciwko.

Ginny. W.

Kącik ust Blaise’a uniósł się niemal niezauważalnie.

Ginny Weasley miała specyficzny dar – wyprowadzała go z równowagi jedną złośliwą uwagą, i poprawiała mu nawet najgorszy dzień tym swoim cholernie uroczym uśmiechem, który od kilku miesięcy działał na niego zupełnie inaczej, niż powinien.

- Draco … - rzucił wyginając usta w złośliwym uśmiechu, nie odrywając wzroku znad liścika.

Malfoy, który od piętnastu minut kreślił kolejne zdania na liście do sądu drgnął i spojrzał na przyjaciela.

- Co znowu? – mruknął przecierając twarz dłonią. Kilka zmarszczek pojawiło się na jego czole, gdy uniósł brwi. – Tylko mi kurwa nie mów, że jakaś kolejna apelacja.

- W pewnym sensie. – zaśmiał się gardłowo. – Twoja żona najwyraźniej się za Tobą stęskniła. Masz niecałą godzinę zanim jej cierpliwość się skończy i do końca roku będziesz musiał jechać na ręcznym.

Draco łypnął na niego mrocznie. Podniósł się ze swojego skórzanego fotela i wsuwając dłonie do kieszeni garniturowych spodni podszedł do jego biurka. Blaise przesunął pergamin po aktach a wredny uśmieszek błysnął na jego twarzy. Malfoy przebiegł wzrokiem po tekście z prędkością pędzącego znicza, a na jego zmęczonej twarzy pojawił się cień uśmiechu przemieszany z pożądaniem.  

- Bezpośredniość Wiewiórki jest porażająca, nie sądzisz?  – mruknął pod nosem i spojrzał w kierunku Blaise’a. Wyprostował się i omiótł spojrzeniem po dużym gabinecie szukając wzrokiem swojej skórzanej aktówki. – A Ty? Skorzystasz z sąsiedzkiego zaproszenia, czy zamierzać gnić nad tą sprawą Kingsleyów do rana?

Blaise milczał wpatrując się w skrawek papieru.

Do kamienicy przy Notting Hill Ginewra wprowadziła się pięć lat wcześniej, jeszcze przed rozwodem ze swoim mężem Lucasem Brownem. Z ogromem kartonowych pudeł, walizkami , z czerwonymi od płaczu oczami i z dziewięcioletnią wówczas córką, której idealna, szczęśliwa rodzina, w której żyła nagle stała się wspomnieniem. Szybko znalazł z Rose wspólny język, spędzając wieczory na jego balkonie i oglądając z nim mugolskie bajki przestała myśleć o ojcu, który ją zostawił. Wiedział wtedy, że Ginny nie podzielała entuzjazmu córki na jego widok. W odróżnieniu od dziewczynki była względem nieco szorstka i zimna. Wszystko między nimi zmieniło się diametralnie i nieoczekiwanie po wypadku jego siostry i szwagra, gdy nagle w jego mieszkaniu pojawił się czteroletni wtedy Leo i czternastoletnia Margaret. I to jej wsparcie sprawiło, że nie spadł w przepaść, nad którą wtedy stanął.  

Zbyt dużo jej zawdzięczał, żeby zaprzepaścić to dla zaspokojenia własnych fantazji, których od dwóch miesięcy była główną bohaterką.

Wziął głęboki oddech.

- Muszę skończyć ten pozew rozwodowy Kingsleyów.

- Kłócą się o podział majątku od miesięcy. – Draco wywrócił oczami. – Jeden wieczór nie zrobi im żadnej różnicy.  

Blaise uniósł wzrok. Choć jego czekoladowe oczy były podkrążone, to tlił się w nich ten upór, który Draco pamiętał z czasów Hogwartu, nawet, jeśli nie był już tak intensywny jak wtedy.

- Weasley z natury jest miła…

- Przestań pieprzyć, Zabini i spójrz prawdzie w oczy. – przerwał mu stanowczo Draco. Nie omieszkał przy tym lekko trącić go w tył głowy. – Od miesięcy, gdy myślisz, że nikt nie widzi patrzysz na nią jak facet, który ma ochotę wziąć ją na kuchennym blacie, na którym siada zawsze, gdy pije to Twoje słynne kakao i uważa, że na nikim nie robią wrażenia te jej satynowe szorty.

Blaise wbił w niego mordercze spojrzenie, które Draco zignorował. Zawsze ignorował. Zwłaszcza wtedy, gdy wytykał Blaise’owi coś oczywistego, do czego ten nie zamierzał się przyznać. Nigdy. Nawet przed własnym lustrzanym odbiciem.

– Zrobisz jak uważasz. – mruknął zrezygnowany. – Nie zapominaj, że jesteście dorośli i nikt nie będzie miał wam za złe jak spróbujecie czegoś więcej, niż sąsiedzkiej uprzejmości.

- Nie wiem, co sobie uroiłeś. – szepnął Blaise składając na dole jednego z dokumentów szybki idealnie precyzyjny podpis.

- Seks z Gryfonkami to więcej, niż winda do nieba. To jazda bez trzymanki. – rzucił odwracając się przez ramię. – Masz szansę się o tym przekonać. Tylko od Ciebie zależy czy skorzystasz.

- Nie zaciągnę jej do łóżka. – powiedział stanowczo.

- I to odróżnia nas, od nas sprzed dwudziestu lat. Choć teraz w średnim wieku mamy zdecydowanie bardziej wyszukane fantazje seksualne. – zaśmiał się Draco. – Po prostu nie siedź tu do rana. Ginny naprawdę robi dobre risotto, a Ty nie jadłeś nic od śniadania. – dodał i wyszedł.

Cisza, która zapadła po zamknięciu przez Draco drzwi gabinetu, była ciężka i ostra jak odłamki szkła na podłodze w tamten grudniowy wieczór. Blaise wpatrywał się w zamknięte drzwi gabinetu, a w jego uszach nadal brzmiały słowa o windzie do nieba i tym przeklętym kuchennym blacie, na którym Ginewra siadała zupełnie nieświadoma tego, jak cholernie seksownie przy tym wygląda.

- Uroiłeś to sobie, Malfoy. – mruknął pod nosem, ale jego dłoń, wciąż trzymająca pióro, lekko drgnęła. – Jest dla mnie tylko sąsiadką i dobrą koleżanką. Musi być.

