Gözlerini İçine Aç Artık Çocuk.

İzmir.Ezgi.

[fakiramaimanli]

Ben bir çiçek olsam

Günebakan olurdum, yani ayçiçeği. Bir ismi gün, bir ismi ay. Hem gündüz hem gece. Yönünü değiştirebilen, içi tohumlarla dolu, rengi parlak, neşeli, güneşe aşık bir çiçek vesselam, hem neşe veren, hem de sevecen. 🌻

[eylulkalpliadam-deactivated2024]

[tasikardi]

bana annemin gücünden ve sevgisinden allahım, amin.

[tasikardi]

bir şey beni yıkıyorsa ayağa da kaldırabilir.

ayağa kaldıran her şey beni tekrar yıkabilir.

tüm o kuvvetlerin yönü değişebilir.

yönüm değişmez, yüzüm değişmez, ama kuvvet dönüşebilir.

[edebiyatdemi]

“Bir ruhum bulunduğunu ancak o zaman fark etmiştim. Şimdi, geldiği kadar sebepsiz ve ani, çekilip gidiyordu. Fakat benim için bundan sonra eski uykuya dönmek imkânı yoktu. Yaşadığım müddetçe türlü türlü yerler gezecek, dilini bildiğim ve bilmediğim insanlarla tanışacak ve her yerde, herkeste onu arayacaktım.”

— Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna

[baysherlockholmes]

[senaklimdakaldin]

[mutlulukuzunsurmez]

Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın.

Bu şehir arkandan gelecektir.

Sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın,

aynı mahallede kocayacaksın;

aynı evlerde kır düşecek saçlarına.

Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.

Başka bir şey umma-

Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,

öyle tükettin demektir bütün yeryüzünü de…

Konstantinos Kavafis - Şehir

[geruhad-deactivated20200312]

-Sevilmesi gereken yerde soldurulan tüm kadınlara ithafen-

Aslında bir kelime fazlayım hepinizden Bir kelimelik mesafemiz Ve bu tüm ilişkimiz sizinle Ya ben eksiğim ya da siz fazlasınız -Fazlalıksınız- Sahi sen neden yoksun Yeruhe Ve yokken nasıl oluyorda bu kadar çoksun Tüm varlıklardan daha çok Olmayan bir şeyin varolmuşcasına olması Ve olanların hiç olmayandan daha yok olması paradoksunda zikzak çiziyorum -Neredesin Yeruhe- Kitap sayfalarının arasında kurutulmuş Tütün yapraklarına soruyorum Ve yanıyorlar Bir duman yana yana arıyor seni ve sonra O da kayboluyor Odam kayboluyor Odamda kayboluyorum O adamlarda kayboluyorlar, sevilesi kadınlar. Çıkmadan kaybediyorlar yollarını. Ben bu dertle kıvranırken Onlar çamaşır iplerine hayallerini asıyorlar ve kuruyorlar saatlerini beşinci mevsime Bir umut mudur yaşamak onlar için yoksa son umudun yiğit kamçısı mı Cevabını bildiğim sorular sormam bir gerçekten kaçmam mı yoksa bir gerçeklik arayışım mı Artık soru sormayı ve felsefik bir cevap arayışına girmeyi bıraktım. Her sevilmemişliğe ve her esirgenmemişliğe bir şiir bırakıyorum Aklımın almadığı şeylerin aklımı alması ve her telime bir ak bırakması bundan Yaşarsan, yazarsın Hissedersen, şair. Gör, üşürüz Yeruhe. -Sevilmesi gereken yerde soldurulan tüm kadınlara ithafen-

Saygılarımla..

Geruhad

[sentetiksezar]

“Ne çabuk dağılıyor benim düşüncelerim. Ne kolay yıkılıyor inançlarım. Ne kadar sık değişiyor benim kararlarım. Ben, herşeyi ne kadar çok biliyorum. Ben, her şeyi ne çok konuşuyorum.”

— Yeditepe İstanbul

[incivemercan]

‘..bir çiçeğin yaşamın özünü anlatmasını; dinlemesini bilen anlayacaktır.’

[kitaplardangelen]

“Demek ki aşk indiği kalbi ihya ediyormuş , ihya edemezse yok ediyormuş. Kazasız belasız kurtulmanın imkanı yokmuş..”

— Nazan Bekiroğlu - İsimle Ateş Arasında

[hanedan-deactivated20210306]

Sığdır kalbime eylemimin mantığını. Sustur vicdanımı. Bağla yine gözümü. Durdur yüreğimin atışlarını. Mühürle şu kalbimi. Ki dayanayım. yoksa dayanamayacağım.

[nuveda]

“Toprak olmadan çiçek açamıyor insan.”

[nuveda]

Senin gülüşün, kanadı kırık kuşları uçurur.

[2-8-0-6-blog]

Çocuktum. Anneme; “Ağaca çıkacağım, yardım et.” dedim. “Başkasının çıkardığı yerden inemezsin, düşersin.” dedi. Bunu hiç unutmadım. Ne kadar doğru olduğunu büyüyünce anladım. - Ali Şeriati

[mahvoloji-deactivated20200501]

cemal süreya'nın zelda'sı,nilgün marmara

kızıltoprakta bulunan zaman zaman ece ayhan,tezer özlü,cemal süreya,cezmi ersöz ve küçük iskenderin de geldiği ve eşi kaan önal ile birlikte birbirlerine destek çıkan cemal süreya'nın zeldası, nilgün marmara bir kendine destek çıkamamış bir kendine bu evde ve yeryüzünde yer edinememişdi ve sonunda en güzel dostlarıyla en güzel günlerini geçirdiği bu evin beşinci katından aşağı kendini sonsuz boşluğa bıraktı

şimdilerde ondan arda kalan birkaç kare fotoğrafta bile iki adımlık yerkürenin tüm arka bahçelerini gören deniz gibi gözlerine bakmak, derin bir okyanusta çırpınma hissini veriyor insana,burada daha ne kadar ölecekti? onca kötücül insan ve düşüncenin ardından ancak buradan göçüp gittiği vakit çiçek açtı zelda ve son sözü de şu oldu;

“sahneden çekilirken yaşamıma karışmış herkesi selamlıyorum”