Próbował skupić się na Kingsleyach i ich niebotycznie drogiej willi w Walii, ale litery zaczęły tańczyć mu na pergaminie. Przed oczami miał obraz Ginny, która kilka tygodnie temu przyszła do niego chwilę po siódmej z talerzykiem maślanych jeszcze gorących ciasteczek w krótkim satynowym szlafroku, którego dokładnie nie wywiązała a fragment jej koszulki nocnej, ten z koronkowymi wstawkami nie umknął jego męskiej uwadze. Albo tej sprzed dwunastu tygodni, gdy Leo dostał czterdziestostopniowej gorączki i przyszła podać mu eliksiry przeciwgorączkowe. Pamiętał jak jej szczupłe palce gładziły czoło śpiącego w łóżeczku pięciolatka i jak niechcący otarła się o jego tors, gdy się prostowała. To wtedy tak brutalnie poczuł ten zapach – laska wanilii, jaśmin i wiśnia wymieszany z antyseptycznym aromatem Munga – który od tamtej pory prześladował go w każdym sennym koszmarze, marzeniu i najbardziej wyuzdanych fantazjach. A nawet pod prysznicem.

Wypuścił głośno powietrze.  

Zbyt wiele jej zawdzięczał, żeby zaryzykować wszystko dla chwili zapomnienia i uniesienia.

Ginewra była jego oparciem, kotwicą i wsparciem. Mógł na nią liczyć, w każdej chwili, nawet późną nocą. Gdyby spróbował wziąć ją na kuchennym blacie, jak to ujął Draco i gdyby okazało się, że przestrzelił, to straciłby jedyną osobę, która rozumiała, że pod maską dumnego mecenasa kryje się przerażony facet, który codzienne sprawdza czy śpiący Leo na pewno oddycha i zdesperowany zbyt często wysyła sowy swojej piętnastoletniej siostrzenicy z nadzieją, że odnalazła się w nowej, skomplikowanej rzeczywistości.

Blaise westchnął. Odłożył pióro i kilkukrotnie przetarł dłonią twarz.

- Dlaczego tak cholernie mnie do Ciebie ciągnie, Weasley? – szepnął sam do siebie wpatrując się w liścik, który nadal leżał na jego biurku. – Dlaczego nie mogę przestać o Tobie myśleć? Dlaczego musisz być tak kurewsko pociągająca?

Wziął głęboki oddech.

Złożył liścik i wsunął go do kieszeni wyprasowanych w kant garniturowych spodni. Rozejrzał się po swoim gabinecie w poszukiwaniu krawata, który zdjął przedpołudniem po trudnej rozprawie sądowej, którą choć wygrał, to ten tryumf wiele go kosztował. Podniósł się ze swojego skórzanego fotela, na którym wisiała jego marynarka. Wsunął krawat do skórzanej aktówki razem z dokumentami dotyczącymi rozwodu Kingsleyów. Zarzucił marynarkę na ramiona i sięgnął po płaszcz. Zdjął go z drewnianego wieszaka i jeszcze raz rozejrzał się po swoim gabinecie.

Lubił tu przesiadywać. Urządzone w staroangielskim stylu pomieszczenie było jego azylem, odkąd jego życie tak diametralnie się zmieniło. To tu, choć w niewielkim stopniu nie był ojcem zastępczym dla dzieci swojej zmarłej siostry i jej męża.

Zgasił światło i zamknął drzwi. W holu budynku skinął na pożegnanie stróżowi, który posłał mu szeroki przyjazny uśmiech. Gdy wyszedł na zewnątrz uderzyło w niego mroźne powietrze. Kilka płatków śniegu spadło na jego płaszcz, który właśnie zapinał. Spojrzał na świąteczne witryny sklepów, na miejską iluminację.

 Nie teleportował się. Postawił na spacer, aby uspokoić myśli dudniące w jego głowie.

# # #

Na pełny tekst zapraszam na wattpad

Ginny Weasley chciała tylko zrobić risotto. Naprawdę. Nie planowała zapraszać do siebie zmęczonego życiem Blaise'a Zabiniego. Nie na początk

[evie--97]

Fragment one - shot'a "Risotto, kakao i rurki z kremem."

"

Następnego ranka słońce wpadało przez wielkie okna kuchni w Notting Hill, bezczelnie oświetlając miejsce ich nocnych grzeszków.

Ginny obudziła się pierwsza. Czuła na swoim brzuchu przyjemny ciężar – ciężkie, ciepłe ramię Blaise'a, które bezwiednie więziło ją przy jego boku. Uśmiechnęła się pod nosem, dostrzegając jego nieco rozczochrane czarne włosy, które z taką pasją przeczesywała poprzedniej nocy. Z tej perspektywy idealnie zarysowane mięśnie jego klatki piersiowej, unoszącej się miarowo w rytm spokojnego oddechu, wydawały się niemal hipnotyzujące.

Przygryzła dolną wargę, a na jej policzki natychmiast wypłynął rumieniec, gdy pamięcią wróciła do wszystkiego, co działo się na tym przeklętym marmurowym blacie. Do chłodu śmietany, żaru jego skóry i słów o traceniu samokontroli.

Ostrożnie, by go nie obudzić, wysunęła się z łóżka. Znalazła na podłodze jego dresową bluzę – była na nią o pięć rozmiarów za duża i pachniała nim tak intensywnie, że Ginny aż zakręciło się w głowie. Wciągnęła ją przez głowę, pozwalając, by materiał opadł jej do połowy ud, i boso, cicho stąpając po drewnianych deskach, przeszła do kuchni.

Pierwszym co dostrzegła rozglądając się po pomieszczeniu było puste, nieco sfatygowane pudełko po jej ulubionych rurkach z kremem, które tej nocy znalazły zupełnie nowe zastosowanie.

Na samo wspomnienie bitej śmietany, którą Blaise zlizywał z jej skóry zrobiło jej się gorąco.

- Nie zachowuj się jak nastolatka. – szepnęła sama do siebie.

Zgarnęła pudełko i wrzuciła je do kosza na śmieci. Kubki z kakao włożyła do zlewu, a kilka zaschniętych kropel śmietany starła z blatu wilgotną ściereczką.

- Co robisz? – zapytał niskim uwodzicielskim głosem, oplatając dłonie wokół jej bioder.

– Próbuję zatrzeć ślady zbrodni, mecenasie – zażartowała, choć jej serce natychmiast przyspieszyło, gdy poczuła na plecach palące ciepło jego nagiej klatki piersiowej.

Blaise wtulił twarz w zagłębienie jej szyi, wciągając głęboko w płuca zapach jej skóry zmieszany z aromatem porannej kawy. Jego usta, wciąż rozgrzane snem, złożyły leniwy, miękki pocałunek tuż pod jej uchem, wywołując u Ginny falę przyjemnych dreszczy.

– Kiepski z ciebie przestępca, Weasley – mruknął, a jego chropowaty, poranny głos wibrował prosto w jej kręgosłup. – Dobry prawnik od razu zauważyłby, że pominęłaś kluczowy dowód rzeczowy.

– O czym ty mówisz? – uniosła brwi, obracając się w jego ramionach, by móc spojrzeć mu w oczy.

Blaise stał przed nią boso, mając na sobie jedynie szare, luźne spodnie dresowe. Jego czarne włosy były w całkowitym nieładzie, a na szerokich ramionach i klatce piersiowej poranne słońce bezwstydnie uwydatniało każdy napięty mięsień. Zamiast jednak patrzeć na nią, jego pociemniały wzrok zjechał powoli w dół, na jego własną bluzę, która wisiała na niej jak worek, odsłaniając jedno blade ramię.

– O tym – szepnął, wsuwając dłonie pod materiał bluzy i chwytając ją bezpośrednio za nagie biodra. Przyciągnął ją bliżej, tak że ocierali się klatkami piersiowymi. – Wyglądasz w moich rzeczach tak bezczelnie dobrze, że to powinno być nielegalne. I Merlin świadkiem, że nie mam zamiaru wypuścić cię z tej kuchni przez najbliższe godziny.

Ginny zaśmiała się kładąc dłoń na jego ustach, gdy ten chciał skraść jej, jak sądziła długi i namiętny pocałunek. Blaise uniósł brwi.

- Muszę Cię zmartwić mecenasie, ale to moja kuchnia i mogę Cię z niej wyrzucić.

Blaise uśmiechnął się – ostro, zuchwale, z tą samą magnetyczną pewnością siebie, która poprzedniej nocy doprowadziła ją do szaleństwa. Nie odsuwając jej dłoni ze swoich ust, delikatnie ucałował za to jej wnętrze, sprawiając, że Ginny odruchowo cofnęła palce, czując, jak fala gorąca znów uderza do jej policzków.

– Przeanalizujmy fakty, Weasley – wychrypiał, a jego dłonie na jej biodrach zacisnęły się minimalnie mocniej, niemal unosząc ją na palce. – Stoisz w mojej bluzie, która ledwo zakrywa to, co pod nią masz, a właściwie czego nie masz. – Przełknęła ślinę, gdy jego dłoń zsunęła się z jej bioder na jej brzuch i nieco niżej. - Masz usta spuchnięte od moich pocałunków, a na szyi ślad, którego nie zakryjesz swoim kitlem przez najbliższych kilka tygodni. Dodatkowo sędzia w mojej osobie właśnie uznał twój sprzeciw za bezzasadny. Nie masz ze mną szans w tym procesie, rudzielcu.

Ginny wydała z siebie cichy, gardłowy śmiech, splatając ramiona na jego karku. Wolno sunęła palcami po jego skórze, rozkoszując się dotykiem jej ciepła.

– Jesteś niemożliwy, Zabini. Czy ty zawsze musisz mieć ostatnie zdanie?

– Tylko wtedy, gdy mam absolutną rację – mruknął, nachylając się, by w końcu złożyć na jej wargach obiecany, głęboki, leniwy pocałunek. Smakował porankiem, odrobiną wanilii i czystym, nieposkromionym pożądaniem, które wcale nie wygasło wraz z nadejściem świtu.

Nagle z korytarza dobiegł głośny, zgrzytający dźwięk klucza w zamku.

Ginny zamarła z szeroko otwartymi oczami, przerywając pocałunek w pół ruchu. W jej żyłach krew dosłownie zamieniła się w lód, gdy wręcz boleśnie odskoczyła od niego wpadając wprost na krawędź blatu kuchennej wyspy. Drzwi frontowe otworzyły się z potężnym impetem, a ciszę przytulnego mieszkania bezwzględnie rozdarł radosny krzyk.

– Ciociu zrobiliśmy śniadanie z ciocią – babcią! – zawołał pięcioletni Leo, wbiegając do kuchni z pluszowym smokiem uniesionym wysoko w powietrzu.

Tuż za chłopcem, taszcząc wielki, wiklinowy kosz pełny jeszcze ciepłym naleśników, wkroczyła Molly Weasley, a za nią, z butelką czerwonego Bordeux wszedł pogwizdując Arthur.

– Leo uparł się, że musimy zjeść śniadanie z Blais’em, ale nie ma go w jego mieszkaniu, pewnie w końcu odetchnął tej nocy od dzieciaków i pojechał do tej no… – Molly urwała w pół zdania, zatrzymując się jak wryta na samym środku kuchennego pomieszczenia.

Jej bystre, doświadczone przez wychowanie siedmiorga dzieci, w tym sześciu synów, oczy w ułamku sekundy zlustrowały całe otoczenie. Najpierw padły na Ginny, która stała jak sparaliżowana w męskiej, jasnobrązowej bluzie dresowej sięgającej jej prawie do kolan, z absolutnie rozczochranymi rudymi włosami i malinką na szyi, którą w tym świetle widać było z odległości mili.

Potem wzrok Molly przeniósł się na Blaise'a.

Mecenas Zabini wciąż stał boso. Na jego plecach i ramionach, w bezlitosnych promieniach słońca, wyraźnie odznaczały się długie, czerwone ślady po paznokciach, które Ginny zostawiła tam kilka godzin wcześniej.

W kuchni zapadła głuche, przerażające milczenie.

Arthur Weasley odchrząknął tak głośno, jakby nagle utknęła mu w gardle cała gałka muszkatołowa. Uniósł głowę wysoko do góry, wykazując nagłe, niezwykle głębokie zainteresowanie strukturą sufitowych gzymsów.

– Molly, mówiłem, że powinniśmy najpierw zadzwonić i zapytać czy nasza córcia nie jest zajęta czymś … intensywnie interesującym. – wymamrotał pod nosem, rozglądając się po salonie połączonym z kuchnią, które tak dobrze znał.

Mały Leo, kompletnie nieświadomy gęstego napięcia, które właśnie niemal rozsadzało ściany, podbiegł prosto do Blaise'a i złapał go za dresowe spodnie. Zabini uśmiechnął się do niego szeroko i wziął go na ręce.

– Wujku Blaise, dlaczego masz tak strasznie podrapane plecy? Walczyłeś w nocy ze smokiem? I dlaczego twoja wielka bluza zjadła ciocię Gin? – zapytał wtulając się w jego nagą klatkę piersiową. – Ale ciocia jest ładna w tej Twojej bluzie, prawda wujku?

Blaise uśmiechnął się pod nosem a jego spojrzenie sprawiało, że serce Ginny zaczynało bić znacznie szybciej.

- Prawda, młody. – rzucił wyginając usta w złośliwym uśmiechu.

Ginny poczuła, że czerwienieje tak mocno, iż mogłaby z powodzeniem konkurować z kolorem własnych włosów. Miała ochotę zapaść się pod ziemię, a fakt, że wielki kaptur bluzy Blaise’a bezwładnie zwisał jej z pleców, wcale nie pomagał w ukryciu palącego wstydu. Spojrzała na matkę, podświadomie przygotowując się na kazanie o przyzwoitości, moralności i o tym, że zbliża się do czterdziestki, więc powinna dawać przykład młodszemu pokoleniu.

Molly postawiła wiklinowy kosz na idealnie czystym blacie kuchennej wyspy. Przesunęła badawczym wzrokiem po swojej jedynej córce. Musiała przyznać rację siostrzeńcowi Blaise’a. W za dużej o kilka rozmiarów bluzie, w rozczochranych włosach i z soczystym rumieńcem na policzkach wyglądała niezwykle uroczo. Niczym przyłapana na gorącym uczynku nastolatka. Kącik ust Molly drgnął minimalnie i niezauważalnie. Od rozwodu z Lucasem minęło pięć lat i jako jej matka miała nadzieję, że w końcu jej córka przestanie rozpamiętywać przeszłość i pójdzie dalej. 

Molly przeniosła spojrzenie na Blaise’a. Nie dostrzegła w nim tego cierpiącego po stracie siostry Blaise’a, który nagle musiał stawić czoło samotnemu rodzicielstwu zastępczemu. Zobaczyła mężczyznę, który lustrował jej największy skarb z tak namacalną intensywnością, że nawet jej policzki nieco się zaczerwieniły a serce zabiło odrobinę szybciej.

W kuchni wciąż unosiło się to gęste, pełne wyczekiwanie milczenie, przerywanie jedynie cichym tykaniem wiszącego w salonie zegara i mruczeniem pluszowego smoka, którym Leo bezwiednie stukał o ramię Blaise’a rzucającego Ginny krótkie spojrzenia.

Ginny spodziewała się wszystkiego, ale nie tego uśmiechu, który Molly posłała w kierunku Blaise’a a później przeniosła na nią.

- Przyniosłam Ci Twój ulubiony truskawkowy dżem, córeczko. – powiedziała Molly sięgając do wiklinowego kosza, który jeszcze godzinę wcześniej pakowała z pomocą entuzjastycznego Leo. – Coś mnie tknęło, żeby wziąć więcej, niż jeden słoiczek. – dodała rzucając Blaise’owi znaczące spojrzenie i uśmiech, który sprawił, że na twarzy Ginny namalowało się całkowite zaskoczenie. – Smakowało Ci risotto Ginny, Blaise?

- Było fenomenalne pani Weasley.

- Słyszałeś Arthurze. – Molly spojrzała na męża, który uśmiechnął się jedynie odrywając wzrok od sufitu. – Nasza córka robi fenomenalne risotto. – zaśmiała się cicho, kręcąc głową z rozbawieniem. – Dzień dobry, kwiatuszku. – powiedziała cmokając wciąż zaskoczoną Ginny w policzek. – Bluza Blaise’a faktycznie Cię zjadła. – dodała ciszej.

Blaise zachichotał. Leo natychmiast poszedł jego śladem, machając swoim pluszowym smokiem. Nawet Arthur wydał z siebie cichy, radosny dźwięk, ostatecznie przestając badać wzrokiem strukturę gzymsów.

A Ginny?

Ginny przeczuwała, że jej życie właśnie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. A wszystko to przez mężczyznę, który zafascynował ją o wiele bardziej jako dojrzały, oddany ojciec dwójki adoptowanych dzieci, niż jako bezwzględny, chłodny mecenas, którym bywał na salach sądowych. Ten czuły, gotujący kakao i walczący ze smokami Ślizgon z Notting Hill skradł jej serce bezpowrotnie. I Merlin świadkiem, właśnie stawała się częścią jego świata.

— Arthurze, daj to wino. Leo, idź do wujka-dziadka. Wujek Blaise i Ginny zrobią nam kawę i kakao — rzuciła Molly, spoglądając na nich przelotnie. Wytarła dłonie w kwiecisty fartuch, który przewiązała w pasie. — Wiesz, Leo, nocne walki ze smokami bywają bardzo wyczerpujące — dodała, gdy Ginny z prędkością błyskawicy odwróciła się do kuchennego blatu i sięgnęła po elegancki, czarny czajnik, do którego nalała wodę.

— Zabiję cię — szepnęła pod nosem, sięgając do szafki nad płytą indukcyjną po porcelanowe kubki. — To wszystko twoja wina.

— Moja? — Blaise zaśmiał się cicho, stając tuż obok niej. — To ty usiadłaś na tym blacie i poczęstowałaś mnie tą przeklętą rurką — mruknął, szturchając ją delikatnie łokciem w bok.

Łypnęła na niego morderczym spojrzeniem i zacisnęła mocniej palce na porcelanowym uchu kubka.

— Jak się czujesz, będąc przyłapaną przez własnych rodziców na byciu niegrzeczną dziewczynką? — dopytywał szeptem, a w jego ciemnych oczach tańczyły rozbawione iskierki.

— Zabini! — warknęła przez zaciśnięte zęby.

— Mówiłem ci już, że wyglądasz cholernie seksownie, jak się złościsz?

Wyszeptał to tak blisko jej twarzy, że poczuła jego ciepły oddech, a sekundę później skradł jej szybki, precyzyjny pocałunek. Ruch ten doskonale dostrzegł zarówno Arthur, jak i Molly, którzy jedynie wymienili się pełnymi ciepła, porozumiewawczymi spojrzeniami."

Zapraszam serdecznie do przeczytania pełnej wersji tej historii 😊

Ginny Weasley chciała tylko zrobić risotto. Naprawdę. Nie planowała zapraszać do siebie zmęczonego życiem Blaise'a Zabiniego. Nie na początk

[evie--97]

Ginny Weasley chciała tylko zrobić risotto. Naprawdę. Nie planowała zapraszać do siebie zmęczonego życiem Blaise'a Zabiniego. Nie na początk

[evie--97]

Ginny Weasley chciała tylko zrobić risotto. Naprawdę. Nie planowała zapraszać do siebie zmęczonego życiem Blaise'a Zabiniego. Nie na początk

[evie--97]

Risotto, kakao i rurki z kremem. | Nowy one - shot na wattpadzie ❤️

Ginny Weasley chciała tylko zrobić risotto. Naprawdę. Nie planowała zapraszać do siebie zmęczonego życiem Blaise'a Zabiniego. Nie na początk

Tytuł: Risotto, kakao i rurki z kremem

Fandom: Harry Potter (Post-War / Epilogue What Epilogue?)

Pairing: Blaise Zabini x Ginny Weasley

Klimat: Slow burn, Neighbors to lovers, Emotional healing, Food as love language, Angsty ale z ogromną ilością ciepła.

Rating: Mature

Zapraszam na wattpad 💚🧡

[evie--97]

"Małe Miłosne Kłamstewsko"

Rozdział Pierwszy

~ Blaise ~ 

- Powiem Ci, że koncertowo się wkopałeś.

Wywróciłem oczami, gdy głos Oliviera odbił się w mojej głowie znacznie głośniejszym echem niż od ścian mojego przestronnego gabinetu. Nie oderwałem wzroku od ekranu służbowego laptopa, wyprostowałem się za to w wygodnym fotelu, na którego oparciu kilka kwadransów temu zawiesiłem butelkowo zieloną marynarkę. Jedną z moich ulubionych.

Ignorowanie tego co do mnie mówił i rozbawionego a nawet drwiącego tonu głosu wydawało mi się w tamtym momencie najbardziej rozsądną z możliwych do obrania strategii.

Niestety – jak zwykle z resztą – nie doceniłem mojego jakże dobrodusznego przyjaciela, który niezmiennie od wielu długich lat przejawia nadmierną troskę o moje życie. Ogólnie rzecz biorąc interesuje się dosłownie wszystkim nie uważając na to, czy mi się to podoba czy nie koniecznie.

Zupełnie jak moja matka.

- Tylko Ty potrafisz robić, aż takie głupoty z obawy przed własną matką.

Wywołałeś wilka z lasu ... pomyślałem.

Zmarszczyłem brwi i przechyliłem głowę w prawy bok tak szybko i gwałtownie, że nieprzyjemny ból przeszył górną część mojego ciała.

Oliver opierający się plecami o szybę wąskich przesuwnych balkonowych drzwi widząc moją nerwową reakcję uśmiechnął się jedynie złośliwie pod nosem. Pokręcił z rozbawieniem głową i wsunął dłonie do głębokich kieszeni swoich czarnych garniturowych spodni.

Cóż, był jednym z moich utrapień, za których przyczyną nie dane mi było zaznać upragnionego spokoju.

Posiadał tę niezwykłą zdolność do wyprowadzania mnie z równowagi w ułamku najkrócej trwającej sekundy, w czym bił na głowę nawet moją matkę próbującą tak jak on ingerować, w każdy możliwy aspekt mojego życia. I choć niewątpliwie przez te wszystkie lata naszej przyjaźni zdążyłem już do tego przywyknąć, to poruszanie kwestii moich dość nieoczywistych relacji z rodzinką działało na mnie jak listonosz na wściekłego szpica miniaturowego będącego ulubieńcem małżeństwa mieszkającego na końcu ulicy, przy której wznosił się budynek naszej kancelarii.

Morgan bardzo dobrze o tym wiedział i czerpał z tego tak kurewsko wielką satysfakcję.

Czułem to. Ba... byłem tego bardziej niż pewien.

- Nie boje się matki. – odezwałem się rozmasowując przy tym miejsce, z którego jak sądziłem ten cholernie nieprzyjemny ból promieniował na całe moje ciało.

- A ja jestem członkiem rodziny królewskiej. – mruknął pod nosem z rozbawieniem wbijającym się w jego melodyjnym głosie.

Wiedziałem, że Olivier nawet przez moment nie zamierzał bawić się w bycie delikatnym. Nigdy tego nie robił a już zwłaszcza wtedy, gdy dowiadywał się o wszystkich głupotach jakie zdarzało mi się robić. I choć nie było ich jak dotąd zbyt wiele, to ta ostatnia zdecydowanie kładła wszystkie poprzednie na łopatki i to już w pierwszej rundzie.

Prychnął pod nosem i odbił swoje plecy od szyby balkonowych drzwi. Obserwował mnie uważnie a jego wzrok nawet przez moment nie wydał mi się być tym z gatunku przyjaznych spojrzeń z jakich słynął mecenas Oliver Morgan – jeden z moich wspólników i przy tym najlepszych przyjaciół.

- Twoja matka, tak jak moja z resztą należy do tego wąskiego grona ludzi, z którymi nie wchodzi się w zbędne dyskusje dla własnego dobra. – Zaczął robiąc duży krok w moim kierunku. – I choć naprawdę nie dziwię Ci się, że pod wpływem wywartej przez nią presji powiedziałeś jej to, co akurat chciała usłyszeć, to uważam również, że wpadłeś przez to w niezłe bagno.

Swoją słowną tyradę raczył zakończyć sugestywnym uniesieniem brwi, po czym przysiadł na brzegu mojego biurka pokrytego rozrzuconymi chaotycznie kancelaryjnymi dokumentami.

Nie odkrył ani Ameryki, ani Azji, ani tym bardziej Afryki. Nie przypadło mu w udziale również lądowanie na księżycu ani podbicie nowej nieodkrytej galaktyki. Skończył za to prawo na Oxfordzie z drugim najlepszym wynikiem w historii, co pomogło mu wygrywać większość prowadzonych przez siebie spraw. Może właśnie dlatego tak ochoczo prawił innym morały również poza salą sądową? Dlaczego właściwie ja tego nie robiłem, skoro to moje nazwisko widniało na pierwszym miejscu sławetnej listy absolwentów wydziału prawa i tak jak on miałem na swoim koncie wiele wygranych spraw?

W sumie to odpowiedź była bardziej banalna niż można było przypuszczać.

W odróżnieniu od Olivera pragnąłem być pieprzonym ideałem w oczach mojej rodziny. Zatracając się przy tym w kolejnych z pozoru drobnych kłamstwach, które tak swoją drogą przychodziły mi z niezwykłą łatwością chyba za sprawą odległości jaka dzieliła moją rodzinną Brazylię od Anglii. Ponad 8700 kilometrów odgrywało tu znaczącą rolę i pozwoliło mi nieco zapędzić się w moich barwnych opowieściach, w których sam już nie do końca potrafiłem się odnaleźć. Co w perspektywie przyszłości nie wróżyło mi niczego dobrego. Ślub mojej młodszej siostry Josephine zbliżał się wielkimi krokami a co się z tym również wiązało mój przylot do rodzinnego São Paulo i konfrontacja z jedyną kobietą względem, której czułem się nadal jak chodzący do ogólniaka gówniarz.

- Jestem idiotą, prawda? – spytałem wzdychając głęboko.

- Nie bądź dla siebie aż tak surowy. – Olivier wygładził materiał wyprasowanych w kant spodni i wyprostował się poprawiając przy tym kołnierzyk swojej białej jedwabnej koszuli. – Po prostu czasami dostajesz nieco dłuższego zaćmienia umysłu.

Wywróciłem oczami.

W chwilach takich jak ta zdecydowanie żałowałem, że nie przyjaźnię się z ludźmi o zdecydowanie przeciwnym charakterze od tego, którego właścicielem był właśnie Oliver.

- Martwiłbym się za to tym jak rozwiążesz ten malutki problemik. – dodał rzucając mi dość wymowne spojrzenie.

Malutki problemik – jak postanowił określić go Oliver, nie był wcale takim malutkim problemikiem. Śmiałbym nawet zaryzykować stwierdzeniem, że jego rozmiary znacząco przekraczały skalę jaką obaj znaliśmy.

Na samą myśl o tym co mogło czekać mnie zaraz po przyjeździe do rodzinnego domu położonego na malowniczych obrzeżach miasta, moje ciało przeszywały nieprzyjemne dreszcze. Wizja rozczarowanych a może i wściekłych spojrzeń torpedujących mnie od momentu przekroczenia progu dużych drewnianych drzwi domu podnosiła mi znacząco ciśnienie. To, że reakcja rodziny na moje wierutne kłamstwo będzie równoznaczna z biblijnym opisem Apokalipsy było dla mnie więcej niż oczywistością.

W końcu kto jak nie ja miał znać rodziny, w których się wychował?

Niestety, znałem ich zbyt dobrze i tym samym wiedziałem czego mogę się po nich spodziewać.

Meu Deus, czemu jestem takim idiotą?

- Ale ja jestem głupi. – mruknąłem przecierając nerwowo nieco pomarszczone już czoło.

Olivier uniósł kącik swoich ust i skrzyżował dłonie na wyrzeźbionej, dzięki regularnym odwiedzinom siłowni i klubu bokserskiego klatce piersiowej.

- Tu się akurat muszę z Tobą zgodzić.

- Możesz mnie nie dobijać?

Olivier zaśmiał się w charakterystyczny dla siebie sposób. Ten sam, którego szczerze nienawidziłem i sądzę, że Morgan o tym również bardzo dobrze wiedział i czerpał z tego niewątpliwie cholernie wielką satysfakcję.

- Mogę. Oczywiście, że mogę. – Olivier uniósł nieznacznie ręce ku górze a blond kosmyk jego nieco przydługich włosów opadł mu na czoło. Zdmuchnął go po chwili a ten tak po prostu wrócił na swoje miejsce. – Ale to nie zmieni faktu, że wmówiłeś swojej jakże uroczej mamusi, że masz kurewsko kochającą dziewczynę i przyjedziesz z nią na ślub Josephine.

Nawet jeśli do tej pory udawało mi się skutecznie wypierać ze swojego umysłu myśl o stworzonej przeze mnie w męczącej rozmowie z matką alternatywnej rzeczywistości, to Olivier zdołał ściągnąć mnie na ziemię w ułamku sekundy. Zupełnie nieświadomie dla siebie jak sądzę dał mi tym samym dość jasno do zrozumienie, że czas jest moim zdecydowanym przeciwnikiem i jeśli nie wpadnę na jakiś genialny pomysł, to jedynym co mi zostanie będzie wybór trumny i nagrobka, w których wspaniałomyślni Morganowie pochowają mnie po tym jak moja jakże cudowna rodzinka, idąc śladem Abrahama odda mnie w ofierze Bogu. Z tą różnicą, że oni zrobią to bez najmniejszego zawahania i na pewno o wiele bardziej skutecznie.

- Możesz mnie zabić? – spytałem zamykając laptop z głośnym westchnieniem. Oparłem na nim łokcie a na dłoniach wsparłem swoją kościstą brodę z przystrzyżonym rano zarostem.

- Niezwykle kusząca propozycja. – odparł z szelmowskim uśmiechem. – Ale gdybyś jakimś cudem zapomniał to znajdujemy się właśnie w Twoim gabinecie w naszej kancelarii prawnej, a ja jestem prawnikiem i to nawet dość dobrym, więc musisz mi wybaczyć, że Ci odmówię tej za pewne ogromnej przyjemności i jednak wybiorę życie z dala od więziennych krat. – skończył unosząc jedynie sugestywnie brew.

Zaśmiałem się, choć wiedziałem, że moje położenie było o wiele więcej niż tylko beznadziejne.

Nawet jeśli kiedykolwiek dotąd zdarzyło mi się zwątpić w przyjaźń Olivera to właśnie w momentach takich jak ten wybijałem sobie tę myśl z głowy. Więź, która nas łączyła była bezapelacyjnie tą, którą powinienem pielęgnować bez względu na wszystkie gorsze chwile, kłótnie czy różnice charakterów. To między innymi dzięki niemu doszedłem tak daleko. To pod jego wpływem nie poddałem się w żadnym z kryzysowych momentów i to przede wszystkim jemu zawdzięczałem to kim byłem po tym jak opuściłem Brazylię zostawiając za sobą rodzinę, przyjaciół i miejsce, które kochałem i jak mi się wtedy wydawało jedyne, w którym mogłem czuć się w pełni sobą.

- Przyznanie się do kłamstwa nie jest chyba zbyt dobrym rozwiązaniem. – mruknąłem bez entuzjazmu. Oliver kiwnął jedynie potwierdzająco głową, co zdecydowanie wystarczyło mi za długą wypowiedź przypominającą złudnie mowy końcowe z sal sądowych, w których Oliver zaczynał przebywać znacznie częściej niż w swoim gabinecie. – Pojawienie się tam bez dziewczyny byłoby znowu nieco podejrzane.

- Nie zostaje Ci więc nic innego jak znaleźć sobie partnerkę. – skwitował. Zaklaskał przy tym w dłonie niczym moja chrześnica Isabel na widok jej ulubionego malinowego lizaka w ogromnych rozmiarach.

Prychnąłem i zapadłem się w nieco podrapanym, starym skórzanym fotelu.

- Masz jeszcze jakieś genialne pomysły? – spytałem z drwiną. Zamierzenie.

- Ja przynajmniej jakieś mam, nie to co poniektórzy.

Wywróciłem teatralnie oczami, na co Oliver prychnął pod nosem. Prychnął głośno, ostentacyjnie i we wkurwiający mnie sposób. Z resztą tak jak zawsze, gdy włącza mu się ten tryb specjalisty od życia, który pozjadał wszystkie rozumy. Wtedy wydawał się być zupełnie innym facetem. Niekoniecznie zbyt miłym i życzliwym.

- Mógłbyś wynająć jakąś modelkę albo aktorkę.

- Może od razu pójdę do burdelu i zapytam, czy któraś z nich nie chcę sobie ekstra zarobić? – rzuciłem głosem, nad którym ku swojemu rozczarowaniu nie potrafiłem zapanować.

- Po co aż tak radykalnie? – zapytał z uniesioną ku górze brwią. Wyglądał przy tym na nieco rozbawionego moją reakcją, co dodatkowo podniosło poziom mojej frustracji. – No chyba, że masz tam jakieś dobre koleżanki. – dorzucił złośliwie.

Poruszył sugestywnie brwiami i wygiął usta we wrednym uśmieszku, czym sprawił, że sięgnąłem po leżący najbliżej moich dłoni skórzany notes, który tylko dzięki jego refleksowi nie ozdobił jego bladego policzka.

– W każdym razie rozważ tę opcję. – Blondyn podniósł się ociężale ze skrawka mojego mahoniowego biurka. Zabrał ze stosu dokumentów leżącą na samym wierzchu błękitną teczkę i otworzył ją aby przejrzeć jej zawartość. – Swoją drogą to, widziałeś jak beznadziejnie pomalowali gabinet Glorii? – spytał wyciągając z teczki dwie interesujące go kartki. – Udusi mnie jak wróci i to zobaczy. – mruknął wzdychając ostentacyjnie.

- Może nie będzie aż tak źle? – podrzuciłem.

Oliver rzucił mi jedynie wymowne spojrzenie, co sprawiło, że uśmiechnąłem się pod nosem z satysfakcją z resztą.

Gloria była jedyną i długo wyczekiwaną córką państwa Morganów. Oczkiem w głowie wszystkich swoich braci, którzy dla jej szczęścia zrobiliby wiele, o czym udało mi się już niejednokrotnie przekonać. Powiedzmy, że może nawet zbyt dobitnie dali mi to odczuć. Choć ich nadopiekuńczość niejednokrotnie nadszarpnęła jej nerwów to musiałem przyznać, że jej cierpliwość do wszystkich czterech braciszków była godna podziwu. Ja w odróżnieniu od niej miałem tylko dwie siostry, które już po pięciu minutach przebywania z nimi w jednym pomieszczeniu doprowadzały mnie do stanu wyczerpania emocjonalnego, tym samym przywołując w moim umyśle najczarniejsze myśli i scenariusze ich szybkiego unicestwienia.

- Chcę Ci przypomnieć Oli, że to Ty wybierałeś ekipę remontową. – zauważyłem bawiąc się w dłoni srebrnym długopisem, który zabrałem z blatu mahoniowego biurka.

- Nawet mnie nie wkurzaj. – mruknął nawet na mnie nie spoglądając.

Jego zdenerwowanie i nerwowe uderzanie nogą o drewniane deski sprawiały mi cholerną przyjemność. Był jednak moim przyjacielem i nie mogłem czerpać satysfakcji z jego męczarni, choć tak bardzo chciałbym być w tej sprawie bardziej bezwzględny.

- Masz gdzieś ten kolor? – spytałem po dłuższej chwili.

Oliver pokiwał twierdząco głową.

- A plany na wieczór jakieś masz?

Tym razem Oliver pokiwał głową zaprzeczając.

- Czyli już masz. – oznajmiłem z szerokim i złośliwym uśmiechem na twarzy.

Oliver zmarszczył brwi nie potrafiąc ukryć swojego zaskoczenia.

Zamknął teczkę i przycisnął ją do swojej klatki piersiowej.

- Tak? – spytał niezwykle niepewnie. Tak jakby obawiał się, że mam w stosunku co do niego jakieś niecne zamiary. Choć tak właściwie to nawet w pewnym momencie przeszła mi przez głowę myśl, że zrzucenie go z balkonu nie byłoby takim złym wyjściem. Na szczęście dla niego ja również nie chciałem niszczyć sobie prawniczej kariery wyrokiem za morderstwo. W afekcie, bo w afekcie, ale nadal byłoby to morderstwo.

- Jesteś idiotą. – mruknąłem.

- Powiedz mi coś czego jeszcze od nikogo nie usłyszałem. – odparł cicho a ja parsknąłem śmiechem.

Olivier pomimo swojego nadzwyczajnego wścibstwa i wybujałego ego był przede wszystkim człowiekiem mającym do siebie dystans. Potrafił śmiać się z samego siebie czy przyznać się do błędu – choć to ostatnie robił niezwykle rzadko i przychodziło mu to z wielkim trudem. Łatwiej byłoby go chyba namówić na spontaniczną wizytę w klubie dla gejów, niż do tego, żeby przyznał się, że zrobił coś źle. Ja miałem podobną przypadłość, która jak miewała mawiać moja mama jest znakiem rozpoznawalnym wszystkich mężczyzn, których znała a mojej uwadze nigdy nie umknęło to jak w tych momentach spoglądała wymownie na ojca, który zdawał się do tego przywyknąć, bo całą swoją uwagę skupiał wtedy na czymś zupełnie innym.

- Będziesz dziś wieczorem robił to czego szczerze nie znosisz. – Nieco zmarszczone przez wiek czoło Olivera nagle się wygładziło. – Naprawisz to co spieprzyłeś.

- Ja spieprzyłem? – zapytał zaskoczony zarzutem, który rzuciłem w jego kierunku.

- Zapomniałeś, że to Ty wpadłeś na pomysł zrobienia remontu w gabinecie Glorii pod jej nieobecność? – skrzyżowałem dłonie na klatce piersiowej, którą rzadko kiedy zamiast koszuli i koszulki polo zakrywał zwykła biała koszulka. – I to Ty wybrałeś tańszą firmę remontową, zamiast firmy Marcusa, z którą współpracujemy od zawsze. – uniosłem wymownie brew, co Oliver skomentował wywróceniem oczami.

Grałem mu na nerwach.

Celowo.

Dobrze wiedziałem, że Marcus i jego pracownicy mieli ważne zlecenie i taka drobnostka jak odnowienie jednego niezbyt dużego gabinetu im się po prostu nie kalkulowała. Zwłaszcza, że Oliver znany był z tego, że często zdarza mu się gościć węża w kieszeni.

- Nie waż się mówić o tym Glorii! – warknął, celując w moim kierunku kartkami, które trzymał w ręku.

- Boisz się, że nazwie Cię zrzędliwym dusigroszem? – zapytałem przechylając się wraz z fotelem w bok. – I wytknie Ci Twój ostatni nabytek jakim było nowe ferrari? – dorzuciłem przeszywając go wymownym spojrzeniem. Oliver zacisnął zęby przestępując z nogi na nogę. – W sumie gdybym był na jej miejscu pewnie bym tak zrobił. – skwitowałem i przeniosłem ostentacyjnie swój wzrok na blat biurka, który jeszcze nigdy wcześniej nie wyglądał tak chaotycznie jak dziś.

Oliver mruknął coś pod nosem, czego nie zrozumiałem. Co w sumie mnie nie zaskoczyło. Zawsze tak robił, gdy komuś udało się wyprowadzić go z równowagi. Na szczęście dla mnie potrafiłem robić to tak samo dobrze jak on robił to w stosunku do mnie.

- Zadzwonię do George 'a może nam pomoże. – powiedział po dłuższej chwili, wzdychając.

Uniosłem wzrok natrafiając na jego spojrzenie.

- Obaj zgodnie twierdzicie, że mam dwie lewe ręce do brudnej roboty. – mruknął bez entuzjazmu.

Zaśmiałem się pod nosem. Oparłem łokcie na krawędzi blatu biurka i splotłem ze sobą palce dłoni.

- Nie obraź się, ale akurat Ty masz dwie lewe ręce do każdej pracy, która wymaga choć odrobiny fizycznego wysiłku. – odparłem a widząc jak otwiera usta dodałem szybko. – I nie, Twoje ulubione zajęcie jakim są igraszki łóżkowe się nie liczy.

Oliver jedynie pokręcił głową, wymachując przed swoim nosem kancelaryjnymi dokumentami.

Zrobił krok w kierunku drewnianych drzwi prowadzących na długi, szeroki korytarz.

- Od razu po pracy? – zapytał zatrzymując się z dłonią leżącą na mosiężnej klamce.

- Oczywiście. No chyba, że wolisz zostać jutro bohaterem pierwszych stron wszystkich londyńskich gazet z nagłówkami krzyczącymi „adwokat zamordowany przez młodszą siostrę, a wszystko przez zły odcień zielonego koloru na ścianach jej gabinetu".

Oliver popukał się ostentacyjnie w czoło a ja nie mogłem zapanować nad parsknięciem śmiechem.

Cóż. Nie ukrywam, że wkurzanie go poprawiało mi humor. Za każdym razem tak samo dobrze.

- Powiem Rafaeli, żeby Wasza babcia rzuciła na Ciebie jeden z tych swoich szamańskich uroków.

- I co byś niby beze mnie zrobił? – Oliver uniósł wzrok ku białemu sufitowi, po czym ponownie przeniósł go na mnie. – Przecież wiem, że nie możesz beze mnie żyć przyjacielu.

- Jesteś wrzodem na mojej dupie. – sapnął i wyszedł trzaskając za sobą drzwiami.

Wybuchnąłem niepohamowanym śmiechem.

Chyba właśnie odkryłem moje nowe ulubione hobby.

Pokręciłem głową z rozbawieniem w tym samym momencie, w którym mój smartphone zakopany gdzieś pod papierami zawibrował i wydał z siebie ten charakterystyczny dźwięk. Przerzuciłem kolejne kartki, aż nie natrafiłem na iPhone' a, którego na zeszłe urodziny dostałem w prezencie od rodziców. Odblokowałem go za pomocą linii papilarnych a na wyświetlaczu ukazała mi się wiadomość od mojej mamy.

Mãe*: Daj znać, kiedy dokładnie i o której przylatujecie, wyjedziemy po Was na lotnisko. Kocham Cię! ❤️

Moje serce jakby automatycznie zaczęło bić znacznie szybciej. Nagle ilość powietrza w gabinecie jakby się ograniczyła a moje zdolności do oddychania zdawała się zostać wypaczona. A moje myśli na powrót skupiły się na kłamstwie, o którym od tygodnia nie mogę zapomnieć. Wpadłem w pułapkę, którą sam na siebie nastawiłem i jak na razie nic nie wskazywało na to, że miałem się z niej wydostać.

Choć pomysł Olivera z wynajęciem aktorki albo modelki wskoczył do mojej głowy (z resztą wbrew mojej woli) wydał mi się równie niedorzeczny, co przyznanie się przed rodziną do kłamstwa, które pod naciskiem matki wypowiedziałem w taki sposób jakby było w pełni realne. Choć patrząc zupełnie z innej strony to może faktycznie znalezienie kobiety, która odstawiłaby szopkę przed moją rodziną było rozwiązaniem, dzięki któremu wyszedłbym z twarzą z sytuacji, w której jakby nie patrzeć znalazłem się tylko i wyłącznie na własne życzenie.

Ta myśl jednak wypadła mi z głowy tak samo szybko jak szybko się w niej znalazła.

Moja matka na odległość nie była tak samo czujna jak z bliska. Na centymetry a może nawet na milimetry wyczułaby fałsz, a ryzyko stracenia w jej oczach było dla mnie zbyt duże. Nie mogłem sobie na to pozwolić. Zbyt dużo dla mnie znaczyła i zbyt wiele dla mnie zrobiła, żeby teraz tak po prostu się na mnie zawiodła.

- Wpadłeś po uszy Molina. – szepnąłem do siebie podnosząc się z wygodnego fotela.

Do spotkania z kolejnym klientem miałem jeszcze nieco ponad kwadrans i zdecydowanie potrzebowałem znaczącego strzału energii. Wyciągnąłem z prawej zewnętrznej kieszeni marynarki portfel, z lewej paczkę mentolowych papierosów i zapalniczkę i szybkim krokiem opuściłem swój gabinet.

Mimo najszczerszych chęci moja rozmowa z Oliverem nadal odbijała się echem w mojej głowie. Złe przeczucia nawiedzały moje ciało a upływający nieubłaganie czas do ślubu Rafaeli sprawiał, że jedyne o czym marzyłem to zapaść się pod ziemię.

*Mãe (portugalski) - mama

_ _ _ _ _ 

herbatoholiczka ❤️